راه فراموش کردن کسی که بعد 4 سال انتظار بهم جواب منفی داده ؟

[sanjab]

دوست عزیز

به نظر من از این حست فرار نکن، از این خانم فرار نکن،

عادی رفتار کن و شرایطت رو بپذیر

تا آنجا که میتونی سرت رو با درس و کار گرم کن و سرگرمیهای دیگه با دوستانت فراهم کن که در جمعهای اونها نباشی

ولی نه اینکه اونها در مهمانی و خوشگذرونی باشند شما گوشه خانه کز کنی و به اون خانم فکر کنی .

برای خودت دوستای جدید و سرگرمیهای جدید ایجاد کن مثلا گروههای کوهنوردی، طبیعت گردی و.....

دنبال جایگزین فعلا نباش، چون اعصاب و روانت بدتر میریزه بهم و اضطراب ازدواج با شخص دیگه و ناراحتی از دست دادن ایشون روح و جسمت رو آزار میده.

من نمی دونم این چکاری که اینقدر برای ازدواج بشما اصرار میکنه

یعنی مجرد بودن در کار شما یک عیب است؟؟

به نظر من هرچی بخواهی از چیزی فرار کنی و بهش فکر نکنی بدتر وسواس میگیری و اون فکر میاد سراغت.

خودت رو با کارهای که از صمیم قلب دوست داری و عشق می ورزی حسابی سرگرم کن.

مطمینم می تونی موفق بشی توکلت به خدا باشه

[a.r]

دوست عزیز

به نظر من از این حست فرار نکن، از این خانم فرار نکن،

عادی رفتار کن و شرایطت رو بپذیر

تا آنجا که میتونی سرت رو با درس و کار گرم کن و سرگرمیهای دیگه با دوستانت فراهم کن که در جمعهای اونها نباشی

ولی نه اینکه اونها در مهمانی و خوشگذرونی باشند شما گوشه خانه کز کنی و به اون خانم فکر کنی .

برای خودت دوستای جدید و سرگرمیهای جدید ایجاد کن مثلا گروههای کوهنوردی، طبیعت گردی و.....

دنبال جایگزین فعلا نباش، چون اعصاب و روانت بدتر میریزه بهم و اضطراب ازدواج با شخص دیگه و ناراحتی از دست دادن ایشون روح و جسمت رو آزار میده.

من نمی دونم این چکاری که اینقدر برای ازدواج بشما اصرار میکنه

یعنی مجرد بودن در کار شما یک عیب است؟؟

به نظر من هرچی بخواهی از چیزی فرار کنی و بهش فکر نکنی بدتر وسواس میگیری و اون فکر میاد سراغت.

خودت رو با کارهای که از صمیم قلب دوست داری و عشق می ورزی حسابی سرگرم کن.

مطمینم می تونی موفق بشی توکلت به خدا باشه

خود من هم همین رو میخوام.... میخوام که عادی باشم... ولی باور کنید شرایط من بسیار متفاوت هست...
متاسفانه همه چیز خاطرات من رو زنده میکنه... و تا میام که حالم یکم خوب بشه.... باز همه چیز میاد سر خونه ی اول....
بنظر شما کار راحتیه...که عادی باشم... بعد این همه ماجرا.... فکر میکنید من دوست دارم خودم رو عذاب بدم...
اصلا دیگه واسم مهم نیست دیگه قراره چی بشه...... ولی بعضی مواقع میشه که باید حتما ، وقتی هست ...حضور داشته باشم ...اونهم فقط به خاطر داییم و داداشم... ولی این چیزی که ناراحتم میکنه رفتار مذخرفشه... که من رو آزار میده...

همیشه یاد این جمله ی زیبا میافتم که میگه :
واسه آرامش خودتم که شده ببخش و فراموش کن ولی وقتی از کسایی که توقع نداری میرنجی هر چقدر هم که بخوای ببخشی و فراموش کنی ،نمیشه...انگار داری خودتو گول میزنی ...وقتی میرنجی حتی اگه بگی بخشیدمش یه چیزی ته دلت میمونه....کینه نیست....یه جای زخم...یه چیزی که نمیذاره اوضاع مثل قبل بشه....هر چقدر هم که تلاش کنی خودتو بزنی به اون راه و بگی نه.... بی فایده ست...یه چیزی این وسط از بین رفته و جای خالیش تا همیشه درد میکنه یه چیزی مثل " حرمت"...

یه چیزی این وسط خراب شده که فکر نکنم هیچ وقت درست بشه... و همه چیز عادی بشه... بهر حال تلاش من رهایی از این عذابه... عذابی که نمیدونم کی میخواد تمام بشه...
4 سال عذاب و انتظار با فراز و نشیبش و حالا هم عذاب یاد خاطره ها و فراموشی خیلی چیزها...