اشعار گلچین : سری سوم

[Mvaz]

همه روزه روزه بودن همه شب نماز خواندن

همه ساله حج نمودن سفر حجاز نمودن

شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن

ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن

به مساجد و معابر همه اعتکاف جستن

ز مناهی و ملاهی همه احتراز کردن

ز مدینه تا به کعبه سرو پا برهنه رفتن

دو لب از برای لبیک به وظیفه باز کردن

به خدای که هیچ یک را ثمر آنقدر نباشد

که به روی نا امیدی در بسته باز کردن

به مناسبت روز بزرگداشت شیخ بهایی

[سحر بهاری]

ای باد حدیث من نهانش می‌گو

سِر دل من، به صد زبانش می‌گو



می‌گو، نه بدانسان که ملالش گیرد

می‌گو سخنی و در میانش می‌گو...

حافظ

[زونیام]

آه ای گل چه کسی یاد تو از دل ببرد
چه کسی آید از من همه غم ها ببرد

محو آن روی تو بودم گل زیبای دلم
چه کسی چید تو را تا به تماشا ببرد

باغ دل را تو شدی آن گل یکتا و چرا؟
غیر تصمیم گرفت تا گل یکتا ببرد

روزگار از نظرم گرچه ببردست تو را
یاد آن روی مَهَت را نه ز رویا ببرد

روزگاری به هم آمیخته بودیم دل و جان
که توانست که از ما گل رعنا ببرد

نازنینا نه شبی خفت دلم از غم تو
ماه من هجر تو خواب از دل شیدا ببرد

شمع را اشک روان گر ز غمش فریاد است
چه کس اما ز سکوتم ره به معنا ببرد

آه ای گل چه کسی یاد تو از دل ببرد
چه کسی آید و از من همه غم ها ببرد

هرگزم یاد تو ای یار زخاطر نرود
هرگزم کس نتواند که دل از ما ببرد

دل تنگم چه اسیرست در این فاصله ها
کس ندیدم که چنین عشق به یغما ببرد

زونیام

[باغبان]

زونیام باز رفتی تو خط این شعرها که :)
الان میرم به غلام1234 میگم :)





آن هنگام که مادرت پیرتر میشود؛
و چشمهای گرانبها و با ایمان او،زندگی را آنگونه که [زمانی میدید ] نمیبینند؛
زمانیکه پاهایش فرسوده میگردند،و برای گام برداشتن نمیتوانند او را یاری دهند؛

در آن هنگام بازوانت را برای یاری او به کار گیر،
با خوشی و سرمستی از او نگاهبانی کن،
زمانی که اندوهگین است،
بر توست که تا آخرین گام او را همراهی کنی،

اگر از تو چیزی میپرسد،
او را پاسخگو باش،
و اگر دوباره پرسید،
باز هم پاسخگو باش،
و اگر دگربار پرسید، دگربار پاسخش گو،
نه از روی ناشکیبایی، بلکه با آرامشی مهربانانه،

واگر تو را به درستی درنمی یابد،
شادمانه همه چیز را برای او بازگو،
ساعتی فرا میرسد، ساعتی تلخ،
که دهان او دیگر هیچ درخواستی را بیان نمیکند .


آدولف هیتلر

[زونیام]

زونیام باز رفتی تو خط این شعرها که :)
الان میرم به غلام1234 میگم :)





آن هنگام که مادرت پیرتر میشود؛
و چشمهای گرانبها و با ایمان او،زندگی را آنگونه که [زمانی میدید ] نمیبینند؛
زمانیکه پاهایش فرسوده میگردند،و برای گام برداشتن نمیتوانند او را یاری دهند؛

در آن هنگام بازوانت را برای یاری او به کار گیر،
با خوشی و سرمستی از او نگاهبانی کن،
زمانی که اندوهگین است،
بر توست که تا آخرین گام او را همراهی کنی،

اگر از تو چیزی میپرسد،
او را پاسخگو باش،
و اگر دوباره پرسید،
باز هم پاسخگو باش،
و اگر دگربار پرسید، دگربار پاسخش گو،
نه از روی ناشکیبایی، بلکه با آرامشی مهربانانه،

واگر تو را به درستی درنمی یابد،
شادمانه همه چیز را برای او بازگو،
ساعتی فرا میرسد، ساعتی تلخ،
که دهان او دیگر هیچ درخواستی را بیان نمیکند .


آدولف هیتلر

سلام کرای عزیز، نه من حالم کاملا خوبه، شعرهامم بیشتر بر مبنای یه حس درونی کنترل شده س و نه حالت نا امیدی و درماندگی.
شعرهای منم بیشتر توی این حال و احوال هست که میاد و خیلی شعر شاد و عرفانی نمیاد سراغم.
این اشعار هم بیشتر از اینکه حس ناراحتی باشه یه حس درونی پیچیده س که خیلی هم بیانگر اون احساسات درونی من نیستند. علی ایها الحال خیلی هم مهم نیستند.

