اگر تجربه طلاق دارید لطفا راهنمایی کنید...ممنون

[mis-marjan]

دوست عزیز با توجه به تاپیک قبلیتون من فکر میکنم هنوز برای طلاق زوده و با تلاش بیشتر میتونید زندگیتونو حفظ کنید
شما الان از شرایط زندگی خسته شدید و انگیزه ساختن دوباره رو ندارید طلاق در این شرایط حل مشکل نیست بلکه پاک کردن صورت مسئله است
گفتید با مراجعه به مشاور همسرتون حرفای جدیدی زد و سه هفته زندگی خیلی خوبی داشتید چرا سعی نمی کنید ادامه بدید
اگر از اون مشاور نتیجه نگرفتید مشاور دیگه ای رو امتحان کنید تاجایی که می تونید برای حفظ زندگیتون تلاش کنید شما یه روزی عاشق همسرتون بودین پس میتونه حس سابقتون برگرده
من نه تنها طلاق نگرفتم بلکه حتی ازدواج هم نکردم ولی تجربیات زیادی اطرافم دیدم
خراب کردن خیلی راحته ولی ساختنه که خیلی مشکله
فرض کنید از همسرتون جدا شدین و مجددا ازدواج کردین از کجا معلوم شرایط بعدی مساعد باشه من نمیخوام شما رو ناامید کنم ولی میخوام واقع بینانه به این مسئله نگاه کنید
هر کسی یه معایبی داره همسر شما هم از این قاعده مستثنی نیست حتی خود شما
من پیشنهاد می کنم عجله نکنید و سعی کنید از راه دوستانه با همسرتون صحبت کنید و جلسات مشاوره رو ادامه بدین
هر تصمیمی که دارید ما رو بی خبر نذارید

[ava.f]

تا الان چند تا مشاور عوض کردیم هرسری هم گفتن چند ماه دیگه صبر کن.راستش دیگه حوصله توضیح دادن این همه مشکل برا مشاوری که فقط میگه چند ماه صبر کن رو ندارم.

[بالهای صداقت]

سلام و عرض احترام

تا الان چند تا مشاور عوض کردیم هرسری هم گفتن چند ماه دیگه صبر کن.راستش دیگه حوصله توضیح دادن این همه مشکل برا مشاوری که فقط میگه چند ماه صبر کن رو ندارم.

من 10سال زندگی کرده بودم
که مشاوره به من گفت صبر کن
8 ماه را تنهایی بدون وجود همسرم صبر کردم
مشکلم رو هم حداقل برای 8تا مشاور از سیر تا پیاز گفته بودم (تا بتونم ارجح ترین مشاوره و راهکار را بدست بیاورم)
خیلی خیلی هم حوصله کردم

تجربه طلاق رو ندارم ، اما سئوالات ذهن شما ، یه روزی هم در آسمان ذهن من پرواز می کرد
شاید تجربه ام به دردت بخوره

میخواستم بپرسم ایا با این حال پشیمون هستید؟

اگر بدون بازسازی خودم ، و بدون کسب کردن مهارت ، طلاق می گرفتم صددرصد پشیون می شدم ، (صرف موقعیت مالی و حمایت پدر و مادرمون نمیشه گفت شرایط لازم را برای طلاق دارا هستیم و بعد از طلاق مشکلی نخواهیم داشت)
چون طلاق هم مثل ازدواج یه تصمیم و یه انتخاب بزرگ هست ،
اون موقع ها ، اکثرا یه من توصیه شده بود که طلاق بگیرم ، من هم به همه می گفتم باشه ، طلاق می گیرم ، ولی نه خیلی با عجله و زود ، مثل موقع عقد و ازدواج
این بار می خواهم با صبر و سنجیدن همه مسائل طلاق بگیرم تا پشیمون نشوم

ایا زندگی هرچند تلخ ودست کشیدن از ارزوها بهتر از مطلقه بودنه؟

در هر شرایطی که باشی ، دست کشیدن از آرزوها ، یعنی کشتن امید ، بنابراین هیچگاه امیدت رو خاموش نکن

میشه توی هر شرایطی بود ، اما آروزها را دنبال کرد و بهشون رسید
کم نیستند افرادی که که با داشتن شرایط سخت ، به موفقیت های زیادی رسیده اند
من هم انسانی هستم ، مثل بقیه ، با همون توانایی ها و قابلیت ها ، منتها با کم و زیاد در استعدادها
من حق دارم خوشبخت باشم و خوشحال و در آرامش زندگی کنم
منتها این حق باعث نمیشه من دست از تلاش و مبارزه بردارم
یه نوزاد رو تصور کن ، از زمانی که پا به دنیا میذاره ، تا زمانی که کم کم عقلش می رسه ، چقدر رنج میکشه ،
از همون تنفس اولیه تا گریه کردن و شیر خوردن ، دندان درآوردن و .... همه و همه ،
به نظرت آیا این پرسش درست هست که " آیا دست کشیدن نوزاد از زحمت اولین تنفس و مردن بهتر از زجر کشیدن برای اولین تنفس نیست؟ "

