چگونه طلاق را بپذیرم؟

[تقدیر]

با سلام و احترام
ضمن احترام به نظر مشاور شما و همچنین نظرات اعضاء محترم که بیشتر هم حس با شما شدند.(البته فقط با یک حس از دو حس متضاد شما همحسی کردند.)
به نظرم شما آمادگی طلاق را ندارید.

برای طلاق دو فاکتو نیا زهست:
1 - یک علت مهم نیاز هست
2 - آمادگی برای طلاق نیاز هست.

همه اینها را که شما توضیح دادید حول فاکتور اول یعین "علت "می گردد. اگر بر فرض بپذیریم که علت درست باشد لیکن قطعا و یقینا در صحبتهای شما آمادگی طلاق یعنی فاکتور دوم وجود ندارد.
لذا انجام شدن طلاق خسارت بیشتری برای شما خواهد داشت.

لطفا زیادی توجه کنید.
من اصلا نمی گویم طلاق بگیر یا نگیر. چون این مسئله به انتخاب خودت بر می گردد.
من صرفا شرایط طلاق را می گویم و شما باید بر اساس آن تصمیم بگیری.
به طور خلاصه اگر همه دلایل و علتهای وجوب طلاق وجود داشت. شرط لازم هست ولی کافی نیست. شراط دیگری که نیاز هست و آن آمادگی روانی شماست.
لذا توصیه من به شما اینست تا در چنین تردیدی هستید حداقل از طلاق استقبال نکنید. و روی اینکه فعلا در حال بررسی هستید تاکید داشته باشید.

نکته دیگر اینکه با توضیحات احساسی که با همه این مشکلات از زندگی می دهید، نشان می دهد که در زندگی شما یک روحی وجود داشته است که شما نمی توانید در اینجا توضیح دهید. اما اثرش را بر شما گذاشته است.

همه اعضایی که حرفهای شما را شنیدند زودتر از شما از این آقا طلاق گرفتند ، چرا؟ چون متوجه این روح زندگی نشدند. اما شما که چنین روحی را حس کردید دو دل شدید، هنوز دلکنده این زندگی نشده اید.
همه مشکلات و ضعفها را می بینید ، اما اینها موجب تنفر و بی رغبیی صد درصد شما نشده است.

مشاوران نباید به کسی توصیه طلاق یا ماندن بکنند!
مشاوران باید شرایط مختلف را توضیح دهند. شرایطی که برای طلاق یا ادامه زندگی نیاز هست.

در اولین گام توصیه می کنم مشاور خود را تغییر دهید
پیشنهاد می کنم یکی از مشاوران ذیل را انتخاب کنید.








گام بعدی این است هم از نظر حقوقی، ترک منزل به هنگامی که هنوز طلاق واقع نشده است به ضرر شماست. هم از نظر روانی (به خاطر دوری از بستری که در آن هستید قدرت خلاقیت شما را کم می کند.)

لذا تا طلاق قطعی انجام نشده است سر زندگی خودتون باشید . این کمک می کند تا زودتر تصمیم خود را یکسره کنید. یا دلایل طلاقتان کاهش یابد و به زندگی ادامه یابید. یا احساسات و دلبستگی های شما کنده شده و طلاق بگیرید.

با سلام و تشکر فراوان از مدیر گرامی
بله شما درست متوجه شدید من آمادگیه طلاق ندارم اما چیزی که هست اینه که احتمالا هیچوقت آمادگیه طلاق پیدا نکنم با توجه به نوع دیدگاهم و آموزه ها و تفکری که از بچگی توسط خانواده در من شکل گرفته موضوع طلاق غیر قابل پذیرشه مگر به علت های مهم که اون علت ها به نظرم در هرکسی میتونه متفاوت باشه از نظر یکی بی محبتی میتونه دلیلی برایه جدایی باشه اما از نظر من نه.از نظر من اعتیاد میتونه یه دلیل محکم باشه ولی از نظر دیگری نه.در زندگیه من روحی وجود داشت که الان نمیتونم در موردش نظر بدم چراکه نمیدونم اون روح زاییده ذهن و فکر و احساسات من بود فقط؟یا واقعا وجود داشت؟و اگه وجود داشت چرا فقط روی من اثر داشت و نه روی همسرم؟و یا شایدم وجود داشته اما شرایط و اطرافیان باعث از بین رفتنش شدن.
چیزی که هست اینه که فقط فعلا در مورد خودم میتونم حرف بزنم اونم حتی نه به یقین.من احتمالا نمیتونم هیچوقت طلاقو بپذیرم مگر در موقعیتش قرار بگیرم و تازه اونم با صرف وقت.اگر یه دلیل محکم واسه خودم پیدا کنم احتمالا آمادگی پذیرش طلاق در من به وجود میاد(البته باز هم با صرف وقت)چیز دیگه اینه که موندن تو این شرایط برام زجرآوره و راه برگشتیم که نیست فعلا چون همسرم همجنان واسه جدایی مصممه پس باید و مجبورم وارد وادی طلاق بشم هرچند میل قلبیم نیست.اگر اشتباه میگم لطفا راهنماییم کنید

در مورد مشاورینی که پیشنهاد دادین بسیار ممنونم ولی متاسفانه امکان اینکه تهران برم برام نیست اگر لطف کنید و در اصفهان(خود مرکز اصفهان) و یا در دانشگاههای اصفهان کسی رو بهم معرفی کنید که مجرب باشن ممنونتون میشم اگر راهنمایی یا چیزی در مورد زندگیم هم مد نظرتون هست ممنون میشم اگر راهنماییم کنید