باید ببخشم؟

[Parastou]

پرستو جان نظر من اینه که بخشش در این مورد تعریف نمی شه. بخشش برای وقتیه که یه نفر سهوا کاری رو انجام می ده، یا حتی سهوا ده بار کاری رو انجام می ده. در اون مورد می شه بخشید یا نبخشید.

اما موارد اینچنین موضوعِ بخشش نیستند، بلکه موضوعِ شناخت هستند.

در چنین مواردی انسان نمی خواد با واقعیت موجود کنار بیاد. نخواد واقعیت رو ببینه و بفهمه، چون تلخه.

از نظر من شما در گام اول باید بپذیری که همسرت در کنار محاسنی که داره، این ویژگی شخصیتی و اخلاقی رو هم داره. طوری بپذیری که اصلا نیازی نداشته باشی اون بپذیره که اینکارش عدم وفاداریه. اصلا پذیرش و رد اون مهم نیست، بلکه طرز فکر شما نسبت به واقعیت موجود مهمه.

بعد اونقدر عزت نفست رو تقویت کنی که این واقعیت آزارت نده. تا مغز استخونت به این باور برسه که این تو نیستی که آلوده ای. این کسِ دیگه ایه.

بعد تصمیم بگیری که می خوای با این آدم بمونی؟ دلیلی برای موندن داری؟ نه فقط از زاویه ی دیدِ خودت و منافع و معذوریت ها و اجبارهای زندگی خودت. بلکه شاید حتی به این فکر کنی که من این آدم رو با وجود اینکه اون جایگاهی که مایلم و حقم هست رو براش ندارم، دوست دارم؟ می خوام براش مفید باشم؟ خوشبختی و آرامشش (هرچند صد در صد از سمت من تامین نمی شه) می تونه جزء اهداف من باشه؟ هدفی که از رسیدن بهش احساس خوبی داشته باشم؟

اگه در نهایت خواستی که باهاش بمونی، دیگه پیگیرِ روابطش نمی شی. و قضیه از اینی که هست بیشتر لوٍث نمی شه.

دیگه دلت نمی خواد چیزی رو بدونی که به تو مربوط نمی شه.

میشل عزیز منظور شما اینه که من امیدی به اصلاح نداشته باشم؟
خوب این جوری و اگه من رهاش کنم و بگم با همه ی محاسنی که داره باهاش زندگی می کنم بعد کار برسه به اون جایی که نباید چی؟ در این صورت در نهایت فاتحه ی این زندگی خوندست که.
این اگه حقیقت هم باشه خیلی تلخه!
من خودم از این که مثل یه مامان مراقب بیراهه نرفتن همسرم باشم خسته شدم. بدم اومده از این که بهش یاد آوری کنم این رفتار اصلا برای خودش چه تبعاتی داره. اما می ترسم بپذیرم همینه که هست.

پرستو جان
ممنون از لطف شما
من قصد نداشتم با درددلهای شخصی خودم تاپیک شما رو خط خطی کنم
قصدم فقط این بود یه یاداوری کوچیک باشه که بیشتر قدرخوبیا و محسنات شوهرتونو بدونین
نیمه پر لیوان بیشتر به چشمتون بیاد

نه نه اصلا احساس پوچی نکنین
شما بحدکافی غیرت نشون دادین
با ایشون برخورد کردین بی تفاوت نبودین و نیستین
دلیلی وجود نداره واسه احساس پوچی
اگه هردوتون پیش مشاور برین
مشاور با همسرتون صحبت کنه
انگیزه ها که روشن شه اروم اروم خیلی چیزا حل میشه
یه مشاور خبره پیدا کنین که تو زوج درمانی تخصص داشته باشه

صبور باشین و پیگیر جلسات مشاوره
البته شرطش اینه همسرتونم همراهی کنه
بهرحال ایشون باید بپذیره یه مساله تو زندگیتون وجود داره که باعث ناراحتی شما شده
حتی اگه ایشون از دید خودش کاراشتباهی نکرده
اما چون باعث رنجش شما شده پس این تبدیل به مساله شده و باید حل بشه

به قدرت ذهنتون متکی باشین و با خودتون تلقین مثبت کنین
مشاوره حضوری روهم جدی بگیرین
من خیلی امیددارم مشکلتون بطور کامل حل بشه

صاحب اختیارید استارفیس عزیزم
ذهنم خیلی خستست. فرزند جدید خودش به تنهایی تحول عظیمی تو زندگی یه زن ایجاد می کنه و فکر می کنم همسرم تو تمام رسیدگیاش تو این دوران حواسش نبود چه بلایی سر روحم میاره. حتی الان هم انتظار داره با محبتش خوب بشم و تموم بشه. خیلی انرژی پیگیری ندارم اما سعی می کنم برای مشاوره قانعش کنم. متشکرم