ایا طلاق واقعا اینقدر وحشتناکه؟

بستگی داره وحشتناک را به چه چیزی تعبیر کنم
یه زمانی ، خیلی روی طلاق فکر می کردم
همش ذهنم درگیر بود
نشستم و با خودم چندین ساعت بدون ترس و واهمه ، همه چیز را مجسم کردم
تک تک ترس هایم را روی کاغذ نوشتم
و بعد هر کدوم رو موشکافی کردم
ترس از حرف مردم
ترس از نگاه اجتماع
ترس از تنهایی
ترس از دست دادن
ترس عدم مقبول بودن
ترس از شکست در زندگی
ترس از عدم پیدا کردن گزینه مناسب بعدی برای ازدواج
ترس از بدون همدم و مونس بودن
ترس از اینکه من هیچکس رو ندارم ف که حتی برایم یه آبگرم کن رو درست کنه یا یع گونی برنج رو جابه جا کنه
و خیلی ترس های دیگه
بعد نشستم جلوی همه این ترس هایم نوشتم "چـــرا"
چرا من می ترسم از تنهایی ، چرا می ترسم از حرف مردم ، .....

بعد واقعا فکر کردم و دیدم خیلی از ترس هایم بی مورد بود ، جز چندتایی
اون هم ترس از اینکه ، " نکنه من همه تلاشم رو برای ساختن نکرده باشم ، و بدون فکر و بدون دیدم مثبت های زندگی ، زندگی زناشویی ام رو از دست داشته باشم "

بعد نشستم به شوهرم فکر کردم
به خوبی ها و بدی هایش
شاید بدی هایی داشت که اطرافیانم نمی پسندیدند ، اما من خودم را ملاک قرار دادم ، توانایی ها و تحمل خودم رو سنجیدم
در نهایت دیدم چه زندگی کنم و چه طلاق بگیرم ، لفظ " ماندن و یا رفتن " مهم نیست ، چگونه ماندن در زندگی و چگونه رفتن از زندگی خیلی مهم تر هست

تصمیم گرفتم بمانم و بسازم
از اون زمان 5 سال می گذر
5 سال پر از فراز و نشیب ، با کلی بالا و پایین ، حتی اخیرا بحران خیلی شدیدی رو هم پشت سر گذاشتم
جایی که الان هستم ، اگرچه ایده ال مطلق نیست ، اما من دوستش دارم ، و از موقعیت و زندگی که دارم ، رضایت دارم
تصمیم درست هم یعنی همین
یعنی سنجیدن مشکلات و موانع ، سنجیدن توانایی ها و قابلیت هامون ، و برقرار کردن تعادل و حس رضایت بین مشکلات و توانایی های حل اونها

[khaleghezey]

درود بر دوستان عزیز

این گل تقدیم به بالهای صداقت گرامی همیشه فکر میکردم شما که به همه انرژی میدین و راهنمایی میکنین توی زندگیتون حتما خیلی خوشبخت بودین از اول و هیچ مشکلی نداشتین ولی بقول خودتون زهری که آدم رو نکشه قویترش میکنه خیلی خوشحالم توی جامعه ای زندگی میکنن که بانوانی محکم و قوی مثل شما داره که میتونن واسه همسر و خواهر و دختر شیش ماهم الگوی مناسبی باشن خدا حفظتون کنه ایشالله

آمار ازدواج نه تنها توی ایران بلکه توی کل دنیا اومده پایین یکی از علت هاش اینه که پسرای امروزی مثل مردای قدیم بابا و بابابزرگ مسئولیت پذیریشون کمتره و بقول معروف دوست دارن خوش باشن واسه همین تا میتونن ازدواجشون رو میندازن عقب. من خودم بعضی وقتا از روی شیکم سیری(واقعا میگم شیکم سیری) به خانومم میگم بابا چرا من ازدواج کردم و چه اشتباهی کردم الان مجرد بودم راحت بودم و بدون هیچ مشکل و دردسری و از این حرفای صدمن یه غاز.

یه باز شب بیدار شدم وقتی خانومم باردار بود نشستم نیگاش کردم بخدا قند توی دلم آب شد همه سلول های بدنم داشت به تکاپو میوفتاد بخودم افتخار کردم یه همچین همسری دارم خیلی حس خوبی داشتیم غرق در لذت بودم اونموقع.حالا هم که خدا مهدیه سادات رو بهم داده شیش ماهشه صبحا وقتی بیدار میشه چشاش رو باز میکنه خداااااااااااااااااااا اینقدی ناز میشه وقتی دست و پاهاش رو میکشه و خمیازه میکشه و کارای دیگه( اینارو وقتی بچه دار بشی متوجه میشی ) پیش خودم میگم ایکاش زودتر میرفتم خواستگاری همسرم.