کرای زدی توی کار هیتلر هااا، ولی حرفش درسته به پدر و مادر همیشه باید احترام گذاشت چه جوون باشند و چه پیر.

- - - Updated - - -

آقای زونیام گرامی

شعرهای شما من رو بیاد شعرهای استاد شهریار و استاد رهی معیری میندازن...

شعرتون رو که خوندم بیاد قطعه ی شاخک شمعدانی افتادم، که استاد معیری خطاب به شاخه ی شمعدانی چنین سرودند؛


تو ای بی بها شاخک شمعدانی

که بر زلف معشوق من جا گرفتی

عجب دارم از کوکب طالع تو

که بر فرق خورشید ماوا گرفتی

قدم از بساط گلستان کشیدی

مکان بر فراز ثریا گرفتی

فلک ساخت پیرایهٔ زلف حورت

دل خود چو از خاکیان واگرفتی

مگر طایر بوستان بهشتی؟

که جا بر سر شاخ طوبی گرفتی

مگر پنجه مشک سای نسیمی؟

که گیسوی آن سرو بالا گرفتی

مگر دست اندیشهٔ مایی ای گل؟

که زلفش به عجز و تمنا گرفتی...

سلام خانم سحر بهاری گرامی.
خیلی خوشحالم که شعر فرد کوچکی چون من، شما رو یاد اشعار این بزرگان انداختند، من ارادت زیادی به هر دوی این شاعران دارم که هر دو هم دلسوخته ی واقعی بودند و خدا میدونه توی برخی شعرهاشون چقدر غم نهفته س که هر کسی درک نمیکنه.

شعر فوقالعاده ای بود، شعرهای رهی توشون غم زیاده...

همچو نی می نالم از سودای دل
آتشی در سینه دارم جای دل

من که با هر داغ پیدا ساختم
سوختم از داغ ناپیدای دل
.
.
.

[سحر بهاری]

آقای زونیام گرامی

شعرهای شما من رو بیاد شعرهای استاد شهریار و استاد رهی معیری میندازن...

شعرتون رو که خوندم بیاد قطعه ی شاخک شمعدانی افتادم، که استاد معیری خطاب به شاخه ی شمعدانی چنین سرودند؛


تو ای بی بها شاخک شمعدانی

که بر زلف معشوق من جا گرفتی

عجب دارم از کوکب طالع تو

که بر فرق خورشید ماوا گرفتی

قدم از بساط گلستان کشیدی

مکان بر فراز ثریا گرفتی

فلک ساخت پیرایهٔ زلف حورت

دل خود چو از خاکیان واگرفتی

مگر طایر بوستان بهشتی؟

که جا بر سر شاخ طوبی گرفتی

مگر پنجه مشک سای نسیمی؟

که گیسوی آن سرو بالا گرفتی

مگر دست اندیشهٔ مایی ای گل؟

که زلفش به عجز و تمنا گرفتی...

[zolal]

بعضی شعرها مثل غذاییه که باید هرچند وقت یکبار به روحت بدی.
مثل این شعر زیبای حافظ:


گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوب رویان این کار کمتر آید

گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شب‌رو است او، از راه دیگر آید

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید

گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید

گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

[باغبان]

سلام زونیام

بله خیلی خوشحال شدم از اینکه از احوالت گفتی،، و این که احوالت خوب و متعالی ست مثل همیشه
و از طرفی پست هاتو در تاپیک های دیگه می خونم ،،واقعا لذت می برم .

یه چیز کلی بگم ،،
هر کلمه ای آوایی داره ،،،لذا بر انسان تاثیر می ذاره به مرور زمان ...هر چند اگه خودمون فکر نکنیم
باز ممنون از شعرهای قشنگت ،



به قول یه دوستی ،، تمرکز بر هر چیزی ما را به اون سوق میده
اگه حماسی بخونیم حماسی میشیم :)


فردوسی میگه :

چو ایران مباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

اگر سر به سر تن به کشتن دهیم
از آن به که کشور به دشمن دهیم


دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود



......................



بله دیگ زدیم تو کار هیتلر :)
یه کنجکاوی
کلا هیتلر و ارتش مرموزش برام جالب هستند
مثلا جنگ جهانی دوم تانک های کنترلی و هدایت شونده می ساختند
اون دکلمه ی که گذاشتم ازش ، از آثارشه
دارم یه تحقیق میدانی و بالینی می کنم در موردش ( نکات مرموزش + توسعه اطلاعات تاریخی )
:)






حق یارت .

[سحر بهاری]

روزی ز پی گلاب می‌گردیدم


پژمرده عذار گل در آتش دیدم




گفتم که چه کرده‌ای؟ که میسوزندت


گفتا که درین باغ, دمی خندیدم...

