عزیزم من تا ته قلبم شما رو درک میکنم مخصوصا اگه مثل من بخوای جلو اطرافیان بپوشونی که شوهرت از رفت و آمد بدش میاد چه عذابی میکشی .یه پیشنهاد دارم خیلی صادقانه به دوستان و افرادی که شوهرت مشکل داره باهاشون رفت وآمد کنی بگو که این مشکل رو داری .هر چند مطمِین باش اگه دوستان خوبی باشن دیگه دعوتت نمیکنن.ولی لااقل از شخصیت و مرام خودت چیزی کم نمیشه،و این شوهرته که بعد مدتی از دیدنشون خجالت زده میشه.تازه اونوقت دوستانی پیدا میکنی که باهات همدردی میکنن.من حتی دیگه خیلی راحت به فامیل های شوهرم که دعوتمون میکنن میگم شوهرم مخالفه بیاییم ولی من دوست دارم بیام.یه جورایی برعکس اول زندگیمون که من همه تقصیر ها رو به گردن میگرفتم (فقط بخاطر شخصیت شوهرم جلو اطرافیان)تا جایی که بعضی ها بهم میگفتن بعد ازدواجت دیگه تحویل نمیگیری.
اون اقای بی انصاف رو هم ولش کن بزار تو اشتباهش بمونه.شما خانم تر از اونی که کسی بهتون بگه رفیق باز اونم برا 2 بار در سال نهایت نامردیه.بعضی از آقایون شخصییت دیکتاتوری دارن که میخوان منطقی یا بیمنطق همه چی نظر شوهر باشه تو خونه که اینو نه عرف قبول میکنه نه خدا نه ..