
نوشته اصلی توسط
gholam1234
من یه سوالی همیشه در این ارتباط در ذهنم شکل میگیره و هنوز نتونستم جوابشو بگیرم. ارتباط مستقیم با تاپیکتون نداره، ولی بذارین همینجا بگم، شاید منم بتونم جواب سوالمو همینجا بگیرم.
الان اکثر خانمها دنبال پیدا کردن عزت نفس و حرمت نفس و اعتماد بنفس و ... از مجرای پیدا کردن کار هستند. همه هم میگن ما توی خونه میپوسیم و باید توی اجتماع باشیم و فعالیتهای اجتماعی رو انجام بدیم. خیلی هم توی کارشون یونیک و طراز اول هستند انصافی، تا اینجا که همه چی اکی هست.
ولی وقتی این اتفاقات در کانون خانواده (زن و شوهر) اتفاق می افته، خب کانون خانواده رو کی باید نگه داره؟ چرا خانمها کار در منزل رو ارزش نمیدونن؟ چرا خانمها ماندن در خانه و پیداکردن یه راهی برای اینکه در کانون خانواده خوشحالتر باشن، رو اصلا در نظر نمیگیرن و فقط میخان به هر قیمتی که شده فعالیت اجتماعی داشته باشن و خانه را برای یه تایمی رها کنن؟ اگه مرد بخاد بره سگ دو بزنه برای یه قرون دوزار، خانم هم برای اینکه استقلال مالی داشته باشه و پول از شوهرش نگیره بزنه بره دنبال کار، اون فرزند بدبخت رو کی باید از محبت لبریز کنه در کانون گرم خانواده؟؟؟
نمیدونم بنظرم چرا ارزشها داره برعکس میشه. مردا دنبال یه راه در رو هستن که تایم بیشتر توی خونه باشن و افتخارم میکنن که تایم بیشتری توی خونه بودن و از زیر کار در رفتن. خانمها هم افتخار میکنن که از محیط خانه خارج شدند و یه کاری گیر اوردن و اصطلاحا برای جامعه و خودشون مفید بودند. خانمه هیچوقت افتخار نمیکنه کهبابا دم خودم گرم، صبح تا شب دارم عشق میدم به بچه هام و کانون گرم خانواده رو دارم با حضورم گرم نگه میدارم.
نمیدونم واقعا شاید تفکرات من خیلی پوسیده هست، نمیدونم واقعا
علاقه مندی ها (Bookmarks)