باغ همدردی >>> بوستان آرامش و آلاچیق کل کل 4>>> بفرمایید

[hamed-kr]

سلام

باسلام.

ممنون از نظر و انتقادتون .

ولی بنظر من کودک داریم تا کودک!
ما کودکان بزرگسال داریم، و بزرگسالان کودک!

من تو زندگیم کودکانی دیدم که بواسطه نوع و شیوه زندگیشون، دیگه کودک نیستن، اون معصومیت کودکانه و توچشماشون نمیتونین ببینین!
تو چشماشون یک کودک معصوم، پاک و بیگناه گم شده!

وقتی بهشون نگاه میکنیم، انگار یک آدم بزرگ و مقابلمان میبینیم، آدمی که انگار سالهاست سختی های زندگی و چشیده! سالهاست با درد های زندگی اشناست، و دست و پنجه نرم کرده !

ترس از ترکیدن بادبادکا و تو چشماشون بوضوح میتونین ببینین.

کمی هم بی انصافی کردین، ما آدم بزرگایی داریم که کودکیشون هنوز تموم نشده،شما خیلی خوب میتونین اون پاکی و معصومیت کودکی و تو چشماشون پیدا کنین.

هنوز اون گذشت کودکی و بهمراه دارن :)

بنظر من دوران های شیرین کودکی، نوجوانی، جوانی ، میانسالی و ... دورانی نیستن، که بشه با زمان از بین بردش . این دوران ها با یک عدد سن و سال از بین نمیرن!
ما همیشه این دوران و با خودمون درون خودمون داریم و خواهیم داشت.

بستگی داره چقدر ببینیمشون و بهشون اهمیت بدیم.

در طول زمان دست خوش تغییراتی میشن، اما خود به خود از بین نمیرن! این ماییم که گاهی با اعمالمون باعث میشیم به خوابی عمیق فرو برن.

تو این جمله هم شاید منظور بزرگسالان کودکی باشن که در حین این جابه جایی دوران ها، یاد گرفتن ترس از ترکیدن بادبادک و باید داشته باشن.چون بادبادک میترکه و دیگه کسی نیست که یک بادبادک جدید بهشون بده

یا منظور کودکان بزرگسالی باشه که نوع و شیوه زندگی، بهشون یاد داده اگه ترس ترکیدن ونداشته باشن کسی بهشون بادبادکی نخواهد داد.

کاش همیشه یادمون باشه چه جز بزرگسالان کودک باشیم چه کودکان بزرگسال، تو زندگیمون یکیه که همیشه حواسش بهمون هست هم به ما هم به بادبادک زندگیمون! اگه هم ترکید، نگران نباشیم، بازم بادبادک نو داره تا بهمون بده!!

بله مولوی هم میدونه!!!!!

ای بســا ریش سیــاه و قلب پیر
ای بسا ریش سپید و دل چو قیر

ولی معصومیت رشد یافته توی یک قلب پیر خیلی خیلی زیباتر و بزرگتر هست تا معصومیت به شدت آسیب پذیر یه بچه ،خدا در حدیث قدسی یا احمد میفرماید:

يا أحْمَدُ! اِحْذَرْ أنْ تَكُونَ مِثْلَ الصَّبِيِّ إذا نَظَرَ إلَى الاْخْضَرِ وَالاْصْفَرِ أحَبَّهُ وَإذا أُعْطِيَ شَيْئاً مِنَ الْحُلْوِ وَالْحامِضِ اِغْتَرَّ بِهِ.
اى احمد! بپرهيز از اينكه مانند بچّه باشى كه هرگاه به سبز و زرد نظر مى افكند، به آنها دل مى بندد و يا ترش و شيرين در اختيارش قرار مى گيرد، نسبت به آن فريفته مى شود.

هرکه او آســان خَــرَد آسـان دهد
گوهری طفلی به قرصی نان دهد

درد اینه که آدم های به زعم ما گنده از یه بچه هم بی عقل تر میشن و به قولی:

از دست بوس میل به پابوس کرده ام
خاکم به سر تــرقی معکوس کرده ام

از طرف دیگه قرار نیست چهارچوب کلمات رو بشکنیم و بعد یهویی بگیم

ولی بنظر من کودک داریم تا کودک!
ما کودکان بزرگسال داریم، و بزرگسالان کودک!

جمله تون درست هست ولی زمانی که گوینده از پیش ذهن شما پیشاپیش باخبر باشه ،مثل اینه که شما بیاید بگید دو به علاوه دو میشه یازده بعد من اعتراض کنم بگم کی میگه میشه چهار بعد شما بگید نخیر دو به علاوه دو در مبنای عدد سه میشه یازده بعد بگم آها پس منظورتون این بود ولی وقتی مبنا مشخص نیست عرف رو بر این میذاریم که منظور مبنای ده هست ، حالا بالاخره بگید

ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه

.................................................. .......................

میریم سراغ کل کل که با عرض پوزش به نام خانم رزا افتاد

آقایونی که رانندگی خانم ها رو مسخره میکنن هر وقت تونستند با کفش 20 سانتی راه برن اون وقت بیان با ما بحث کنن....

در داستان ها اومده که تردست بسیار ماهری وارد شهری میشه(که ظاهراً پایتخت بوده)
اون رو پیش پادشاه میبرن و اون هم نهایت مهارت خودش رو نشون میده و کارهای بسیار عجیبی میکنه که همه انگشت به دهن میمونن ، وقتی هنرنمایی تردست تموم میشه همه منتظر بودن شاه هم که مثل بقیه بسیار ذوق مرگ شده بوده یه صله درست و حسابی به اون تردست بده که ناگهان همه با بهت خیلی بیشتری روبرو میشن ، شاه دستور داد که تردست رو ببرن و حسابی شلاقش بزنن ، حکمت رو که از شاه جویا میشن شاه میگه خوب با این همه استعداد اگر ابن طرف عمرش رو صرف هر کار درستی کرده بود کلی بار میتونست از روی دوش مملکت ما برداره ولی حالا...