خسته شدم از مجردی از خوشبختی دیگران...

[فرخ رو]

سلام دوست خوب.
چند تا سوال دارم.خودت میگی خسته شدم از مجردی، از خوشبختی دیگران.
دیگران چون مزدوج هستن خوئشبختن؟ هر کی مجرده بدبخته؟
چه تصوری داری از دنیای بعد از ازدواجت؟ لطفا تصورت رو بنویس.

میدونم الان شاید بگی توروخدا این حرفای کلیشه ای رو ول کنین.
اما خوشبختی و احساس خوشبختی نه در مجردی نهفته اس، نه در متاهل بودن، نه در فرزند دار شدن، نه در بی فرزندی و نه در هیچ یکگ از نعهوت های پروردگار.
احساس خوشبختی در هنر ماست از لذت بردن از نعمتی که در یک مقطع از زمان در اختیار ما قرار میگیره.
مجرد بودن آمیخته اس به لذت و سختی.
متاهل بودن آمیخته اس به لذت و سختی.
بچه دار نبودن آمیخته اس به لذت و سختی.
بچه دار بودم آمیخته اس به لذت و سختی.
توی این عالم پاتو هرکجاااااااااااا که بذاری محاله کنار خوشیت سختی نباشه. هر کسی هر کدوم از شرایط رو که داشته باشه به دلیل اینکه با تمام پوست و گوشتش داره اون سختی ها رو تحمل میکنه به بقیه ی گزینه ها به چشم تماما لذت نگاه میکنه و احساس حسرت میکنه.مجرد حسرت متاهل رو داره. متاهل حسرت مجرد رو.
اونی که بچه نداره میگه ای کاش بچه ای داشتم. اونی که بچه داره به بقیه سفارش میکنه که یه وقت خل نشن بذارن بچه گیرشون بیادهاااااا..!!!!

خلاصه ما ادمها همیشه خوشی یه چیزی رو میخوایم ولی سختیش رو نه. برای همینه که حسرت ولمون نمیکنه. در حالی که گل بی خار در این عالم نمی رویبد عزیزم.
لذت و بدی تک تک نعمت های این عالم با همه. هر چیزی که تصور کنی.
پس از مجردیت لذت ببر. هر موقع کسل بار بودن و سختی هاش هم اذیتت کرد به خوبیهاش فکر کن که در متاهل بودن نداری و نخواهی داشت. دیر یا زود متاهل میشی این دنیا رو هم تجربه خواهی کرد . فکر کردی 26-27 سال خیلیه؟