سلام صحرای گلم،
نگران مهد رفتن نی نی نباش. منم این دوره ی پراسترس رو تحمل کردم. اگه از دوهفته قبل تر از شروع کارت، مهد رفتن نی نی رو شروع کنی بهتره.
بهت قول میدم، با سرکار رفتن، بیشتر مشکلاتتون حل میشه. حداقل تو یه تغییر بزرگ میکنی، بیشتر نیازهات، مثل نیاز به مهم بودن، نیاز به بودن تو اجتماع، نیاز به دیده شدن، نیاز به کسب درآمد و خیلی نیازهای دیگت تامین میشه و تاثیر مستقیمش میاد تو زندگیت. خیلی کار خوبی میکنی که دوباره میخوای شاغل شی.
اینکه همسرت همه ی وسایل رو میفروشه واسم خیلی عجیبه! نمی خوام آتیشت رو تندتر کنم، ولی اصلاً نمی تونم درک کنم. حتی نمی دونم چه برخوردی تو این شرایط درسته. یه برخوردی که این کارش رو بزاره کنار.
بعضی وقتا این کار جواب میده، با طرفت همراه شی، بعد نظرش رو عوض کنی. مثلاً توهم واسه فروختن بعضی از وسایل پیشقدم شی. سعی کنی بیشتر وسایلی باشه که همسرت روشون نظر داره. ولی تو قبل از اینکه بری آگهی بدی، باهاش صحبت کن. من خیلی دیدم که کارشناسای تالار میگن با طرفت همونطوری رفتار کن که دوست داری با تو رفتار کنه. اگه نظرش مخالف بود خیلی ظریف و زنونه، بگو هرچند که من از این وسیله دلزده شدم، ولی چون تو دوستش داری به خاطر تو میتونم تحملش کنم. اگرم که موافق بود بدون هیچ فوت وقتی بفروشش.
باز برو سراغ وسیله ی بعدی. یعنی بشو مثل خودش، فکر نکنم بتونه تحمل کنه. یا صداش درمیاد یا این کارش رو stop میکنه. باهاش همراه شو. همون همفاز که شوهرت میگه نیستی. میدونم که وسایلت رو دوست داری. ولی یه زندگی ارزشش بیشتر از چند تا وسیله است. میدونم که واسه همشون ارزش قایلی. ولی اینطوری که نمیشه. باید یه راه حلی پیدا کنی. وسیله رو میتونی بخری و دوباره جاش بزاری. (ایشالا تو آینده)
یا مثلاً وسایلی رو انتخاب کن که از نظر همسرت کاربردیه. مثلا میز ناهارخوری. یا سیستم صوتی تصویری. فکر کنم سکته کنه. ولی بالاخره شاید بتونی حست رو بهش منتقل کنی










علاقه مندی ها (Bookmarks)