سلام خانم فرخ رو
یک گلدون گل کنار پذیرایی خونتون تصور کنید ، این گل نیاز به رسیدگی داره ، نیاز به اب دادن داره ، نیاز به نور و مکان مناسب داره ، این وارسی یک پروسه پیوسته و همیشگی هست ، مثلا نمیشه یک روز این گلدون رو به اب ببندیم و بگیم چون امروز خیلی اب بهش دادیم دیگه تا یک هفته نیاز به وارسی نداره ، اگه یک روز از این گل زیبا غافل بشیم ، فردای اون روز که بهش سرکشی کنیم کاملا احساس میکنیم که نسبت به روز قبل این گل پژمرده شده ، و اگر این عدم رسیدگی به چندین روز برسه کاملا گل و برگهای اون خشک و پژمرده میشه و شاید دیگه هیچ وقت نتونه اون طراوات اولیه رو پیدا کنه ، پس اگه دوست داریم یک گل همیشه شاداب داشته باشیم ، نیاز هست یکی از این ابپاشهای کوچیک همیشه دستمون باشه و هر روز چند دقیقه برای رسیگی به اون گل وقت بزاریم و در عوض اون ده دقیقه ابپاشی همیشه یک گل شاداب و باطروات داشته باشیم.
خیلی از ماهایی که توی خانواده های مذهبی بودیم ، صرفا شاید از دین یک سری اسم و رسم رو یدک بکشیم ، یعنی صرف اونکه توی یک خانواده مذهبی بودیم ، یکسری اعمال رو انجام میدیم ، نماز ، روزه ، حجاب و… ولی شاید این دینداری یک نوع دینداری ارثی یا مسری باشه که از سمت خانواده به ما رسیده ، به همین خاطر اونقدر پایه های اون استحکام نداره که در برابر حوادث و ازمایشات مختلف دین ما رو استوار نگه دارن ، برای همین تا توی یک جمع غیر مذهبی قرار میگیریم ، تحت تاثیر قرار میگیریم و کم کم برای ما همونطور که شما اشاره کردید رفتارهای غیر دینی جمع و جامعه قابل قبول و هنجار میشه و کم کم اون رفتارها ممکنه ما رو هم دربربگیره ، نمازها و روزه هامون شل میشه ، درامدهامون مشتبه و مخلوط به حرام میشه ، حجابهامون شل میشه ، روابطمون با نامحرم ازادانه میشه و… همه اینها بخاطر ضعف ایمانی ما هست و اینکه دینی که ما از خانواده هامون گرفتیم رو بهش عمق ندادیم . و بخاطر همین ضعف در برابر کمترین اسیبها خیلی سریع گزند میبینه.
اما اگر ما انسانها در هر سطحی که باشیم به منبع اصلی جهان افرینش که خدای متعال و عزیز هست خودمون رو متصل نکنیم خیلی راحت در برابر وسوسه های شیطان و نفس اماره شکست میخوریم و از راه و مقصد دور میشیم. اما خوبی فطرت ما ادمها اینه که حق پذیر هست ، منتهی این فطرت نیاز به مراقبت و ابپاشی پیوسته و هر روزه داره تا همیشه شاداب باشه ، تا همیشه در مسیر حق و مسیر مورد تایید خداوند باشه.
چیزی که به ذهن من در مورد مساله شما میرسه این هست که فطرت و روح خودتون رو مثل اون گل که اول مثال زدم در نظر بگیرید و هر روز خودتون رو موظف کنید بهش رسیدگی کنید و بهش با ابپاش اب بدید تا همیشه طروات و تازگی داشته باشه ، همه ما از 24 ساعت شبانه روز بیشتر از نصف اون رو صرف بعد حیوانی خودمون میکنیم ، خواب و خوراک و … ،پس باید روزی چند ساعت (هر چقدر در توانمون هست ولی مستمر و همیشگی باشه ) خودمون رو موظف کنیم ، صرف تغذیه بعد روحانی خودمون بکنیم ، برای خودتون برنامه بریزید که اتصال خودتون رو با منبع لامتناهی قدرت هستی هر روزه با واسطه هایی که هست وصل کنید ، کتابهای مذهبی بخونید که شناخت شما رو از خدا و دین و ائمه بیشتر کنه ، سخنرانی دینی گوش بدید ، توی جلسات و منبرهایی شرکت کنید که معرفت شما رو بیشتر کنه و… و البته هیچ کدوم از اینها رو از سر انجام وظیفه و رفع تکلیف انجام ندید ،بلکه طوری باید باشه که وقتی یک کتاب میخونید یا یک جلسه شرکت میکنید براتون نشاط و طراوت و لذت درونی به ارمغان داشته باشه و علاقه مند باشید مثل یک سریال جذاب سریعتر به بخشهای دیگه اون مباحث برسید. و اگر این لذت برای شما ایجاد نشه ، اونقدر نمیتونه برای شما اثر بخش باشه.
این مطلبی که الان میگم رو من خودم خیلی دیدم تو اطرافم ، ماها اگه دینداری و معرفتمون عمیق باشه ، اگه خدا رو با تمام وجود باور داشته باشیم و عاشق و تابعش باشیم، وقتی توی یک جمع غیر مذهبی قرار میگیریم که نماز نمیخونن ، روزه نمیگیرن، حجاب ندارن ، و خدا اولویت چندم زندگیشون هست و... وقتی توی این جمع قرار میگیریم ، نه تنها دیگه ترس از این نداریم که بی دینی اونها روی ما اثر بزاره ، بلکه نمیدونم ، یک نوری ، یک مغناطیسی ، خلاصه یک چیزی جذب کننده ای که ناشی از اتصال بنده به خدا هست باعث میشه ، اون افراد لاقید مجذوب شما و رفتار شما و دینداری شما بشن ، بخاطر شما و اون _ نمیدونم! _ نورانیت و معنویت شما ، نماز خون میشن ، حجابشون رو رعایت میکنن ، اخلاقشون معتدل میشه و... پس وقتی دینداری ما روی دیگران اثر مثبت نداره این یک نشونه هست از اینکه دین ما اونچنان عمقی نداره. نمونه اش اینکه چقدر رفتار ائمه شاید بیشتر از گفتار و موعظه اونها باعث مسلمون شدن اطرافیانشون شده ، چقدر توی زندگی علما داریم که افراد لات و گردنکش و تبهکار بخاطر رفتار اون علما تاثیر پذیرفتن و به دین هدایت شدن و چقدر فیلم و داستان برگرفته از واقعیت در این زمینه داریم...
پس از خودسازی خودتون غافل نشید و به طریقی که سازگار و موثر باشه گام بردارید و بقیه چیزها رو بسپارید به خدای بزرگ.
توی یک تاپیکی از یکی از بچه ها میخوندم که شب همسرش برای نماز شب بیدار شده و ایشون هم به تبعیت از همسرش بیدار شده و نماز شب خونده و کلی لذت برده و ... نمیدونم! من مجردم هنوز تجربه زندگی متاهلی رو ندارم ، ولی فکر میکنم اگه خودمون رو بسازیم ، اگر خودمون و رابطمون با خدا رو قوی کنیم ، توی خونمون رهبر و پیشوا و مغناطیس میشیم ، واقعا نیاز به امر و نهی (منظورم امر به معروف و نهی از منکر نیست) به اطرافیانمون نداریم ، همون رفتار و دینداری و عشق بازی ما با خدا ، دیگران رو هم جذب میکنه و همسو با ما.
علاقه مندی ها (Bookmarks)