درخواست ازدواج اما صبر کردن تا چند سال دیگه..

[شیدا.]

ستیلا جان در تصمیم گیری ات قاطع باش.

اگر به این نتیجه رسیدی که مناسب شما نیست و اینقدر هم راحت با نبودنش کنار آمدی (وابستگی عاطفی نداری و این خیلی جای شکر داره، چون دردسر فراموش کردن و ... نداری)
اصلا به این که ایشون چه فکری می کنه یا چه کاری می کنه توجه نکن.

شما نشستی منطقی و عاقلانه با خودت فکر کردی و تصمیم گرفتی که با این شرایط نمی تونی کنار بیایی و نمی خوای منتظر ایشون بمونی،
از نظر اخلاقی هم که کار اشتباهی نکردی، نه سو استفاده، نه دروغ و کلک ... واضح و روشن با ایشون صحبت کردی و نظرت را اعلام کردی،

اگر ایشون نمی تونه بپذیره یا کنار بیاد مشکل خودش هست.
ایشون می خواد شما ببخشید، ببخشید ... مفت و مجانی ... سه چهار سال ایشون را از نظر عاطفی و روانی و (حتما وسطش به جنسی هم کشیده می شه لابد ) تامین کنی، بعد هم اگر دلش خواست و مامانش اجازه داد و هوس جدید به سرش نزده بود و کیس بهتر پیدا نکرد شاید بیاد خواستگاری؟

برای خودت و لحظه لحظه های جوونیت ارزش قایل باش.
می آد سه سال با روح و روانت بازی می کنه، یه دختر افسرده شکست خورده درب و داغون را ول می کنه می ره دنبال زندگیش.

عمر تو و شادابی و زندگیت هست که از دست می ره.

انشاله که امتحانات را خوب پاس کنی.