سلام دوست عزیز
حالتون رو درک میکنم. منم با نظر آقای امین کاملا موافقم.
ببینید شما نمیتونید رابطه ای که سالها خراب هست رو درست کنید. اتفاقا دخالت شما میتونه اونا رو به این شرایط عادت بده.
بعید نیست اونا وقتی با هم تنها بشن حداقل از سر اجبار به هم نزدیک تر بشن. ولی الان اینجوری که شما خودتون رو وسط انداختین و همه مسئولیت ها رو گردن گرفتید
خیلی بعیده چیزی عوض بشه.
بعدم بر فرض که شما همچین موقعیت خوبی رو از دست بدین تا کی میتونین به همچین شرایطی ادامه بدید؟ هیچ وقت نمیخواین ازدواج کنید و بچه دار بشید؟
شاید بگین اونجوری هم میتونین بهشون نزدیک باشین و رسیدگی کنید ولی با توجه به شرایط خانوادتون ،این میتونه روی زندگی مشترک شما هم در آینده اثر منفی
بزاره.
به نظر من بهترین راه همین جدایی هست.اینکه شما تا ابد کنارشون بمونید فداکاری درستی نیست. فداکاری واقعی رو پدر و مادرتون باید انجام میدادن که توی
بچگی اونجور شما رو کتک نمیزدن و بعدها هم حداقل به خاطر آسیب ندیدن بچه هاشون در ظاهر رابطه خوبی با هم داشتن و شما رو سنگ بلای رابطه معیوب
خودشون نمیکردن.
علاقه مندی ها (Bookmarks)