چطوری خاطرات بد گذشته رو فراموش کنم و عصبانی نباشم ؟؟؟؟؟؟؟/

[شیدا.]

سلام

پستهای پراکنده تون را توی تاپیکهای مربوط به جدایی می خونم.

توی یکی از پستهاتون از فعالیتها و کارهایی که بعد از جدایی داشتید خوندم. واقعا آفرین داشت

ولی هیجان و آشفتگی توی پستهاتون و تاپیکهاتون هست.
احساسات خیلی شدید.

شاید برای شرایطتون طبیعیه. یه روانشناس بهتر می تونه بگه.
ولی بر خلاف نوشته هاتون، ذهنتون به شکل هیجانی و شدید درگیر این جداییه.

بهتر نیست یه کم منطقی تر و آروم تر به اتفاقی که افتاده فکر کنید.
چی می شه که تا 8-27 سالگی به آمادگی لازم برای ازدواج نرسیده بودین؟
چرا در حوالی سی سالگی چنین انتخاب اشتباهی داشتید؟

مشکل اصلی شما و همسرتون چی بود؟
سهم شما در این طلاق؟

این جمله توی این پست ؟

(همین الان هم فک می کنم بچه بزرگ کردن مزخرف ترین کاره واقعا سخته و اگه مادر بشم حتما پرستار میگیرم از همین حالا دارم پول واسه اینکارا کنار میذارم)

عادی نیست. هم نگاهتون به بچه دار شدن و مادری
هم برنامه ریزیتون برای این کار

خب اگه بچه نمی خواهید واینقدر مزخرفه که اصلا چرا بچه دار می شید؟ (این قسمتش را با کمک یک روانشناس یا حتی روانکاو باید حل کنید)
حالا بچه دار شدید، چرا باید وظایف یک مرد را هنوز نیامده جلو جلو به عهده بگیرید و برای آینده ی بچه ای که اصلا نمی خواهیدش پول پس انداز کنید.

از بی مسئولیتی همسر سابقت گله داشتی
رفتار خودت باعثش نبود؟
خودت مرد بی مسئولیت جذب نمی کنی؟

راستش حتی این جمله هم به نظرم عادی نیست

من با پیرزن ها هم خوشم(حتی باهمه مشکلات آنمرحوم واقعا باهاش خوش میگذروندم من حوصله قهر و دعوا ندارم کلا باهم کوه و ددر و رستوران و پارک و کویر و...میرفتیم

این یعنی کلا من هیچ ملاک و معیاری ندارم. همیشه و همه جا الکی خوشم.
اگه با اون آقا مشکل داری باید یه جایی یه جوری نشون بدی. خواسته هات و حد و حدودت باید معلوم باشه.

امیدوارم در شرایط روحی که الان هستی پستم باعث نشه اذیت بشی.
یه کم از هیجان و احساس فاصله بگیر و یه نگاه متفاوتی به "آنچه گذشت" داشته باش.