از درس خوندن خسته شدم راهی به ذهنم نمیرسه جز ...

[مسافر زمان]

با سلام،
به تالار همدردی خوش آمدید.

شما می‌خواهید یک مشکل آسان را با راه حلی سخت برطرف کنید.

اگر مشکل، دانشگاه و سختی درس‌ها و دوری از خانواده‌ست، در بدترین حالت می‌توانید انصراف دهید و به شهر خودتان برگردید. به خودکشی و … نیازی نیست.

آیا مشکلات دیگری هست که ذکر نکرده باشید؟

[آویژه]

به خاطر سختی درس و دانشگاس!واقعا خسته ام!

سلام

سال نو شما مبارک ( آخه سال دانشجو ها این جور موقع ها نو میشه )

1- میشه بپرسم دفعه اول چرا دانشگاهت رو عوض کردی؟

2- توی بچگی پیش اومده بود از خانواده کسی بابت درس یا فعالیتت سرزنشت کنه یا بهت بگن " تو به درد نمی خوری" یا "موفق نمی شی" یا "تو این کار رو نمی تونی تموم کنی" ؟

3- در مورد کمالگرا بودنت کنکاش کردی؟

4- مشاوره رفتی تا حالا یا نه؟

منتظر پاسخت هستم.

پی نوشت: حواست باشه که بیشتر از سه پست در یک شبانه روز نمی تونی ارسال کنی.

[as_sa]

سلام ... به تالار خوش اومدی





بیشتر توضیح بده ... مگه محیط و بچه ها چجوری هستن؟
شما با خواسته قلبی خودتون درس خوندین و این دانشگاه قبول شدین یا به اجبار دوستتون ؟

محیط خشک و جو خشکی که تو دانشگاه و بین بچه های مکانیک هست،البته شاید فقط برای من اینجوریه،مثلا بیدار شم صبح تنها برم دانشگاه،کلاسو پیدا کنم ی گوشه بشینم بازم تنها،بعدش منتظر وایسم تا ناهار،تنهایی غذا بخورم برگردم خوابگاه بخوابم و... فقط این بین زنگ میزنم شمال،اشکامم سرازیر میشه،حتی الان که دارم تایپ میکنم،اصلا نمیدونم برای چی!!
اگه به من میبود که همون دانشگاه قبلی میموندم!هم واسه حرفای دوستم هم خانواده!دیگه نمیتونستم جواب خانواده رو بدم که چرا موندم و تهران نرفتم!اصلا اونا وقتی انتقالی دوره کارشناسی گرفتم ازم قول گرفتن که ارشد برم تهران...

- - - Updated - - -

با سلام،
به تالار همدردی خوش آمدید.

شما می‌خواهید یک مشکل آسان را با راه حلی سخت برطرف کنید.

اگر مشکل، دانشگاه و سختی درس‌ها و دوری از خانواده‌ست، در بدترین حالت می‌توانید انصراف دهید و به شهر خودتان برگردید. به خودکشی و … نیازی نیست.

آیا مشکلات دیگری هست که ذکر نکرده باشید؟

مشکل همین هاست به علاوه ی تنهایی تو دانشگاه و خابگاه!به فکرم رسیده انصراف بدم،اما شما خودتونو بذارید جای من،با چه رویی برگردم؟بعد اون همه تبریکی ک بهم گفتن!اون همه شادی خانوادم،اگه برگردم داغون میشن!همون کارشناسی که برگشتم کلی حرف و حدیث شنیدم دیگ چه برسه تو این سن!
اخه اصلا آدم بچه ننه ای نیستم که بگیم دوری از خانواده...
اما فک کنم خیلی برابر مشکلات ضعیفم زود جا میزنم!بهر حال خب همینیم که هستم....

- - - Updated - - -

سلام

سال نو شما مبارک ( آخه سال دانشجو ها این جور موقع ها نو میشه )

1- میشه بپرسم دفعه اول چرا دانشگاهت رو عوض کردی؟

2- توی بچگی پیش اومده بود از خانواده کسی بابت درس یا فعالیتت سرزنشت کنه یا بهت بگن " تو به درد نمی خوری" یا "موفق نمی شی" یا "تو این کار رو نمی تونی تموم کنی" ؟

3- در مورد کمالگرا بودنت کنکاش کردی؟

4- مشاوره رفتی تا حالا یا نه؟

منتظر پاسخت هستم.

