شما با این ضریب هوشی باید خیلی کم کاری کرده باشی که ارشدتو دانشگاه آزاد خوندی. دانشگاه آزاد که اصلا درس خوندن نمیخواد قبول شدنش. آی کیوی بالای 130 نابغه محسوب میشه. من که آی کیوم 128 هست و از شما خیلی کمتره ارشدم رو شریف گرفتم. برادرم که المپیادیه هفت تا از من بالاتره. این عددی که شما نوشتین غولیه برای خودش و تعداد بسیار نادری از افراد همچین هوشی دارن استیون هاوکینگ ضریب هوشیش 160 بود! این وضعیت شما نشون میده پشتکارتون در زندگی کافی نبوده یا وقت نذاشتی علی رغم این میزان وحشتناک بالای نبوغی که میگی داری. اشتباه دیگه تون هم وابستگی زیاد به پدر و دایی و حرف مادر و پدربزرگ و کلا انتظار از دیگران هست که باعث شده نتونید پیشرفت کنید. شما میتونستید دوستان دیگه ای جمع کنید و با اون ها کار راه بندازی با کسی که حاضر بشه فقط سرمایه بده شما هم کار کنی. بهرجهت اینا دیگه مال گذشته ست.
اگه پنج سال پیش بود شاید بهتون پیشنهاد میدادم که الانم با کسی شریکی برای خودتون کار کنید. ولی با اوضاع اقتصادی الان که همه مون داریم غرق میشیم و معلوم هم نیست کی بخواد درست بشه اصلا بشه یا نشه، به نظرم جای سرمایه گذاری چه مالی چه تخصصی روی پروژه های رو اعصاب و نیمه کاره در ایران برای دکتری اپلای بگیر و برو. چون مقطع دکتری خارج از ایران در اصل کار عملی و پروژه ای در دانشگاه انجام میدی براشون ارزش داری و فاندهای بسیار خوبی میدن میتونه کاملا از نظر زندگی تامینت کنه و نیاز به حمایت از طرف خانواده نداشته باشی. در کنارش بیرون هم ساعات محدودی میتونی کار کنی و با این وضعیت دلار خیلی راحت میتونی حتی دوره دانشجویی پول برای خانواده ت هم بفرستی و خرج درمان و مراقبت برای پدرت رو هم بدی.
یکی از دوستان من عمران میخوند دانشگاه سیدنی استرالیا پذیرش گرفت با فاند سی هزار دلاری که رقم خوبیه سختی ای که ابتدا کشید کاملا می ارزید کیفیت زندگیش از ماها که موندیم خیلی الان بهتره آرامششم بیشتره. البته هم معدل کارشناسی بالایی داشت هم ارشدشو امیرکبیر گرفته بود ولی شما هم شانس داری چون کار پژوهشی انجام دادی و یکبار مورد پسند قرار گرفته بازم پس امکانش هست. برند دانشگاه هم مهمه مثلا اگه آزاد علوم تحقیقات خونده باشی خودش یه امتیازه چون دانشگاه شناخته شده تریه نسبت به آزادهای شهرستان ها. دانشگاه های خیلی تاپ مثل استنفورد و کلتک که تا شصت هفتاد هزار دلار هم فاند میدن. شما معیارت رو بذار رو این که فقط کجا بهت فول فاند میدن.
به نظر من یه پلن شش ماهه یا یکساله بذار و مدارک زبان و جی آر ای و پژوهشی و مقاله و ثبت اختراعی هرچیزی که داری جمع کن با چندتا از اساتیدی که در حوزه تخصصیت هستن قبل از اقدام برای پذیرش صحبت کن ترجیحا قبل از ارسال فرم باهاشون ویدیو کال داشته باش معمولا توی قبول شدن تاثیر داره. همون طرحی که کانادا استقبال کرده جاهای دیگه هم شانس داری که استقبال بشه.
چاپ کتاب در ایران و کارهای فرهنگی رو هم کلا از ذهنت بیرون کن. فقط اساتید دانشگاه ها میتونن کنار کارشون کتاب چاپ کنن و الزاما متضرر نشن.
کار کردن اینجا هم بخصوص برای خودت، اعصاب پولادین و ریسک پذیری بالا میخواد صرف نظر از سرمایه و وضعیت اقتصادی فعلی و اعتصابات که وضعیت واقعا ترسناکی درست کرده. با توجه به ضریب هوشی ای هم که میگی داری واقعا حیفه که بخوای زندگی کارمندی با حقوق ماهی دو تومن داشته باشی! مگر اینکه تستی که ازت گرفتن استاندارد جهانی نبوده باشه وگرنه واقعا حیف هست با این ضریب هوشی زندگی کسل کننده کارمندی. توانایی های فکری هم وقتی ازشون کار نکشی به تدریج از بین میرن باید از نعمتی که داری استفاده کنی.
برای تامین پول اولیه برای رفتن هم اگه هیچ اسپانسری نداری زمین و خونه نداری نهایتا یه آگهی هایی هست مثلا تو همشهری زیاد میزنن اسم عامیانه شو نمیگم ولی میزنن مثلا تامین سرمایه و این ها. پول میگیری یکی دوساله رفتی اونور پس میدی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)