قهرهاى مكرر من و همسرم

[فکور]

با سلام
دوست عزیز
شما هر پیشنهاد یا انتقادی داری میتونی به خودش بگی به هیچ وجه نباید به مادر شوهرت یا کس دیگه ای می گفتی

اون که میذاره شما بری خونه مادرت و ضمنا میذاره اونا هم بیان حتی مشکلی با مسافرت رفتن شما هم نداشته من اگر جای شما بودم برای مدتی همون قدر که با مادرشوهرم اینا رفت و آمد داشتم با خانوادم هم رفت و آمد میکردم اصراری هم به شوهرم نمیکردم که حتما باید بیایی
هر چی هم می گفت از خانوادت گله دارم و ... می گفتم قبول دارم که هر انسانی از جمله والدین من یه سری خصوصیات منفی داره وخوب در کنارش خیلی خصوصیات مثبت و من همونطور که در هر صورتی خودم رو مکلف به احترام به خانواده شما میدونم خودم رو مکلف به احترام به خانواده خودم هم میدونم و از طرفی چه شما به والدینم احترام بذاری و چه نذاری من به والدینت احترام میذارم چون بزرگترن

حالا هم که دیگه اون حرفها رو زدی که البته باید در زمان مناسب با لحن مناسب به خود شوهرت میگفتی نه به مادرش
ولی این دفعه لازم نیست از اون ور بوم بیفتی و بیش از حد عذر خواهی کنی
خیلی عادی رفتار کن تمام وظایف خودت رو انجام بده و در همون حدی که قبلا به خانوادش سر میزدی سر بزن و نه بیشتر

بالاخره وقتی عادی رفتار کنی همسرت هم یخش باز میشه
الان زیاد داری دست و پا میزنی اینجوری به نظرم شرایط رو بدتر میکنی و اون بیشتر متقاعد میشه که شما کارت خیلی اشکال داشته و باید تنبیه بشی
کمی صبر داشته باش تمرکزت رو از این قضیه بردار و به بقیه کارها برس و عادی رفتار کن

من اگر جای شما بودم دقیقا در زمان صممیت و آرامش و خیلی دوستانه از همسرم میخواستم که فقط و فقط به خاطر من و برای احساس آرامش داشتنم حداقل گاهی در رفت و آمد به خانه پدریم همراهیم کنه اگر هم نمی پذیرفت اصرار نمیکردم باز چند ماهی صبر میکردم و بعد خواسته ام رو در شرایط عاطفی تکرار میکردم

البته موارد ذکر شده نظرات شخصی من بود خودت تجزیه تحلیل کن ببین در شرایط شما جواب میده یا نه
موفق باشی