ابوسعید ابوالخیر

[باغبان]

در ادبیات فارسی و بخصوص شعر فارسی در باره ناپایداری دنیا برای انسان و بی اعتباری آن ، بحث های فراوانی مطرح و اشعار زیادی سروده شده است
که تقریبا همگی انسان را به نداشتن حرص و آز و علاقه وافر نداشتن به تجملات دنیایی و غنیمت دانستن دم و لحظه و خوشباشی در همه لحظات توصیه کرده اند .



خیام

خیام جهان را گذران و بی اعتبار میداند و توصیه اش مدام این است که غم جهان گذران نباید خورد و فرصت را باید غنیمت دانست و شاد بود :
برخیز مخور غم جهان گذران
بنشین و دمی به شادمانی گذران
در طبع جهان اگر وفائی بودی
نوبت به تو خود نیامدی از دگران



بنا بر اعتقاد خیام ، کسی به فردا دسترسی ندارد و هر فکری که در باره فردا داشته باشی ، سودائی بیش نیست ،
پس بهتر است که عمر را تباه نکنیم و شادی را از یاد نبریم چون نمیدانیم که باقی عمر چه مقدار است و چه ارزش گرانبهائی دارد :
امروز تو را دسترس فردا نیست
و اندیشه فردات بجز سودا نیست
ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست
کاین باقی عمر را بها پیدا نیست



خیام میگوید از کسانی که این راه دور و دراز زندگانی را رفته اند ، کسی برنگشته است تا به ما بگوید که راز و اسرار بعد ا زمرگ چیست ،
پس ای انسان بر دو راهه آز و حرص ، و نیاز به فردا ، ساکن وباقی نباش چون برنمی گردی :
از جمله رفتگان این راه دراز
بازآمده کیست تا به ما گوید راز
پس بر سر این دو راهه آز و نیاز
تا هیچ نمانی که نمیایی باز



کسی از افراد انسان و بشریت نتوانسته اسرار و راز مرگ را بر ما آشکار نماید و همه افراد بشردر هر سطحی از دانش و دانائی ، در این مورد دچار عجز و درماندگی است چون بی اطلاع است :
کس مشکل اسرار اجل را نگشاد
کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد
من می نگرم ز مبتدی تا استاد
عجز است به دست هر که از ماد زاد



هر چه که در جهان وجود دارد برای انسان حالت هیچ و باد را دارد چون در حقیقت انسان در نهایت چیزی در دست ندارد و دست خالی از جهان می رود .
هر چه در دنیا وجود دارد با نقصان و کمبود روبروست و از بین رفتنی است پس می توان فکر کرد که هر چه هست در حقیقت وجود ندارد و یا برعکس :
چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست
چون هست بهر چه هست نقصان و شکست
انگار هر چه هست در عالم نیست
پندار که هر چه نیست در عالم هست



در این جهان ناپایدار ، باز هم افرادی پیدا می شوند که وقتی مالی و یا اموالی بدست می آورند به خود غره می شوند ولی مدتی که بگذرد ، ناگاه اجل بر وی وارد می شود و همه چیز را بر باد میدهد :
هر یک چندی یکی برآید ، که منم
با نعمت و با سیم و زر آید ، که منم
چون کارک او نظام گیرد روزی
ناگه اجل از کمین درآید ، که منم




خیام معتقد است که پس در جهان و دنیای با این اوصاف گفته شده ، نباید نه غم آنچه گذشته را بخوریم ، ونه غم فردایی که نیامده ، و حال و دم را باید غنیمت شمرد و خوش بود :
از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن
فردا که نیامده است فریاد مکن
بر نامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن







ناصر خسرو

ناصر خسرو که از چهل سالگی از نظر فکری متحول شده و به و بدنبال بحث و فحص و استدلال و حقیقت جوئی به نقاط و کشورهای زیادی مسافرت نمود
و با افراد زیادی از نحله فکری گوناگون بحث و گفتگو نموده است ،
او نیز مانند شعرای دیگری چون خیام ، معتقد است که به فردای نیامده و دیروز گذشته نباید فکر کرد و امروز که پیدا و مشخص است ملاک رفتار و عمل و تصمیم است ؛
پیمانه این چرخ را همه نامست
معروف بامروز و دی و فردا
فردات نیامد و دی کجا شد
زین هر سه جز امروز نیست پیدا



همچنین این جهان را خواب آشفته ای میداند که نبایستی بدان دلخوش بود وبه آن دل بست .
این جهان خوابست خواب ای پور باب
شاد چون باشی بدین آشفته خواب
دل بر این آشفته خواب اندر مبند
پیش کو از تو بتابد ، تو بتاب










دو تا چایی گذاشتم ، یکی اول تاپیک و یکی آخر تاپیک ،،، همشو نخورید ،،،
داغ داغ هم نخورید...دندوناتون می ریزه
:)
در پناه حق