سلام ممنونم..
1.به همین دلایل الان!نمیدونم خودم واقعا!سختی درس و دوری از شهر و دوستان و ... فقط میدونم که نمیتونستم واقعا نمیتونستم...
2.نه اصلا...
3.منظورتونو درست نفهمیدم،اما اگه منظورتون رسیدن به آینده ی بهتره باید بگم که من به زندگی معمولی به همون دانشگاه کوچیک و مدرکش راضیم و معتقدم این سختیا نمی ارزه به مدرک بهتر...
4.نه بهش فکر نکرده بودم...

[آویژه]

اما فک کنم خیلی برابر مشکلات ضعیفم زود جا میزنم!بهر حال خب همینیم که هستم....

سلام ممنونم..
1.به همین دلایل الان!نمیدونم خودم واقعا!سختی درس و دوری از شهر و دوستان و ... فقط میدونم که نمیتونستم واقعا نمیتونستم...
2.نه اصلا...
3.منظورتونو درست نفهمیدم،اما اگه منظورتون رسیدن به آینده ی بهتره باید بگم که من به زندگی معمولی به همون دانشگاه کوچیک و مدرکش راضیم و معتقدم این سختیا نمی ارزه به مدرک بهتر...
4.نه بهش فکر نکرده بودم...

دوست گرامی، ممنون که پاسخ دادی:

می فهمم که ممکن است این وضعیت در نگاه اول ترسناک به نظر بیاید. کسی را نمی شناسی. همه به نظر درس خواندن تر از تو اند و چیزهای زیادی بلندند. حس می کنی درس ها سخت است و از توان تو خاج. فکر می کنی اگر برایت مشکلی پیش آمد، در خوابگاه تنها هستی و ...
کسی از روز اول همه اینها را یک جا و با هم حل نکرده. اندک اندک قدم بردار و این ها را حل کن. فرار همیشه جواب نمی دهد دوست من. امروز سر صحبت با هم خوابگاهیت را باز کن و از خانواده اش بپرس و اینکه کجایی است. از خوراکی های دیارش بپرس و قول بگیر که دفعه بعد برات سوغاتی بیاره. فردا صبح هم توی دانشگاه از همکلاسی ات جزوه بگیر. در مورد کلاس هاش و واحد هایی که داره سوال کن. برو پیش یک استاد و بگو می خواستم با زمینه کاریتون آشنا بشم و یواش یوش جای خودت رو در دانشگاه و در باور خودت برای خودت باز کن. این ها را که حل کنی، مشکلت با سختی درس هم حل شده است.

البته گاهی شرایط هم مهیاست و ما از تلاش برای موفقیت دست می کشیم، چون :

یا انگیزی قوی برای تلاش نداریم

یا می ترسیم که موفق شویم ( تعجب می کنی؟ بله واقعا اینجوریه!)

یا آنقدر کمال گرا هستیم که هیچ قدمی ما را راضی نمی کند و ترس از نرسیدن به بهترین ها ما را متوقف می کند
و ...


اگر دلیل واقعی تو اینها باشد، بهتر است یک بار برای همیشه خودت را از اینگونه کلنجار رفتن خلاص کنی. همیشه چتر حمایت خانواده بر سر ما نیست. بالاخره در نقطه ای باید دست به زانوی خودت بگیری و برخیزی و با سختیها بجنگی. این عافیت طلبی تو را به رکود می کشاند.

اگر هم دلیلت، همان چیزی باشد که خودت می گویی، یعنی نتوانسته ای از سبک زندگیت در مقابل خواسته دیگران دفاع کنی و نیاز به این هست که تمرین جرات مندی کنی و این رفتار منفعلانه و عقب نشینی از ترس سرزنش دیگران را کنار بگذاری.


