سلام خانم پاییزه ، نظر شخصی من اینه که این قطع شدن حال خوب معنوی باعث میشه آن قدم اشتباه در ذهن بماند و فکر چاره ای براش باشیم. یا شرطی بشیم و اون اشتباه رو تکرار نکنیم. درسته ذره مثقال اشتباهات رو میبنیم ولی رحمت خدا بر غضبش سبقت داره و مدام در حال بخشیده شدن هستیم .یکی از زیبایی های سوره حمد اینه بعد از بسم الله الرحمن الرحیم و حمد خدا دوباره تاکید بر الرحمن و الرحیم بودن خداوند میکند. یکی از چیزهایی که باعث میشه حال من خوب بشه فکر کردن به معنای بسم الله الرحمن الرحیم هست آیه ای که بسیار به اسم اعظم خداوند نزدیکه.
یه جمله ای دیدم چکیده ای از حدیث امام علی (ع ) بود از خلوتی راه حق نترسید. در کنار این مساله شاید همه اینو تجربه کردیم اکثریت سخنان لغو و کار بیهوده زیاد دارند حالا وقتی از این بیهودگی ها کنار میکشیم جای آنرا لذت عبادت و میل قلبی به آیات قرآن و انجام مستحبات و نمازهای بیشتر میگیرد. برای من گاهی این اتفاق میفتد اما بعضی وقتا بخاطر روزمرگیها و حضور در اجتماع یه وقت به خودم میام میبینم از این لذت های معنوی دور شدم دوباره سعی میکنم بین خلوت و جلوت(آشکار) یه تعادلی ایجاد کنم هر وقت از خلوتم استفاده بردم حتما بعد مدتی آثارش رو دیدم که البته لطف خدا بوده.همیشه به حال کسانی که از این خلوتشان بیشترین استفاده رو میبرند غبطه میخورم
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)