کمکم کنین رابطه ام با خودم و خدا رو درست کنم. دارم به پوچی میرسم.

[فدایی یار]

سلام دوست محترم...

راستش دیدید خیلی ها نماز می خونند... ولی چند نفر هستند که مثلا با خداشون با عشق نماز می خونند ؟! این یک مثال بود طرف نماز رو میخونه بعدش میگه اخیش راحت شدم !!! انگار باری از روی دوشش برداشته شد... ولی ادم میتونه به جایی برسه که وقتی صدای اذانو میشنوه انگار صدای عشقشو میشنوه و دلش باز میشه !!! ... کسی که واقعا به خدا اعتماد کنه نباید به فکرش این چرایی ها خطور کنه... یک بنده خدایی خیلی ادم مومنی بوده و بزرگی که اسمش یادم نیست بعد فوتش می بینند وصیت کرده که کل نمازامو برام قضا بخونند!!! میگن این که نماز قضا نداشته بعد متوجه میشند توی هر نمازش اون قدر به خدا نزدیک می شده و لذت می برده که حس کرده نکنه چون هیچ سختی نکشیده نمازاش مورد قبول خدا نشه... البته می دونید ایمان و یا شاید بهتره بگم علم این چیزا یک چیزه و باور قلبی یک چیز دیگه..این که شما نماز می خونید و درتون نهادینه شده خیلی خوبه... ولی سعی کنید دنبال این باشید اصلا چرا باید نماز خوند..دیگه الان شما توی سنی هستید که باید فلسفشو بدونید... توی سایت های مختلف راجب نماز دیدگاه های مختلفو بخونید.. مخصوصا اقای پناهیان...نماز دکتر فرهنگ هم بد نیست..

یکی دیگه از دلایلش این هست از بس فقط درس خوندید و ظاهرا الان هیچ خروجی نمی بینید باعث شده افسرده بشید... مشکل خیلی از جوانای امرزوی ... ولی از خدا بخواید راهشو بهتون نشون میده... سعی کنید دنبال چرایی هایی مثل چرا نماز چرا دوری از محرمات و.. رو تحقیق کنید این طوری خیلی حس بهتری بهتون دست میده...

راجب تنهایی هم اگه منظورتون همسر هست...خب تا حدودی حق دارید...ولی دلیل تنهاییتون رو مگه چی می دونید...مگه خدایی ناکرده مشکل خاصی دارید و...
مطمئن باشید خدا فکر همه بنده هاشو کرده.. .. توصیه میکنم یکم به اونایی که زندگی بدتری از شما دارند از هر جهت رو از نزدیک ببنید و قدر داشته هاتونو بهتر بدونید و دقیق تر به موضوع و مشکلتون اشاره کنید تا بهتر راهنمایی بشید...اخه چند تا شد... تنهایی...خدا... بی انگیزه گی...اخه اینا همه هم بی ربط به هم نیست..

[shivaram]

سلام دوست محترم...

راستش دیدید خیلی ها نماز می خونند... ولی چند نفر هستند که مثلا با خداشون با عشق نماز می خونند ؟! این یک مثال بود طرف نماز رو میخونه بعدش میگه اخیش راحت شدم !!! انگار باری از روی دوشش برداشته شد... ولی ادم میتونه به جایی برسه که وقتی صدای اذانو میشنوه انگار صدای عشقشو میشنوه و دلش باز میشه !!! ... کسی که واقعا به خدا اعتماد کنه نباید به فکرش این چرایی ها خطور کنه... یک بنده خدایی خیلی ادم مومنی بوده و بزرگی که اسمش یادم نیست بعد فوتش می بینند وصیت کرده که کل نمازامو برام قضا بخونند!!! میگن این که نماز قضا نداشته بعد متوجه میشند توی هر نمازش اون قدر به خدا نزدیک می شده و لذت می برده که حس کرده نکنه چون هیچ سختی نکشیده نمازاش مورد قبول خدا نشه... البته می دونید ایمان و یا شاید بهتره بگم علم این چیزا یک چیزه و باور قلبی یک چیز دیگه..این که شما نماز می خونید و درتون نهادینه شده خیلی خوبه... ولی سعی کنید دنبال این باشید اصلا چرا باید نماز خوند..دیگه الان شما توی سنی هستید که باید فلسفشو بدونید... توی سایت های مختلف راجب نماز دیدگاه های مختلفو بخونید.. مخصوصا اقای پناهیان...نماز دکتر فرهنگ هم بد نیست..

یکی دیگه از دلایلش این هست از بس فقط درس خوندید و ظاهرا الان هیچ خروجی نمی بینید باعث شده افسرده بشید... مشکل خیلی از جوانای امرزوی ... ولی از خدا بخواید راهشو بهتون نشون میده... سعی کنید دنبال چرایی هایی مثل چرا نماز چرا دوری از محرمات و.. رو تحقیق کنید این طوری خیلی حس بهتری بهتون دست میده...

