اگر روی طلاق مصمم هستید و فکر می کنید در بلند مدت ، نظرتون عوض نمیشه ، خونه پدرتون بمانید و پیام بفرستید که شوهرتون باید شما رو تعیین تکلیف کنه و مثلا با نامردی عمر شما رو تلف نکنه . . .
در خصوص خانواده تون ، شوهرتون رو درک می کنم و کار خاصی هم نمیشه کرد . قاضی هم حق رو به ایشون میده چون در قرآن و قانون ، فقط و فقط ایشون هست که نسبت به شما صاحب حق هست و اون خانواده ی اول تون ، رفته کنار دیگه . اگر خواستید برگردید به زندگی ، باید حقیقتا خودتون رو در اختیار شوهر بدونید و خانواده رو تقریبا یه جورایی به حاشیه ببرید و شوهرتون رو آرام کنید . یادتون باشه که «زن شوهر میخاد» . عجله رو بزارید کنار و بلند مدت رو هم بهتر بسنجید . شاید همیشه تنها بمونید و انواع نیازهای برآورده نشده رو تجربه کنید . شاید نظرتون بعدها عوض شد ولی چاره ای نداشتید مگر تحمل مشکلات و محرومیت ها . . .
باز به هر حال ، برای مسیر طلاق اگر مصمم بودید ، دیگه مطلقاً ایشون رو نبینید ولی موضعی منطقی برای طلاق مشخص کنید و به قول قرآن : «به شایستگی رها کردن» یعنی به سمت یک طلاق درست و منطقی حرکت کنید . در این راه تزلزل نداشته باشید تا بتونید نتیجه بگیرید و حتما محترمانه و ثابت قدم جلو برید . دست آخر شوهرتون راهی بجز برخورد معقول نداره (طلاق دادن) فقط دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره! در دادگاه هم راه اذیت کردن همدیگه رو نرید که جهل هست و خطا
علاقه مندی ها (Bookmarks)