سلام .مرسی اقای امین که به تاپیک من توجه نشون میدهید.
توی این 40 روزی که از این جریان می گذره توقف فکر کاری بوده که من همیشه سعی در انجام اون داشتم . اما متاسفانه خیلی موفق نبودم. حرفهای دیگران و نگرش انها حرفای درگوشی و سرزنش های مادر شوهرم در مورد اینکه خانواده ها با هم صمیمی بودن و حالا نیستن و خوشحالی پنهان جاری و به نوعی شاد بودن دشمنان همه و همه این افکار رو برای من به وجود می یاره و به من انگیزه می ده تا برای بهبود روابط تلاش کنم .اما براساس گفته های شما به خودم امیدواری می دم که وظیفه ای در این مورد ندارم.
به زوجهای جوان نگاه می کنم و می گم ایا اونها هم ....؟
امیدوارم ازم نا امید نشید اما ناخداگاه صحنه اون روز و افکار منفی جلوی چشمم ظاهر می شه .فکر کردن به حرفای شما منو از این شرایط بیرون می یاره .بازم ممنون . خواهش می کنم تنهام نذارید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)