راجب تنهایی هم اگه منظورتون همسر هست...خب تا حدودی حق دارید...ولی دلیل تنهاییتون رو مگه چی می دونید...مگه خدایی ناکرده مشکل خاصی دارید و...
مطمئن باشید خدا فکر همه بنده هاشو کرده.. .. توصیه میکنم یکم به اونایی که زندگی بدتری از شما دارند از هر جهت رو از نزدیک ببنید و قدر داشته هاتونو بهتر بدونید و دقیق تر به موضوع و مشکلتون اشاره کنید تا بهتر راهنمایی بشید...اخه چند تا شد... تنهایی...خدا... بی انگیزه گی...اخه اینا همه هم بی ربط به هم نیست..

------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------
اقای فدایی یار متاسفانه من هم جزو همون دسته ام. نماز میخونم برای ترس از عذابش و نه از روی شوق. دقیقا مثل یک بار یا وظیفه ی اجباری میمونه که باید انجام شه. من خودم میدونم خدا به نماز من نیازی نداره اما خب وظیفه ایه بر عهده ام گذاشته شده و باید انجام بدم دیگه. فردا ازش سوال خواهد شد. راستش دنبال فلسفه اش بودن و این چیزا برام اصن جالبو همه نیست. یه کاریه که باید انجام بدم.


راستش این چیزا اصن برام جذاب نیست. تا حدودی چراهاش رو میدونم و میدونم که از طرف خدا تعیین شده و باید انجام شه. این که نظرات بقیه رو بدونم راجه به دین و اینا اصن برام جالب و انگیزه اور نیست.
سر وکله زدن با درسام برام لذت بخش تره اگرچه اون هم این روزها برا رفع تکلیف و انجام وظیفه است اما از بودنش لدت میبرم و خوشحالم دارمش.

تنهایی رو دلیلش رو نمیدونم. راستش اگه از من بپرسیم میگم از خیلی دخترهای دیگه واقعا سرترم. جدی هم میگم.
خوش مشربم. با ادبم. مهربونم. پاکم. خانواده خوب دارم. تحصیلکرده ام. باهوشم. مهندسم. سرم همیشه به درس بوده نه به دوست پسر بازی و این رفتارها. حتی این جا هم با این که شرایط کاملا برقراه برای هر گونه دست از پا خطا کردنی اما حواسم هست و مراقبم. خوش قیافه ام. خوش تیپم. نه چاقم نه لاغر مردنی. قد بلندم. نه خشکه مذهبم نه بی حد و مرز. تو مهمونی و مراسم بهترین همیشه ظاهر شدم. ساز سنتی میزنم و چند باری هم اجرا داشتم. ترجمه داشتم. مقاله داشتم. غریق نجات بودم. چند ماه توی شرکت کار داشتم تا قبل اومدن. توی یه مدرسه تدریس هم داشتم. پدر مادر تحصیلکرده و مردم دار و خیر رسون دارم. تا جایی که میتونستم هم به پدر و مادر و دوستام اعلام کرده ام که قصد ازدواج دارم حتی مستقیم. پدر و مادرم هم توجیه هستند که باید نخ بدن به بقیه. انتظاراتم هم اصن بالا نیست. همین که ادم پاک با خانواده ای پاک باشه و به دلم بشینه و حس کنم کنارش خوشحالم و قابل اتکاست کافیه. اعلام هم کردم. برام مهم نیست تحصیلاتش حقوقش یا حتی سنش حتما بالاتر باشه. نیتم هم کاملا خالصه. دلم کسی رو میخواد که دوسش داشته باشم و بشه همه کسم. اخلاقم هم کاملا دخترونه است. لبخند هم همیشه دارم. اینا رو میگم نیاین بگین مغروری و این چیزها. نه اصلا نه به هیچ کدوم مینازم نه کلاس میزارم نه به روی کسی میارم و نه فخر میفروشم. میدونم خدا رو شکر همه این ها از خداست و اصن داشتنشون وظیفه ی حفظ کردنش رو سنگین تر میکنه. چون پرسیدین میگم.
اما با همه ی این ها مثل خیلی از دختران خوب دیگه که توی همدردی اعلام میکنن هیچ وقت نه انتخاب شدم و نه به چشم اومدم. البته الان دیگه برام مهم نیست چون دیگه من تلاشم رو کرده ام دیگه. مدیون خودم نیستم. شد شد نشد نشد. در واقع به نظرم خلایق هر چه لایق. غصه ی بی لیاقتی بقیه رو هم من بخورم؟ به این نتیجه رسیدم خودم برا خودم مهم باشم و هوای خودم رو داشته باشم خیالم راحت تره تا از بقیه انتظار داشته باشم.

پیشنهادتون هم خوب بود. خودم از قبل عملیش کردم. مشکلات رو میخونم بیش تر متوجه میشم که باید شکرگزار جدی تری باشم. باید بتونم از موقععیتم برای مردم و کشورم استفاده کنم و یه کاری کنم اما همش فکره. دلم میخواد عملیش کنم اما فعلا شرایطش رو ندارم.