سیاست؟!
اینکه وقتی کسی سرتون داد میزنه گریه نکنید؛ نشونه سیاست داشتن نیست بلکه نشونه بلوغه!
شما تا حالا شب رو توی اتوبوس نگذرونید که راننده برای اینکه خوابش نبره، تا صبح موزیکهای گوشخراش میزاره. مگه قراره مردها بریزن سرش تا راننده هم نصفه شب توی بیابون پیادشون کنه و زنها با دیدن صحنهی داد و بیداد، گریه کنن؟!
چون چنین واکنشی نشون نمیدن، نقش بازی کردن؟!
این رو بهش میگن کنش اجتماعی. مثل وقتی که توی خیابون راه میریم و یکی بهمون تنه میزنه و برمیگرده میگه ببخشید. ما هم لبخند میزنیم و میگیم خواهش میکنم. یا به روی خودش نمیاره و ما هم پنج دقیقه بعد اصلا یادمون نمیاد. اینکه با طرف گلاویز نشین یا حرف زشتی نزنید، نشونه شخصیت شماست نه نشونه فیلم بازی کردن.
ممکنه با جمعی از دوستان برین اردو و بهتون خوش نگذره. وسط راه گریه زاری راه میندازید و یا قهر میکنید میرید؟ نه! فقط ساکت میمونید، تا حد امکان در فعالیتها همراهی میکنید، به موقعش میخندید و بعدها دیگه باهاشون جایی نمیرید. این کار نشونه کینه ای بودن نیست، نشونه ادب و احترام به جمعی هست که شخص رو همراهی میکنن.
لطفا تجدید نظری در معانی واژه ها داشته باشید.
من مخالفم که کسی زد توی گوشتون بخندید، شما که مسیح نیستید. اما اصولا چرا باید شرایطی رو فراهم کنید که کسی تهدید به زدن کنه؟!
وقتی مثل یه بچه رفتار کنید، قاعدتا به شما گفته میشه که آروم باش، وگرنه دعوات میکنم.
ساده رفتار کردن و ساده بودن، با موقعیت نشناسی و بچگانه رفتار کردن خیلی فرق داره. این رفتار و طرز فکر رو حسن خودتون ندونید و مقابل دورویی و دروغگویی قرارش ندید.
امیدوارم لحنم رو تند برداشت نکنید و متوجه منظورم بشید. موفق باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)