اینکه کسی رابطه همراه با عشق رو درست بدونه از نظر من اشتباه نیست. من خودم اگه عشق دو طرفه داشتم حتما رابطه جنسی هم می داشتم. عشق برای من کافیه. اما ازدواج یه چیزی فراتر از عشقه. هم عشقه هم تعهد. کسی که ازدواج میکنه به دیگری متعهد میشه رسما. و اون ادم انقدر براش مهم بوده که باهاش ازدواج کنه. این البته در ازدواج های غیر رسمی هم هست.
ضمن اینکه یه نفر که رابطه همراه با عشق رو مجاز بدونه نمی تونه قبل از ازدواجش با یه عالمه ادم رابطه داشته باشه. اگه حتی عشق یه طرفه خودش براش مهم بوده باشه در نهایت احتمالا فوقش با دو نفر رابطه داشته. همین. اینطوری هم نیست که با هزار نفر رابطه داشته باشه اون مال کسیه که اصلا براش مهم نیست با کی باشه که اسمش هم یه لغته که درست نیست بنویسم. ولی خیلی فرق داره با عشق.
هر کسی هم که دم از عشق بزنه عاشق نیست. هر کی بگه تو مرد زندگی منی لزوما عاشق نیست. عشق هم نشانه هایی داره هر چند که تعریفش از نظر هر ادمی و هر بار عاشقی متفاوته.
نگران نباشید. یکی رو پیدا کنید که اصول اخلاقی و انسانی داشته باشه. دل رحم باشه. دوستون داشته باشه و دوسش داشته باشین. بعد از اونم سعی کنین واقعا همدیگه رو خوشبخت کنین. دیگه مشکلی نخواهد بود. هر جا که اصول اخلاقی و انسانی اش هم مجاز بدونه کارهایی رو دلرحمی اش نمی ذاره در بقیه موارد هم انسانیتش همیشه تصمیم گیرنده خواهد بود.
موفق باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)