تمرکز همسرم روی حاشیه هاست نه اصل زندگی ، باید چکار کنم ؟؟

[ملودی 94]

ممنونم دوستان گلم که لطف می کنید وقت میذارید و برام می نویسید

نمی دونید توی این موقعیت بحرانی که الان هستم این نظرات منطقی و بی طرفانه چقدرررر بهم کمک می کنه برای تصمیم گیری و عملکرد صحیح ... خیلی بهتر از مشاور ... چون مشاور با توجه به پولی که گرفته یه زمان محدود میذاره و صرفا به کلیات می پردازه ولی اینجا جزئیات همه چیز بیرون میاد ...

دوستان من همممممه اشتباهات خودمو قبول دارم و حتی بابتش به همسرم اظهار پشیمونی و عذرخواهی کردم ... ولی واقعیت اینه که منم انسانم معصوم نیستم خب خطا و اشتباه ازم سر میزنه یا ممکنه بی مهارت باشم ... ولی مساله اینجاست که بدجنس و سر به هوا نبودم سرم به زندگیم بوده چرا جواب اشتباهم باید اینجوری داده بشه ؟؟؟

گیسوکمند عزیزم جمله قشنگی برام نوشته گفته تو نمی تونی خوب مطلق باشی ... درست میگه من نمی تونم یعنی هیچکس نمی تونه ... من اطرافم با چشمهای خودم خانم هایی رو دیدم که به مراتب بدتر از این و حتی عصبی تر و هیجانی تر از این رفتار می کنن اما اینجوری باهاشون رفتار نمیشه از طرفی بخاطر خوبی هایی که داشتن همه جا به عنوان زن خوب ازشون تجلیل میشه ... ولی من اییییینهمه خوبی کردم همسرم یکی شو نمی بینه اگه یه اشتباهی کردم دست میذاره روی همون و منو سرکوب و تحقیر و سرزنش می کنه ...

روزی که در ماه اول ازدواج سر هیچ و پوچ منو زیر بار مشت و لگد گرفت تا جایی که کارم به پزشکی قانونی و شکایت رسید همه خانواده گفتن ازش جدا شو خطرناکه ... ولی خودش اومد گفت پشیمونم اشتباه کردم من با یه کلام حرفش شکایتمو پس گرفتم رضایت بی قید و شرط دادم برگشتم سر زندگیم ... خب اینا چی ؟ اینا گذشت نیست؟؟ ولی الان من ده بار بخاطر ترک فرودگاه ازش عذرخواهی کردم بازم خودش و خانواده ش چسبیدن که نهههه از سر این نمیشه گذشت ... در حالی که یک بار حتی یک بار من ندیدم بخاطر دست بزن و رفتار بدی که پسرشون نسبت به من داشت شرمنده و ناراحت باشن ...

من صحبت های ارزشمند شما دوستان رو قبول دارم ولی واقعا رابطه یک مسیر دو طرفه هست و همش عمل و عکس العمله ... نمیشه همیشه با بدترین نوع رفتارها از طرفت انتظار عاقلانه ترین و ماهرانه ترین عکس العمل ها رو داشته باشی ...

همسر من یک سال و نیم بیکار بود توی خونه می خوابید من صبح تا شب میرفتم سرکار مخارج زندگی رو من میدادم ... همون موقع از پس قسط خونه برنیومدم خونه رو فروختیم خونه ای که نصف بیشتر سرمایه شم از پس انداز خودم و خانواده م بود و توی محله مامانم اینا بود و آقا مدام سرکوفت میزد که محله ش بی کلاسه من فکر نمی کردم کارم به اینجاها بکشه(دوستان حتما تاپیک های قدیمی من رو یادشون هست) و اتفاقا توصیه دوستان و کارشناسان همین تالار و مشاور و همه این بود که من مسئولیت های مردانه انجام ندم و بکشم کنار ... الان همسرم بخاطر همین مساله کینه به دل گرفته و مدام داره تو چشمم میزنه و اذیتم می کنه ... آیا این رواست ؟؟

هنوز سرکوفت قطع ارتباطش با اون خانمی که توی پست اول همین تاپیک ذکر کردم با اون داستانهاش رو به من میزنه و تحقیرم می کنه که تو آدمی هستی که ارتباطات منو قطع کردی و منو منزوی کردی و عزیزانم رو از من گرفتی ...

و بعد از اینکه برگشتید و خودتون تنها شدید حسابی راجع بهش گلایه می کردی

شما درست میگید فکور عزیزم عکسالعمل درست این بود ولی من اونجا هم جلوی کسی بهش گلایه نکردم همه حرفامو توی اتاق یا بیرون از خونه باهاش درمیون گذاشتم ... نکته فقط این بود که من با دوست ایشون درگیری لفظی پیدا کردم نه با خود همسرم که اتفاقا همسرم پشت منو نگرفت اونجا...


قبلا مخصوصا زمانی که با خانواده ش رفت و آمد زیاد داشتیم این روش رو امتحان کردم که توی محیط هیچی نگم و بعد که اومدیم خونه گلایه کنم که البته اونم گلایه نبود بیشتر درددل بود ولی باید بگم که عکس العملش صرفا پرخاش و توهین بوده و مقصر کردن من ...

من شک ندارم و مطمئنم و ایمان دارم یک روزی میرسه که این آدم بخاطر اینکه زن و زندگی شو بخاطر چهارتا دوست بی ارزش و یه سری روابط غیرمتعارف و حمایت افراطی و بی دلیل از رفتارهای خانواده ش از دست داده به شدت پشیمون میشه اما متاسفانه اون روز دیگه خیییلی دیره ...


دوستان عزیزم ببخشید خیلی نوشتم ولی واقعا دل پر دردی دارم و حال روز بدی ... چون خودم می دونم چه کارهایی برای زندگیم کردم و چه تلاش هایی ...

دیشب نشستم ساعت ها به حال خودم گریه کردم ... آره شاید هیجانی و کم مهارتم و حقمه این وضعیتی که دارم ولی کم تلاش نکردم ... کم زحمت نکشیدم توی این زندگی که هییییچ جا دیده نشد و یه قدردانی نشد از طرف همسرم چه در صلح و صفا و چه توی جنگ و دعوا ...

همیشه فقط بد بودم و مقصر و بدهکار، بدون یک حسن و صفت خوب ...