تلاش یکطرفه تا کی؟.دارم نا امید میشم.

[فرشته مهربان]

نمی دانم در مسیر امیدواری تا چه حد گام برداشته ای ، اما این روند باید ادامه یابد یعنی از تلقینات منفی بپرهیز و تا می توانی امیدواری را نهادینه کن .

گام بعدی این است که از تمرکز روی شوهرت بیرون بیا و او را با همه ضعف ها و مشکلاتش بپذیر و تصمیم بگیر که برای خودت زندگی کنی .

این گام بسیار مهمی هست و البته آسان هم نیست . باید سنگهایت را با خودت وا بکنی و با یک تحلیل شناختی در یابی که با روندی که تا حالا داشته ای جز در جا زدن و حتی پس رفت داشتن و دچار مشکلات روحی و جسمی شدید شدن در ادامه ، هیچ خیری برایت نیست . و در مقابل با همان تحلیل شناختی به این باور برس که اگر او را همانطور که هست بپذیرم و بچسبم به اینکه برای خودم زندگی کنم و شاداب باشم و روی خودم و بچه ام سرمایه گذاری کنم بهتر و سالمتر خواهم بود ....

اگر این روند را در پیش بگیری مطمئناً روی همسرت هم اثر خواهد گذاشت اگر چه هدفت نباید به هیچ وجه این باشد .

برای در پیش گرفتن این مسیر ، استفاده از هر ابزاری که خلاف شرع و قانون و شأن نباشد را داشته باش . ببین چه چیزی بهت آرامش و نشاط می دهد آنرا در برنامه زندگیت قرار بده . اهدافی که بهت لذت و آرامش و شادابی می دهد را طراحی کن و البته نه اینکه سنگ بزرگ علامت نزدن شود یعنی به تواناییها و مکاناتت توجه کن و برنامه و هدف در حد متعادل طراحی کن و مهمتر از آن عمل کن . دو صد گفته چون نیم کردار نیست . تا نجنبی هرگز قدم از قدم برنخواهی داشت . پس به برنامه هایی که می ریزی عمل کن

موفق باشی