کاش هیچوقت متولد نمیشدم-محکوم به زندگی

[من تنها]

سلام.

مگه فقط تو تنهایی؟

میشه چند تا از خوبی های زندگیتو اینجا برامون بنویسی؟ چند تا از داشته هات؟ ویژگی های خوبت و توانایی هات؟

نمیدونم پیشنهاد درستیه یا نه. میشه تو تالار یه مدت بدبختیای آدمای دیگه رو هم بخونی و بعد با خودت مقایسه کنی؟ اینجا بنویس که چه چیزی داری که در مقایسه با اون فرد یکم شده

1 درصد وضع تو بهتره؟

تا حالا همچین آدمی دیدی که مثلا بعضی موقع ها خیلی شاد باشه و پر انرژی و بعضی موقع ها اونقدر ناراحت باشه و احساس تنهایی عجیبی وجودشو پر کنه؟

تو خودت این جوری هستی مثلا یه هفته خوشحال یه هفته داغون؟ یا ممکنه زمانش فرق کنه یه هفته نه اصلا صبح تا غروب.

همیشه احساس تنهایی میکنه یا مثلا غروبا و شبا بیشتر ؟ یه جورایی تحمل جای سر بسته رو نداری؟

کلا نظرت در مورد تنهایی چیه؟ خوبه بده؟منظورم تو اجتماع بودن یا تو خونه بودنه؟ حوصله ات برا حرف زدن با آدما چه جوریاست؟

از آدمای خاصی بدت میاد؟ مثلا احساست اینه که کسی حق تو رو خورده؟

آخرین باری که حس بازنده بودن داشتی کی بود؟

به نظرت چند درصد از آدما بدبختن ؟

اگه دوست داشتی جواب بده :)

سوالاتتون خیلی زیاد بود

اینکه دیگران هم تنهان یا نیستن چیزی از تنهایی من کم نمیکنه. آرامش ندارم. بدبخت تر بودن بقیه چطور میتونه بهم آرامش بده؟! اتفاقا بیشتر ناراحت میشم که چه دنیای چندش آور و غیر قابل تحملیه. ترجیح میدم به آدمای خوشبخت فکر کنم. لااقل میشه توهم بزنم منم مثل اونها شاد باشم.

خوبی زندگیم اینه که دل هیچکی رو نشکوندم. فقط همین. اگر موفقیتی بوده مربوط به بخش مادی و منطقی زندگیم بوده که اتفاقا در مقایسه با آدمهای هم سطحم خییییلی بیشتر زحمت کشیدم. بحث من بعد روحی و معنوی زندگیم هست. هیچ اتفاق خوشایند یا داشته ای در این بعد نداشتم و ندارم.


من هیچوقت خوشحال نیستم. نمیتونم خودمو وادار به خوشحالی کاذب کنم. فقط سعی میکنم تو جمع خیلی قیافه عبوس و ناراحت نداشته باشم که حال مردم ازمن بهم نخوره و باعث ناراحتیشون نشم.

همیشه تنها بودم. به اندازه یک لحظه حتی یک لحظه رو هیچ آدمی نتونستم حساب کنم. چه عاطفی و معنوی چه مادی.

تو جمع حوصله بعضی از آدما رو ندارم. آدمایی که دنبال چشم و هم چشمی،فضولی، حسادت هستن. بودن با بعضی آدما که معنوی تر هستن رو ترجیح میدم.

حقمو که زیاد خوردن ولی اصلا بهش فکر نمیکنم. یکی ازدلایلش این بوده که من زیادی بیخیال دنیا بودم در نتیجه طرف عرصه رو خالی دیده و حالشو برده. ولی برام مهم نیست . بخوره.من حق آرامش و یک زندگی معمولی زو تو دنیا ندارم بقیه اش اونقدرها مهم نیست. بدار حقمو ببرن بخورن یک آب هم روش. داشته هام به دردم نمیخورن چون قلبم ناراحته.

آخرین باری که احساس بازنده بودن داشتم حداقل مربوط به 10-15 سال پیشه. وقتی دیدم زندگیم چقدر خالیه. هیچی توش نیست که منو خوشحال کنه.

نمیدونم چند درصد آدما بدبختن ولی تا جایی که اطرافم دیدم بنظرم 95 درصد آدما در نوسان بین خوشبختی و بدبختی هستن و 5 درصد همیشه بدبختن. من جز اون 5 درصد هستم. مثلا همین دوستانی که میان اینجا از روز اول زندگیشون که مشکل نداشتن. اصلا خوشبختی داشتن که حالا که فقدانش هست اومدن برای حل مشکلشون. اما من میدونم هیچوقت خوشبختی رو نچشیدم.