سلامنوشته اصلی توسط خانم دکتر
میدونم ادامه پیدا کردن مشکلات روحی هیچی نصیب نمیکنه ولی مشکل اینه که تحت کنترل من نیست . من با خودم لج نمیکنم .
ظاهر و قدم که خودم قبول دارم ولی ظاهرا بقیه قبول ندارن منم کاری نمیتونم بکنم جز اینکه کاری کنم ظاهر و قدم برای کسی مهم نباشه و اونم اینه که کلا بی خیال بشم . شاید تنهایی هم بد نباشه بالاخره ادم عادت میکنه . شاید بگید با دو مورد پس نکشید ولی این نظر n نفری هست که با من رفت و امد دارن طوری رفتار میکنن که انگار من مشکل حادی دارم و مدام ازار روحیم میدن . تا میام خودم به لحاظ روحی ترمیم کنم با کلام و رفتارشون ازارم میدن.
من ادم ناشکری نیستم و همیشه به خاطر سلامتیم شکرگذارش هستم خیلی ها شرایطشون از من بدتره و بیشتر خدارو پرستش میکنن .من ایمانم به اندازه اونا نیست ولی در حد خودم خوب هست
علاقه مندی ها (Bookmarks)