کمک در انتخاب. ایران یا خارج؟ پول یا تحصیلات؟

[Pooh]

سلام.
اول اینکه ما و هر کسی دیگه غیر از خود شما نمیتونه ملاک بندی کنه و امتیاز بده به ملاکها.

شما خودتون باید ببینید ملاکهاتون چی هستن و هر کدوم چقدر براتون اولویت داره و امتیاز هر کدوم چقدره.

اما آن چیزی که در آمارگیریهای روانشناسی مشاهده شده، اینه که "اخلاق" و سازگار بودن خواسته ها و اهداف در موفقیت و آرامش زندگی خیلی میتونه تاثیر داشته باشه.

این ددو موردی که شما توصیف کردید به جز اینکه هر دو تحصیل کرده هستند، به نظر شباهت دیگه ای که قابل مقایسه باشه با هم ندارند.

شما ملاکها و خواسته های خودتون رو باید بشناسید. و طبق اونا تصمیم بگیرید. چون اینکه شما این دو شخصی رو که ظاهرا شباهتی به هم ندارند ( با این اطلاعاتی که اینجا دادید) هر دو رو مناسب زندگی میدونید، به نظر شخص من به این معنیه که ملاکهای مشخصی برای خودتون ندارید.

اگر فشارها و حرف و حدیث های دگران نبود، چه تصمیمی برای ازدواجتون داشتید؟

ضمن اینکه در مورد دوم گه میگید اغلب قهر بوده اید و اینکه ایشون شما رو بچه میدونه و مسخره میکنه ( اون هم دختری که با این سن دکتری داره و موقعیت تحصیلی و شغلی خوبی داره و میتونه روی پای خودش هم باشه)، به نظر نکته مثبتی نمیاد. دقت کنید.

برای شناخت بهتر ملاکهاتون و تصمیم بهتر برای انتخاب، میتونید کتاب "آیا تو آن گمشده ام هستی" رو بخونید و سخنرانی های دکتر شاهین فرهنگ رو سرچ کنید و گوش کنید. از مشاوره حضوری هم کمک بگیرید.


راستی... ایران یا خارج، پول یا تحصیلات مهم نیست. مهم اینه که آرامش داشته باشی و احساس رضایت کنی. رضایت نه برای بستن دهن مردم و نه برای دریافت اعتبار در دید دیگران. برای وقتی که زمانی که تنهایی با خودت و با خودت فکر میکنی که چقدر از زندگیت راضی هستی، تو دلت بگی خدایا شکرت. شکرت که احساس خوبی دارم و راضی ام از زندگیم .

[Prime]

سلام.
اول اینکه ما و هر کسی دیگه غیر از خود شما نمیتونه ملاک بندی کنه و امتیاز بده به ملاکها.

شما خودتون باید ببینید ملاکهاتون چی هستن و هر کدوم چقدر براتون اولویت داره و امتیاز هر کدوم چقدره.

اما آن چیزی که در آمارگیریهای روانشناسی مشاهده شده، اینه که "اخلاق" و سازگار بودن خواسته ها و اهداف در موفقیت و آرامش زندگی خیلی میتونه تاثیر داشته باشه.

این ددو موردی که شما توصیف کردید به جز اینکه هر دو تحصیل کرده هستند، به نظر شباهت دیگه ای که قابل مقایسه باشه با هم ندارند.

شما ملاکها و خواسته های خودتون رو باید بشناسید. و طبق اونا تصمیم بگیرید. چون اینکه شما این دو شخصی رو که ظاهرا شباهتی به هم ندارند ( با این اطلاعاتی که اینجا دادید) هر دو رو مناسب زندگی میدونید، به نظر شخص من به این معنیه که ملاکهای مشخصی برای خودتون ندارید.

اگر فشارها و حرف و حدیث های دگران نبود، چه تصمیمی برای ازدواجتون داشتید؟

ضمن اینکه در مورد دوم گه میگید اغلب قهر بوده اید و اینکه ایشون شما رو بچه میدونه و مسخره میکنه ( اون هم دختری که با این سن دکتری داره و موقعیت تحصیلی و شغلی خوبی داره و میتونه روی پای خودش هم باشه)، به نظر نکته مثبتی نمیاد. دقت کنید.

برای شناخت بهتر ملاکهاتون و تصمیم بهتر برای انتخاب، میتونید کتاب "آیا تو آن گمشده ام هستی" رو بخونید و سخنرانی های دکتر شاهین فرهنگ رو سرچ کنید و گوش کنید. از مشاوره حضوری هم کمک بگیرید.


راستی... ایران یا خارج، پول یا تحصیلات مهم نیست. مهم اینه که آرامش داشته باشی و احساس رضایت کنی. رضایت نه برای بستن دهن مردم و نه برای دریافت اعتبار در دید دیگران. برای وقتی که زمانی که تنهایی با خودت و با خودت فکر میکنی که چقدر از زندگیت راضی هستی، تو دلت بگی خدایا شکرت. شکرت که احساس خوبی دارم و راضی ام از زندگیم .

سلام عزیزم. من همیشه تاپیکهاتو میخونم و ممنونم که به تاپیک من سر زدی.
دقیقا درست میگی. من خیلی تو این چند روز مشورت کردم. یه بار هم مشاور رفتم. همه میگن فقط مهم خودتی و خودتی. مهم احساس رضایت خودته.
ولی من تا حالا خارج نبودم. میترسم. خانوادم دوستام کارم مدرکم نوستالژیا و دلبستگی هام و.. رو ول کنم برم؟ احساس تهی شدنش منو میترسونه. نمیدونم من آدم خانواده دوستی هستم یا برام پیشرفت مهمه؟
میخوام یه دوره آموزشی در مورد هدف گذاری برم و اولویت هام رو بشناسم. من مشکلم اینه خودم نمیدونم از زندگی چی میخوام. نمیدونم مهمترین وظیفه زن اینه مادر و همسر خوبی باشه، یا یک برنده نوبل، ریاضیدان یا دانشمند قوی. من از درس خوندن لذت میبرم و میدونم میتونم خیلی موفق تر باشم. تاحالا شکر خدا به اغلب اهدافم رسیدم. ولی از طرفی زندگی مشترک و بچه ها رو دوست دارم. ازون ور میدونم خانوادم در نبود من میشینن گریه میکنن و من چون احساسات دیگران تو تصمیم گیری ام اثر میزاره، خیلی منقلب میشم.
این دو مورد هر دو شون درس، کار، خانواده، به دل نشستن رو برام دارن. اما یکی شون 90 درصد اخلاقش رو دوست دارم که ایران نیست.( مهاجرت= ترس بزرگ من، ترس از تهی شدن). اون یکی 60. 70 درصد خوشم میاد ولی ایران هست.
اینجا کسی هست خارج رفته باشه؟ اولش خیلی ترس داره؟ چیا بدست میارم؟ چیا از دست میدم؟
یه بار میگم زندگی همش به خاطر لبخند عزیزانم قشنگه. من برم فوق تخصص فلان رشته ولی مادرم در حسرت دیدن من چشمش به در باشه، تو مهمونی با حسرت به نوه های مردم نگاه کنه، کدوم ارزشش بیشتره؟
میشه بیشتر راهنمایی کنید. از دیدگاه خودتون بگین.