زندگی رو به افول من.....

[nahid-111]

بیکران عزیز
وضعیت شغلی خیلی از ما جوونا مثل شماست. فعلا که شما مشغول به کار هستید. حالا حقوقش کم یا زیاد. فعلا سرگرمتون میکنه و میتونید با درآمدی که دارید نیازهاتون رو رفع کنید. پوشاک و تفریحات کوچیک و ...
در ضمن مشکل مسکن و خوراک و ... رو ندارید. چون پیش پدرتون زندگی میکنید . و همینطور بیمه درمانی . انشالله سالهای سال سلامت باشن
ولی اگر نگران زندگی بعد از پدرتون هستید ( امیدوارم با این فرض ناراحتتون نکرده باشم) ، از آنجایی که شما مجرد هستید ، حقوق بازنشستگی پدر، بهتون تعلق میگیره. مشکل مسکن هم که نخواهید داشت ، توی همین خونه زندگی میکنید .
بجای زندگی تو روستای سرسبز ( که مشکلات خودش رو داره ) رانندگی یاد بگیرید و آخر هفته به جاهای سرسبز و دیدنی خارج از شهرتون برید. پیک نیک با پدر و مادر خیلی لذتبخشه.
حتی میتونید سفر چند روزه بهمراه پدر و مادر به یکی از شهرهای اطراف داشته باشید
بیکران عزیز درکت میکنم. منم از اینکه مجردم دلم میگیره و گاهی از آینده وحشت میکنم ولی قبول کن اونقدرهم سخت نیست زندگی مجردی. آینده هم تیره و تار نیست.
اصلا از کجا معلوم چند سال عمر میکنیم. من هر چند وقت یکبار خبر سرطان آشناها رو میشنوم و پدرم رو هم بهمین خاطر از دست دادم.
شاید تا چهل سالگی عمر کنم. حیف نیست این چند سال که تندرستم، به خودم سخت بگیرم؟