سلامنوشته اصلی توسط amf66
ممنونم از شما،امیدوارم هرآنچه که خیر و صلاح هست براتون پیش بیاد.
حس من رو خیلی خوب درک کردید.بعضی اوقات که یادم میفته چقدر الکی زندگیمونو به باد داد و خوبی هامو نادیده گرفت خیلی دلم میشکنه.
شوهرم دیروز مسیج داده که من دیگه عجله ای ندارم و طلاقت هم نمیدم و تو محکومی که با من زندگی کنی!
البته دو هفته پیش هم مسیج داد که به خاطر بچه دوباره به هم فرصت بدیم.
اون خیلی آدم بی خیالیه و من از همین میترسم که بشینه زندگیشو کنه و طلاقمم نده و این وسط فقط من عذاب میکشم.
من مدت زیادی از عروسیم نگذشته بودم که این اتفاقات پیش اومد،هنوز با نقش یک زن متاهل کنار نیومده بودم که تبدیل شدم به یک مادر تنها.
توی این مدت هروقت به خاطر چکاب بارداری دکتر رفتم تنها بودم.وقتی خانومای دیگه رو میدیدم که با شوهرشونن با خودم میگفتم به چه جرمی من باید توی تمام این لحظه ها تنها باشم.
یا وقتی با وسواس و نگرانی دنبال آزمایشای مختلف بودم دلم میخواست یکی کنارم بود که همون حس من رو نسبت به بچم داشته باشه.دوست داشتم همسرم بامن توی این حس ها شریک باشه.
اما اون و خونوادش حتی نمیذارن من از قشنگترین اتفاق زندگیم یعنی بچه دار شدنم لذت ببرم.هرلحظه که به تولدش فکر میکنم این نگرانی میاد سراغم که بعد از تولدش چی میشه؟میتونم پیش خودم نگهش دارم.
همسر من با گفتن روابط خصوصیمون به بقیه عزت نفس و شخصیت منو خورد کرده.و حتی حاضر نیست بیاد معذرت خواهی کنه.به همه فهمونده که به من شک داشته و من اصلا برام قابل قبول نیست که با این وضعیت برگردم به اون زندگی.
البته به شوهرمم گفتم که طلاق میخوام واونم در جوابم گفت عجله ندارم و طلاق هم نمیدم.
ببینید مشکل من اینه که میدونم شوهرم نمیتونه روی پای خودش وایسه و نمیشه به عنوان مرد زندگی روش حساب کرد.
ما توی این مدتی که باهم زندگی کردیم مشکلی باهم نداشتیم و همسر من یک شبه و به خاطر حرفای مادرش تغییر کرد.خب مردی که توی اوج لحظات زندگیش اینطوری همه چی رو خراب کنه اگر مشکلی توی زندگیش ایجاد بشه اصلا توانایی مدیریتش رو نداره.
به نظرم اون اگه واقعا میخواست زندگیشو حفظ کنه خیلی بیشتر از اینا میتونست تلاش کنه.
وقتی الان بود و نبود من براش مهم نیست و زندگیمون انقدر براش بی ارزشه که توانایی تصمیم گیری نداره همون بهتر که الان تموم شه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)