حال و احوال یاران همدردی (13)

[فرشته مهربان]

پس به نقش هایی که کارگردان به ما می دهد و سناریوهای او ایراد نگیریم.
او برای رشد و حفاظت ما بهترین نقش های برازنده را در روزهای مختلف زندگی به ما می دهد. درست نقش را بازی کنیم. تا ارتقاء یابیم تا مدال و سیمرغ ناب بگیریم.
وقتی نقشت را خوب و درست اجرا کنی. هم در نهایت خودت شاد می شوی و آرامش می یابی و همه نتیجه آن موجب آرامش دیگران می شود و در نهایت مزد اجرای نقش خود را هم از آن رحمان و حکیم دریافت می کنی



خلاصه اینکه: مسائل و مشکلات و شرایط و زمان ها و مکانهای متفاوت تو را سراسیمه نکند. اینها لوکیشن هایی هست که تو باید در آن بازی کنی.
قرار نیست تو سناریو را عوض کنی یا نقش را جابجا کنی. فقط درست اجرا کن.

سلام
طاعات قبول درگاه حقتعالی
سال نو مبارک و پربرکت و پر عافیت باد
خواستم بگم:
و این کارگردان به قابلیت های ما برای نقشی که به ما می سپارد بطور دقیق آگاهی و اشراف دارد، ما سخت نبینیم و باور کنیم قابلیت و توان بهترین بازی را در ان نقش داریم، از این رو نقشهایمان متفاوت است، و در ارتباط با هم بدانیم بهترین و زیبا ترین سناریو را نوشته، مهم این است که ما در ارتباط با بقیه خوب و انگونه که کارگردان می خواهد ایفای نقش کنیم، اگر باور کنیم قابلیت نقش را در ما دیده کار به تکرار بازی و برداشتهای مکرر نمی رسد بلکه در سناریوهای
سطح بالاتر مارا نقش می دهد و تحسین می کند.
یه چیز مهمتر اینکه، او نقش می دهد، سناریو نوشته، اما هم به ما امکان ابتکار عمل می دهد، هم مارا رها نمی کند در لحظه لحظه بازی ما در نقشمان راهنما و کمک است و کارگردانی بسیار مهربان و صبور است و توجهش این است که ما باور کنیم می توانیم نقشمان را به نحو احسن بازی کنیم و قوت قلب می دهد و می گوید نگران نباش من حواسم بهت هست، خودم کمکت می کنم وَلاَ تَيْأَسُواْ مِن رَّوْحِ اللّهِ.

مهم این است که باور کنیم، ببینیم و خودرا به کارگردانی او با امید و اطمینان بسپاریم(توکل) و نقشمان را خوب بخوانیم و درک کنیم و بازی قشنگ و مورد رضایتش را ارائه دهیم و لذتش را نصیب ببریم