به نظرم بهترین کار اینست که فورا یک وقت مشاوره از مرکز مشاوره دانشگاهتان بگیری و مشکلت را عمیق تر بررسی کنی. اگر صادقانه بگویی به خود کشی فکر کرده ای، تو را در اولویت می گذارند و نیازی نیست در سیستم نوبت دهی‌شان منتظر بمانی.

( در مورد کمال گرایی می توانی در تالار جستجو کنی)

قوی باش

[as_sa]

دوست گرامی، ممنون که پاسخ دادی:

می فهمم که ممکن است این وضعیت در نگاه اول ترسناک به نظر بیاید. کسی را نمی شناسی. همه به نظر درس خواندن تر از تو اند و چیزهای زیادی بلندند. حس می کنی درس ها سخت است و از توان تو خاج. فکر می کنی اگر برایت مشکلی پیش آمد، در خوابگاه تنها هستی و ...
کسی از روز اول همه اینها را یک جا و با هم حل نکرده. اندک اندک قدم بردار و این ها را حل کن. فرار همیشه جواب نمی دهد دوست من. امروز سر صحبت با هم خوابگاهیت را باز کن و از خانواده اش بپرس و اینکه کجایی است. از خوراکی های دیارش بپرس و قول بگیر که دفعه بعد برات سوغاتی بیاره. فردا صبح هم توی دانشگاه از همکلاسی ات جزوه بگیر. در مورد کلاس هاش و واحد هایی که داره سوال کن. برو پیش یک استاد و بگو می خواستم با زمینه کاریتون آشنا بشم و یواش یوش جای خودت رو در دانشگاه و در باور خودت برای خودت باز کن. این ها را که حل کنی، مشکلت با سختی درس هم حل شده است.

البته گاهی شرایط هم مهیاست و ما از تلاش برای موفقیت دست می کشیم، چون :

یا انگیزی قوی برای تلاش نداریم

یا می ترسیم که موفق شویم ( تعجب می کنی؟ بله واقعا اینجوریه!)

یا آنقدر کمال گرا هستیم که هیچ قدمی ما را راضی نمی کند و ترس از نرسیدن به بهترین ها ما را متوقف می کند
و ...


اگر دلیل واقعی تو اینها باشد، بهتر است یک بار برای همیشه خودت را از اینگونه کلنجار رفتن خلاص کنی. همیشه چتر حمایت خانواده بر سر ما نیست. بالاخره در نقطه ای باید دست به زانوی خودت بگیری و برخیزی و با سختیها بجنگی. این عافیت طلبی تو را به رکود می کشاند.

اگر هم دلیلت، همان چیزی باشد که خودت می گویی، یعنی نتوانسته ای از سبک زندگیت در مقابل خواسته دیگران دفاع کنی و نیاز به این هست که تمرین جرات مندی کنی و این رفتار منفعلانه و عقب نشینی از ترس سرزنش دیگران را کنار بگذاری.


به نظرم بهترین کار اینست که فورا یک وقت مشاوره از مرکز مشاوره دانشگاهتان بگیری و مشکلت را عمیق تر بررسی کنی. اگر صادقانه بگویی به خود کشی فکر کرده ای، تو را در اولویت می گذارند و نیازی نیست در سیستم نوبت دهی‌شان منتظر بمانی.

( در مورد کمال گرایی می توانی در تالار جستجو کنی)

قوی باش

خیلی ممنون ازینک وقت گذاشتین برام اما تک تک این حرف ها و راهکارها رو بدون اغراق روزی 10 بار یا از دیگران میشنوم یا خودم به خودم میگم اما فایده ای نداره شاید من ضعیفتر از این حرف هام شاید اینجوری بار اومدم نمیدونم..شاید اصلا به درد زندگی کردن نمیخورم...اگر به خاطر خانوادم نبود یک لحظم دیگه تحمل نمیکردم...
مشاوره دانشگاه یه اسمه فقط،کار خاصی انجام نمیدن،ترجیح میدم بیرون برم،اما مشاورا هم در قبال گرفتن پول با آدم حرف میزنن و واقعا دل نمیسوزونن..نمیدونم چ کنم..تصمیم به خوردن قرص دارم اما..نمیدونم....