مراقبه معنوی

[paiize]

سلام
ممنون از ایجاد این تاپیک،انشالله که راه گشا باشه و بتونیم از تجربه های همدیگه استفاده کنیم.
مسئله ای که من هنوز هم باهاش درگیرم و شاید زمان ببره تا بتونم اون رو به عنوان یه تجربه گوشه ذهنم داشته باشم ،،،پذیرش اشتباه و خطا ست!
در مرحله اول ،از کلمه ی مراقبه یا مراقبت باید اینو متوجه بشیم که حتما یک خطایی هست که ما باید مراقب باشیم یا بپذیریم که حتما یک دشمن هست که قراره ما رو گمراه کنه و ما باید مراقب باشیم،موضوع ساده ای هست اما متاسفانه گاهی فراموش میشه واین فراموشی بسیار آسیب زا ست
این مراقبت باید ملکه ذهن و رفتار ماباشه،یعنی اینقدر تمرین کنیم که همیشه توی دایره مراقبت باشیم.اینقدر ملکه بشه که جزیی از شخصیت ما بشه،مثل وقتی که پوستمون قراره جسم داغی رو لمس کنه و ما بی اختیار عقب میریم،یعنی باید مراقبت اینقدر پیشرفت کنه که به صورت غیر ارادی هم خودش رو نشون بده
گاهی پیش میاد که آدمی تصمیم میگیره دیگه خطا نکنه ،اصلا هم اهل عرفان و سیر و سلوک واین قضیه ها نیست و فقط به خاطر فطرت پاک انسانی این تصمیم رو میگیره،اما بعد از یک اشتباه یا چندین اشتباه ،امیدش رو ازدست میده و کم کم از تصمیمش فاصله میگیره
درنهایت این که؛ تقوا داشتن و مراقبه کردن یعنی اینکه ما حتما جایی رو خطا میکنیم و باید مراقب باشیم،و اگر هم اشتباه کردیم ناامید نشیم،درِ توبه همیشه باز هست
امیدوارم تونسته باشم عمق این مطلب ساده اما مهم رو بیان کرده باشم
تجربه خودم بود بعد از ماه رمضان!کاری رو که یک ماه ترک کرده بودم به لطف خدا و برکت ماه رمضان،اما بعد از ماه رمضان قرار با خدا شکست و ناامیدی و سرشکستگی عجیبی به سراغم اومد که اگه کنترل نمی‌کردم معلوم نبود چی میشد و حتما زمینه ساز اشتباه های دیگه میشد!