احساس عقب ماندن در زندگی میکنم

[شیدا.]

گیسو جان،

برای خودت اهداف میان مدت و کوتاه مدت بذار.
درسته که در سن حساسی هستی، اما با توجه به شرایط جامعه فرصت داری. نگران نباش.

اول این که شغل و درآمد برای خانمها در درجه اول اهمیت نیست. پس به فکر یک شغل مناسب و سبک باش.
یک کار تقریبا نیمه وقت توی رشته ات پیدا کن. اینقدر که اولا تجربه کاری به دست بیاری و در ثانی درآمدی داشته باشی که بتونی خودت را اداره کنی.

با اون درآمد و نیمه ی وقتی که برات می مونه برو دنبال علایقت. نقاشی، ورزش، گروههای دوستی و اجتماعی.
لباس بخر، به خودت برس و روی شادی و سلامتی ات کار کن.

همین باعث می شه توی فضاهای مناسب قرار بگیری و همسر مناسب پیدا کنی.
بعضی خانواده ها و دخترها ممکنه امکانش را داشته باشند که سرشون به کار خودشون باشه و خانواده براشون شرایط خواستگار و ازدواج را فراهم کنند.

اگر شرایط خانواده و فامیل شما طوری هست که لازمه خودت هم انرژی بذاری، شروع کن.
نشستی غصه می خوری که چی؟
حالا که فهمیدی یه جای کارت ایراد داره، رفعش کن. همین که متوجه شدی، عالیه.

اگر ازدواج خوبی داشتی و شرایط زندگیت هم طوری بود که نیازی به درآمد شما نبود، همون کار سبک نیمه وقت را ادامه می دی
شایدم تو نقاشی یا هنری که دنبال کردی به موقعیتی رسیدی که تونستی بری دنبال اون کار.
اگر هم بعد ازدواج به کار و درآمدت نیاز بیشتری بود تجربه و کار که داری، همون را بیشتر می کنی.

سفت و سخت دنبال کار و در آمد و ... نباش.
یه مقدار زندگیت را زنانه کن. سبک تر کن.
فکر و غصه را تعطیل کن. عمل کن!