عزیز اینجا دیگه خجالت نداره. هرچی می خوای بگو. خود من برای اولین بار بود که مشکلاتمو اینجا نوشتم.
با تمام این احوال بر اساس تجربه ی زندگی خودم می گم اگه احساس خوبی نداری توی خونه یعنی دلایلی هست و ناخوداگاهت می فهمه.
هیچ دوست دیگه ای چه پسر چه دختر نداری که وقتی پیششونی خوشحال باشی؟
پست های بهار رو خوب بخون. اون لینکه رو که برات گذاشته بخون. شاید واقعا محبت و علاقه ندیدی از اطرافیانتو خودت رو به این وضعیت اجبار دادی. یعنی چون توجهی نبوده مجبور شدی منفعل باشی و به نوعی خودتو با این وضعیت تطبیق بدی.
بابت هیچی احساس گناه نکن! لابد نباید دلت تنگ شه دیگه. چه بهتر. خوبه دق کنی گریه کنی؟!
وقتی می گی از ته دلت دوسشون نداری یعنی اونقدرها هم بی تفاوت نیستی. یعنی می دونی دوست داشتن چیه چون همونیه که احساس می کنی نداری.
از یه جایی شروع کن. اول از خودت! به خودت بگو خودتو دوست داری. خودتو بوس کن و کلی قربون صدقه خودت برو. همون حرفایی رو به خودت بزن که همیشه می خواستی بهت بگن اما نگفتن.
توی اون لینکه نوشته بود ما همونطوری که والدینمون برامون پدرمادری کردن داریم خودمونم با کودک درونمون رفتار می کنیم. یعنی مثلا اگه والدینمون مارو نادیده گرفتن همیشه ما هم اون رفتار رو یاد گرفتیم و بازم با کودک درون بیچارمون همون رفتار ناخوشایندی رو که یاد گرفتیم می کنیم. از یه جایی شروع کنیم و دیگه نذاریم کودکمون ناراحت باشه. تازه تو بعدا شاید بخوای بچه دار شی و وقتی نمی خوای به بچه ی درون خودت توجه و مهربونی کنی خوب نمی تونی بعدا به یه بجه ی دیگه مهربونی کنی و ممکنه همون رفتاری رو که باهات داشتن با اونم داشته باشی! پس بیا با خودت شروع کن به مهربونی. زودتر از اون چیزی که فکرشو کنی جواب می ده.
واسه چیزای کوچیک مثل تغییر دکوراسون اتاقو اینا اینکارو بکن. فوقش خوشت نیومد عوض می کنی دیگه. همونایی که هست رو جابجا کن. پرده ی اتاقتو می تونی رنگ رنگی کنی اگه دوست داری. می تونی روی پنجره اتاقت رنگ رنگی نقاشی کنی. البته اگه خونوادت بذارن. اما جابجا کردن وسایلت به خودت ربط داره. بار بلند نکن. فرش اگه داری بزن کنار وسایل رو روی زمین هل بده جابجا کن تا به چیدمان دلخواهت برسی. با دستت هل بده نه پا. بعدا ممکنه زانوت اذیت شه. اگه موکته که سخت می شه ولش کن.
می تونی شروع کنی به دیگران کمک کنی. توی کمک کردن توی دوستی توی توجه توی مهربونی توی همه ی خوبی ها اول خودت بیا پیشقدم شو. حتی واسه سلام کردن نگو اه بازم این. خودت برو جلو با خوشحالی سلام و احوالپرسی کن. یه جور تلاشه برای بهتر شدن حالت و خارج شدن از حالت انفعال. با دوستات و همکلاسیات حتما اینکارو بکن. کم کم باز خورد خوبیاتو می بینی خوشحال تر می شی و انرژی می گیری. البته واسه کمک کردن یادت باشه تا حدی اینکارو بکنی که به خودت ضرر و زیانی نرسه. یعنی با عقلت هر کاری که می خوای واسه کسی بکنی چک کن. یه مورد دیگه اینکه هر کار خوبی که می کنی هیچ توقع نتیجه و عکس العمل مثبت از طرفت نداشته باش. چون باعث اذیت شدنت می شه. خوبی کن که خودت خوشحال شی. بعدا می بینی که خود ادما بهت خوبی می کنن. می بینن خوبی رو جوابتو می دن.
.....با این شرایط فکر ازدواج هم خنده داره..چه برسه به بچه....هزار سال دیگه هم بگذره من بازم بچه ام.....البته دروغ چرا یه زمانی تو فکر سرپرستی بچه بودم....یعنی نمیدونم شاید هنوز هم باشم....اگه یه روزی هم توان مالیی داشتم هم توان احساسی حتما یه دختر 2-3 ساله رو دوست دارم براش از جون و دل مایه بزارم.....البته بماند که همون پس فردا بزرگ میشه ....میشه بلای جونت...
علاقه مندی ها (Bookmarks)