سلام اخوی :)
منم قدیم قدیما یه زمانی بود این حس حال را داشتم که واقعا احوال من کجاست :)
زمین - دریا - هوا هم گشتیم نبود ( پیدا نمیشه که ) :)
یه بنده خدایی گفت نباید تو بیرون دنبالش بگردی ،،،
باید دنبال یه حال و احوالی باشی که همیشه پایدار باشه ،،،
منم همیشه برام اون موقع سئوال بود چه حال و احوالی هست که آدم وقتی به اون برسه همیشه یه شادی معنوی در وجودش هست ،،
این چه معنایی هست که سختی ها و مشکلات و خوشی های زود گذر در برابر اون رنگی نداره ،،،
منم که کله ام بوی قرمه سبزی میده رفتیم دنبال خطر - یعنی به خود گفتم برم ببینم ابن چه مفهومی هست :)
به نظرم یه چیزی هست که آدم همیشه باید بره دنبالش ،،،
یه سیستم پیشرفته فعالی هم داره ،،،
نتیجه اینکه به نظرم ، اون حس و حال ملکوتی گم و پنهان نیست، و این ما هستیم که باید دنبالش باشیم .
وقتی لایه درونی بهتر کشف بشه از ما آدم ها ،، لایه بیرونی سخت نیست .










علاقه مندی ها (Bookmarks)