من خودم همه این دوران رو گذروندم و فکر کردم ممکنه تجربیاتم به دردت بخوره.
به نظر من شما نگاهت به ازدواج نگاه خاصی هست. یعنی زن و مرد از صفر شروع کنن و با عشق در کنار هم زندگی رو بسازن. این خیلی خوبه. ولی به یه سری مسایل باید توجه کنی که در اینده خیلی خیلی مهم هستن. یکی اینکه قوانین ما برای خانم ها یه سری محدودیت ها داره. الان بحث عشق وسطه، ولی وقتی ازدواج کردی و مخصوصا بچه دار شدی دیگه باید حواست باشه که همه چیز یکسان نیست. (البته من نگاه فمینیستی ندارم. چون بعضی از خانم ها خیلی سلطه گر هستن و هیچ قانونی جلودارشون نیست!) خواستگار شما و خانواده اون هم تو جامعه ما دارن زندگی میکنن و تحت تاثیر قواعد و عرف ازدواج هستن. فکر کن ببین اگه شما جاتون بر عکس بود. خواستگارتون از یک خانواده مرفه بود و شما به جای بودن در کنار شوهرتون مجبور بودین یک شب در میان پیش مادرتون بخوابین و در کل بخش زیادی از فکر و دغدغه تون مادرتون بود، ایا خواستگارتون و خانوادش به راحتی میپذیرفتن؟؟
متنتون رو که خوندم دیدم من هم خیلی شبیه شما فکر میکردم. اینکه ازدواج یعنی دوست داشتن و تلاش برای با هم پیشرفت کردن. اما بعد از ازدواج مجبور شدم انرژی زیادی صرف کنم تا همسرم متوجه بشه که همونطور که من زندگی زناشویی رو در اولویت قرار میدم اون هم باید زندگیمون رو بالاتر از منافع و رفع نیازهای خانوادش بدونه. چون شخصیت احساسی دارم و چون خیلی برای تشکیل زندگیم هم از نظر مادی هم از نظر راضی کردن خانوادم تلاش کرده بودم، خیلی فشار زیادی بهم وارد شد. انقدر که نتونستم مثل قبل حرکت رو به جلو داشته باشم.


خلاصه بگم...
در مورد خانوادت: هیچوقت هیچوقت دنبال راهی نرو که بدون رضایت خانواده بخوای عقد کنی... شکستن دل پدر و مادر خیلی خیلی بده و در زندگی ایندت تاثیر میزاره. به علاوه اینکه، بعد از ازدواج وقتی از خانوادت دور میشی متوجه میشی که در مقابل همسرت نیاز به یه حامی داری. حتی اگه همسرت بهترین ادم دنیا باشه. اگه خانوادت هم خیلی بی منطق باشن ولی تو بچه شونی.... اگه دارن رفتار غیر منطقی میکنن و بهت زور میگن، به خاطر اینه که بلد نیستن حداقل اعتماد بچه شون رو به خودشون جلب کنن. حقشون این نیست که دخترشون بدون رضایتشون ازدواج کنه. به نظر من جریمه منصفانه برای خانوادت اینه که به جای گرفتن مشورت از اونها، بری و با یه مشاور با تجربه مشورت کنی.
در مورد خواستگارت: خیلی خوبه که ادم پرتلاشی هست. اما ببین چقدر به خانوادش وابسته هست. از حرفای خودش نه! از کارهاش و رفتارهاش باید این رو بفهمی. چرا حاضره به جای یه زندگی راحت، تو رو هم تو ان شرایط سخت قرار بده؟؟ به هرحال شرایط خودش اکی نیست. درامد کم که باید با خانواده خودش هم اون رو تقسیم کنه...


در مورد خانواده همسرت: شما خیلی کم از اونا گفتی.... اونا برای پسرشون جه تلاشی دازن میکنن. در مقابل اینکه همسرت باید به اونها هم کمک مالی کنه، اونها چه کار ویژه ای قراره انجام بدن؟ مثلا حاضرن همونجور که شما از حقت داری میگذری... اونها هم تو وظایف خانه داری و بچه داری شما رو حمایت کنن؟


در مورد خودت: به چند تا سوال من فکر کن، لطفا. اگه از الان کلی برای پیشرفت مالی و کاری شوهرت تلاش کردی و از خواسته هات گذشتی. وقتی یکم اوضاع مالیتون بهتر شد، شوهرت تمام پس انداز رو برای خواهرش طلا بخره که مثلا جلوی خانواده دامادشون کم نیارن. و وقتی به روش بیاری بگه من تنها نان اورشونم و وظیفمه. اونموقع چقدر برات مهمه؟ اگه تو هر موقعیتی حتی سالگرد و تولد حتی یادش نباشه که مناسبت خاصی هست و دایم نگران وقت دکتر مامانش باشه... چقدر میتونی کنار بیای؟؟؟ اگه مادرش بهت توهین کنه و همسرت به روی خودش نیاره... اونموقع پشیمون نمیشی که چرا به خاطر همسرت دل پدر و مادرت رو شکوندی؟ به بار یه دوستی بهم گفت حواست باشه داری برای همسرت مادری میکنی... همسرت هم برای ارضای نیاز تامین کنندگیش فکر و ذکرش خانوادشه...


حرفام خیلی طولانی شد. من مشاور نیستم ولی خودم همه اینها رو تجربه کردم. برای منی که برای تشکیل زندگی خیلی سختی کشیدم این چیزا عمیقا بهم فشار میاره و از زندگی دلسردم میکنه. البته فقط خدا رو شکر میکنم که برای ازدواجم رضایت پدر و مادرم را گرفتم. ولی اونموقع هیچکس تجربیاتش رو در اختیارم نذاشت. هیچکس منطقی باهام صحبت نمیکرد و من هیچکدوم از این اتفاقات رو پیش بینی نمیکردم. فکر میکردم عشق کافیه. الان هم زندگیم در اکثر مواقع عاشقانه هست ولی باید بیش از خانم های دیگه تحمل کنم و انرژی بذارم. یه وقتایی دلم میخواد بشینم کنار و خیالم از همه چیز راحت باشه و لذت ببرم. اما نمیشه! شما هم به حرفای من فکر کن. شرایط هرکس متفاوته... اما به هرحال استفاده از تجربه دیگران خیلی مفیده...
ارزوی زندگی شاد رو برات دارم.