اقای سهند عزیز شما موقعیت اجتماعی خیلی خوبی دارین.از لحاظ اقتصادی هم از پس هزینه های زندگی بر میاین.شخص سالمی هستین و خیلی چیزای مثبت دیگه!بهتره روی اعتماد بنفس خودتون کار کنید وتواناییها و خصوصیات خوبتونو بهتر بشناسین.اصلا لازم نیست سراغ طیف خاصی از جامعه برین!.نیازیم نیست همون اول که با شخصی اشنا شدین این رفتار مادرتونو واسش توضیح بدین .بهتره اول سعی کنین همو خوب بشناسین و ببینین واسه هم مناسبین یا نه! اگه اول کار وردارین بگین مادرم اینجوریه و فلان... ممکنه طرف عقب نشینی کنه و به خودش فرصت شناخت شمارو نده ولی اگه اجاز بدین اول یه شناختی از شما و نقاط مثبت شخصیتیتون پیدا کنه مسلما قضیه رفتار مادرتون واسش کمرنگ تر میشه!در ضمن تو این دوره زمونه که پسر خوب کم پیدا میشه و سن ازدواج هم مدام بالا میره وقتی خود پسر ادم خوبی باشه خیلی از دخترا به این مساله اهمیتی نمیدن مخصوصا که شما تو شهری دور از مادر زندگی میکنین و نیازی نیست رابطه زیادی بین مادر و همسر اینده تون باشه!
من خودم یه مادرم ولی هیچ وقت به خودم اجازه نمیدم همچین کاری در حق دختر و پسرم بکنم ! یه جا میخوندم که خیلی از پدر مادرای ایرانی از بچه هاشون باجگیری عاطفی میکنن و بهشون عذاب وجدان میدن. پدر و مادر بودن قبل از هرچیز یه وظیفه هست و مسوولیت....وقتی یه بچه رو به دنیا میاری در قبالش مسوولی ! که تامینش کنی حمایتش کنی خوب تربیتش کنی و مستقل و قوی بارش بیاری...اینا وظیفه هست نه لطف در حق بچه!!!! ولی خیلی از پدرو مادرا رو که میبینم انگار بچه بزرگ کردن که موقع پیری بار تنهایی و ناکامیهای گذشته اونارو به دوش بکشن! پدر و مادر شدن هیچ حقی واسه همچین رفتارایی به ادم نمیده....
احترام گذاشتن به والدین هم به این معنی نیست که مخالف نظرشون عمل نکنی و بذاری حق و حقوقتو ضایع کنن ...
علاقه مندی ها (Bookmarks)