مشکل من با اعتیاد پدرم

[shapoor]

باشه عزیز. این کارو میکنم
آره میخونمش عزیزم.میخونم...

دلم میخاد تنها زندگی کنم
دلم میخاد برم ،اما کار گیرم نمیاد ،بدون پول اما!
کاش یه راه بود به جز ازدواج برای مستقل شدن
میدونی چی خیلی جالبه؟؟؟؟همه از دور به زندگی من بدبخت حسودی میکنن! هیشکی از درون قضیه خبر نداره! من هیچوقت نذاشتم صمیمی ترین رفیقامم بفهمن چ به چیه! حتی راهشون ندادم خونمون! هیچوقت روم نشد. یادمه یه دفعه به اجبار دو تا از دوستام با بابام روبرو شدن. یه هفته کابوس داشتم یعنی فهمیدم معتاده!
راستی من نویسنده هم هستم. کتابای تخصصی! همه میگن به به! چه دختر موفقی! کاش هیچکدوم اینا نبود. یه دل خوش بود. یه پدر و مادر روستایی با دلای ساده و پاک. کاش یه کلبه داشتیم که دو تا اتاق بیشتر نداشت. اونوقت پابه پای بابام کار میکردم توی زمیناش. اما دلامون با هم بود. عاشق هم بودیم. برا هم میمردیم
کاش هیچی نداشتیم جز پشتوانه محبت هم. جز دلای پاکمون. جز غیرت و تعصبمون برای هم.
کاش زندگی روی خوش نشون بده

چند وقته تو فکر گرفتن بورس تحصیلی ام برای دکتری از ایران برم. شاید این تنها راه فرارم باشه! اینطوری ماهیانه پول میدن بهم از طرف دانشگاه، اما فک کنم اونم بدون سرمایه اولیه نشه! کسی نمیتونه راهنماییم کنه؟

منم وقتی این پستو خوندم گفتم چه دختر موفقی

عزیزجان اگه دوستات بفهمن شما با چه شرایطی به این جا رسیدی بیشتر از اینا هم میگن. شما فکر می کنی کسی برای دکترا داره میره خارج از کشور و به خاطر تلاشش نه تنها پولی برای تحصیل نمیده بلکه از دانشگاه حقوقم میگیره تو زندگیش می تونه شکست بخوره؟

به نظرم اگه کسی گذشتتونو بفهمه نظرش راجع به شما بهترم میشه.

[رویای آرامش]

واقعا باهات همدردی میکنم حرفاتو با تمام وجودم می فهمم پدر من معتاد نبود اما یه عمر درد کشیدم یه عمر دعوا یه عمر بی پولی بدبختی تحقیر ، همیشه خجالت کشیدم از همه کس، پدرم آدم بی عرضه ای بود، همیشه حسرت زندگی این و اونو داشتیم، همش از اینکه دوستام خونمون رو ببینن خجالت میکشیدم مدرسه که تعطیل میشد دیرتر از همه بیرون می یومدم تا کسی نبینه من از کدوم در می رم تو، پدر و مادرم مدام دعوا داشتند اما دلم خوش بود که بلاخره یه خانواده دارم که حمایتم میکنند،تا اینکه ... مشکلم تو همین سایت هست. خیلی داغونم، ازدواج خوبی کردم خانواده شوهرم خیلیییییییییی خوبن، از وقتی عروسی کردم اصلا دعوتشون نکردیم خونمون، آخه یه خونه داغوون مستاجری ، هر بار می بینمشون از خجالت می میرم، خانواده شوهرم تحصیل کرده اند و پدر ومادر من هیچ حرفی برای گفتن باهاشون ندارن وقتی همدیگرو می بینند تن و بدنم می لرزه که الان دوباره خانواده ام میخوان حرفای چرت و پرت بزنن و آبروم بره، هرشبم کابوسه، تمومی نداره، دلم برای خواهرم خونه،اینا رو گفتم که بدونی تنها نیستی

[ammin]

سلام.هیچکس منکر تاثیرمنفی یک فرد معتاد براعضا خانوادش نیست یعنی درحقیقت اوناروهم بیمارمیکنه تاجایی که درخارج وداخل کشور انجمن هایی متشکل از افرادخانواده معتاد تشکیل میشه تا مهارتهای رفتار با افراد معتاد وکاهش اثرات منفی اون برسایراعضا خانواده آموزش داده بشه و یک همدلی والتیامی بین اعضا این خانواده هاباشد.اماخواهرعزیز فراموش نکن یک فرد معتاد،بیمارهست وکینه ونفرت داشتن ازش دردی رو دوا نمیکنه.او خودش در گذشته قربانی شرایطی بوده والان کارش به جایی رسیده که اعتیاد"محور رفتارهاش "قرارگرفته...این خیلی خوبه که یک تصویرسالم از زندگی برمبنای محبت چندطرفه در ذهنت هست این یک نشانه قابل تحسین برای شماست همچنین داشتن تحصیلات دانشگاهی.من ازپستت اینطوربرداشت کردم که پدرت به تریاک اعتیاد داردوبازم جای شکر داره که به مواد سنتی اعتیاد داره...محکوم کردن با تائید نکردن یک تفاوت اساسی داره در محکوم کردن عنصری اراحساس وتنفر وعدم درک نهفته است ومحکومگربه روح خودش آسیب میزنه ولی درتائیدنکردن عنصری ازعقلانیت نهفته است وفرد دیدگاهی حل المسائلی درحد شرایط موجود وتوان خود دارد.بدون اینکه اشتباهات دیگران راتاییدکند آنها رادرک میکند...من اهل شعاروتلقین نیستم درمورداعتیادمطالعات آکادمیک داشته ام وبامعتادین مصاحبه حضوری...توبه هیچ وجه محکوم شرایط زندگیت نیستی ونیازبه ایمان قوی داری تاشرایط برتو غلبه نکند بسیار اتفاق افتاده کسانی درشرایط بدترازتو مدارج قوی راطی کرده اند چاقو میبردولی اگه خدا نخواهد لزوما نمیبرد مانند چاقویی که سه باربرگلوی حضرت اسماعیل (ع)کشیده شد...به نظرم درجستجوی مهارتهای خانواده افرادمعتاد باش درتغییرمسیر آیندت موثراست اگه مایل بودی دراین زمینه دریک پست راهنمایت میکنم ولی اگه بهم اعلام کردی یه مقدار طول میکشه تا اون پست رو برات بذارم.موفق باشی