سلام.
مرجان خانم عزیز، تا شما به روانشناس مراجعه کنی بهتره خودت هم کمی به خودت کمک کنی. به نظرم دختر توانمندی هستی و من مطمئنم که میتونی تا حد زیادی زندگی تو بازسازی
کنی. به هر حال بزرگ شدن تو شرایط سخت درسته مشکلات زیادی به همراه داره اما باور کن قدرت های به تو داده و توانمندی هایی رو در ذهن تو ایجاد کرده که اگه کمی زرنگی کنی
میتونی به جای رها کردن اونا ازش به بهترین نحو ممکن استفاده کنی. اینکه زندگی تو شرایط سخت به آدم توانایی میده یه شعار نیست یه واقعیته که فقط آدمایی که تو سختی بزرگ شدن
میتونن متوجه اش بشن. اما از این حرفها که بگذریم برای کمک به خودت باید اقدام کنی .
همیشه اینو یادت باشه که با صحبت کردن در مورد احساس های آزار دهنده تا حدود زیادی میتونی اونها رو دور کنی. همین احساس بدبختی که الان توش گرفتاری رو میتونی با صحبت کردن
در موردش تا حد زیادی تقلیل بدی.
پس اگه واقعا به دنبال بهبود شرایطت هستی شروع کن به صحبت کردن. حالا اون چیزی که مهمه اینه که با کی صحبت کنی و چی بگی.
به نظرم اگه تونستی به پزشک مراجعه کنی که هیچ اما اگه نشد مثلا بیا توی تالار و تایپیک بزن و آنچه که فکر میکنی رو بگو. هر چی که ناراحتت میکنه و هر عصبانیتی که داری.
اگه شخص مورد اعتمادی تو اطرافت داری به اون بگو.
هر چی که ته ته دلت و ذهنت داری رو بهش بگو. کم کم روی آرامش رو خواهی دید.
تو میتونی احساساتت رو رد یابی کنی مثلا اگه عصبانی یا خشمگین هستی باید بدونی که خشم از انتظار میاد. تو انتظار داری و وقتی به انتظارت نمیرسی عصبانی میشی. پس موقع
عصبانیت به این فکر کن که الان چه انتظاری داشتی و اون رو یادداشت کن و در موردش فکر کن. کم کم میتونی به خشمت مسلط بشی.
یا مثلا ممکنه دختری باشی که با خودت حرف میزنی و ساعتها تخیل میکنی و یا ... در مورد همه چیز باید بدون هیچ خجالتی صحبت کنی و بهش فکر کنی تا بتونی حلش کنی.








علاقه مندی ها (Bookmarks)