ضمن تشکر از دوستان عزیزی که جواب منو دادن،
در مورد اینکه من نباید خودمو تغییر بدم، خودم هم تقریبا به این نتیجه رسیدم.چون واقعا تو این چند ماه هر چی فکر می کنم، نمیتونم نسبت به این قضیه بی تفاوت باشم. و در مورد اینکه آدم نباید به امید تغییر بشینه هم حرف تمام دوستان درسته ودر این مورد آدم اصلا نباید ریسک کنه.
یه نکته که باید بگم اینه که وقتی من در مورد حجاب و پوشش باهاش حرف میزنم و دلایل منطقی میارم، اون تمام حرفامو قبول داره و میگه که داداشم یا بابام دقیقا حرفای تو رو میزنه! به نظرم آدم منطقی هست ولی وقتی ازش میپرسم که چراحجابتو...؟ پاسخی غیرمنطقی دریافت میکنم که نمیشه، نمیتونم، بلد نیستم و... به نظر شما دلیل این کارش چی میتونه باشه؟ آیا به نوع اعتقاد مذهبی اون برمی گرده یا اینکه میخواد مثل دیگران باشه؟ یا...؟
در مورد به هم زدن این رابطه باید بگم که راستش حیفم میاد که به هم بزنم آخه خانواده اونا بسیار عالی و صمیمی هستند و خودش هم دختر خوبیه و دوستم داره و هیچ مشکل دیگه ای نداریم به جز مساله زیبایی و همین مساله حجاب. با خودم میگم اگه قراره که با این حجابش بسازم و کنار بیام، می تونستم دختر خوشگل تری رو انتخاب کنم ولی به خاطر همین اعتقاداتم اصلا به ازدواج با دخترایی که از لحاظ پوشش اینجوری هستن حتی فکر هم نکردم. و چون ما از طرف خانواده با هم آشنا شده بودیم، چندین ماه بعد پوشش اون در بیرون رو دیدم و حالا... میترسم بعدا پشیمون بشم و حسرت بخورم!
دوستان هدف من از اصرار و چندین بار تذکر دادن بهش ابدا اجبار کردن ایشون به رعایت حجاب نبوده و نیست و اتفاقا یکی از دغدغه های من اینه که نکنه به اجبار حجابش رو رعایت کنه بلکه هدف من اینه که با حرفام اهمیت حجاب رو براش روشن کنم و خودش به این نتیجه برسه که حجاب به خاطر خودشه و خودش از روی علاقه رعایت کنه که البته در این کار موفق نبودم آیا گفتن دوباره من فایده ای داره؟ یا نوع گفتنمو عوض کنم؟چجوری باید بگم؟ چجوری باید بگم که خودشو مجبور ندونه و از طرف دیگه حجابشو هم رعایت کنه؟!
اصلا چی باید بگم؟!!!
در مورد این حرف جناب مدیر میخواستم بدونم چجوری باید این هسته مرکزی نگرشی طرف مقابلم رو تشخیص بدم؟نوشته اصلی توسط مدیرهمدردی
علاقه مندی ها (Bookmarks)