اینو متوجه شدم دیدن یه لحظه همسرم وقتی خوابیده یا دختر خوشگلم میارزه به کل لذت های دوران مجردیم توی 27 سال

بعضی وقتا یه چیزایی لذتبخشه که ما آدما میبینیم ولی متوجه نمیشیم.وقتی متوجه میشیم که ترس از دست دادنشو داریم یا اینکه از دستشون دادیم

مشکل شماهم ایشالله حل میشه بانو خدا بزرگه پسرا توی سن پایین نه اینکه بخوان شوهر خوبی نباشن و مغرور باشن و از اینچیزا نه واقعا مهارت کافی رو ندارن من خودم توی 27سالگی وقتی با همسرم عقد کردیم خیلی از مهارت های زندگیم رو از توی همین تالار و امثال بانو بالهای صداقت گرامی یاد گرفتم

زندگی ارزش جنگیدن رو داره بانو

[ava.f]

سلام و عرض احترام



من 10سال زندگی کرده بودم
که مشاوره به من گفت صبر کن
8 ماه را تنهایی بدون وجود همسرم صبر کردم
مشکلم رو هم حداقل برای 8تا مشاور از سیر تا پیاز گفته بودم (تا بتونم ارجح ترین مشاوره و راهکار را بدست بیاورم)
خیلی خیلی هم حوصله کردم

تجربه طلاق رو ندارم ، اما سئوالات ذهن شما ، یه روزی هم در آسمان ذهن من پرواز می کرد
شاید تجربه ام به دردت بخوره




اگر بدون بازسازی خودم ، و بدون کسب کردن مهارت ، طلاق می گرفتم صددرصد پشیون می شدم ، (صرف موقعیت مالی و حمایت پدر و مادرمون نمیشه گفت شرایط لازم را برای طلاق دارا هستیم و بعد از طلاق مشکلی نخواهیم داشت)
چون طلاق هم مثل ازدواج یه تصمیم و یه انتخاب بزرگ هست ،
اون موقع ها ، اکثرا یه من توصیه شده بود که طلاق بگیرم ، من هم به همه می گفتم باشه ، طلاق می گیرم ، ولی نه خیلی با عجله و زود ، مثل موقع عقد و ازدواج
این بار می خواهم با صبر و سنجیدن همه مسائل طلاق بگیرم تا پشیمون نشوم






در هر شرایطی که باشی ، دست کشیدن از آرزوها ، یعنی کشتن امید ، بنابراین هیچگاه امیدت رو خاموش نکن

میشه توی هر شرایطی بود ، اما آروزها را دنبال کرد و بهشون رسید
کم نیستند افرادی که که با داشتن شرایط سخت ، به موفقیت های زیادی رسیده اند
من هم انسانی هستم ، مثل بقیه ، با همون توانایی ها و قابلیت ها ، منتها با کم و زیاد در استعدادها
من حق دارم خوشبخت باشم و خوشحال و در آرامش زندگی کنم
منتها این حق باعث نمیشه من دست از تلاش و مبارزه بردارم
یه نوزاد رو تصور کن ، از زمانی که پا به دنیا میذاره ، تا زمانی که کم کم عقلش می رسه ، چقدر رنج میکشه ،
از همون تنفس اولیه تا گریه کردن و شیر خوردن ، دندان درآوردن و .... همه و همه ،
به نظرت آیا این پرسش درست هست که " آیا دست کشیدن نوزاد از زحمت اولین تنفس و مردن بهتر از زجر کشیدن برای اولین تنفس نیست؟ "






بستگی داره وحشتناک را به چه چیزی تعبیر کنم
یه زمانی ، خیلی روی طلاق فکر می کردم
همش ذهنم درگیر بود
نشستم و با خودم چندین ساعت بدون ترس و واهمه ، همه چیز را مجسم کردم
تک تک ترس هایم را روی کاغذ نوشتم
و بعد هر کدوم رو موشکافی کردم
ترس از حرف مردم
ترس از نگاه اجتماع
ترس از تنهایی
ترس از دست دادن
ترس عدم مقبول بودن
ترس از شکست در زندگی
ترس از عدم پیدا کردن گزینه مناسب بعدی برای ازدواج
ترس از بدون همدم و مونس بودن
ترس از اینکه من هیچکس رو ندارم ف که حتی برایم یه آبگرم کن رو درست کنه یا یع گونی برنج رو جابه جا کنه
و خیلی ترس های دیگه
بعد نشستم جلوی همه این ترس هایم نوشتم "چـــرا"
چرا من می ترسم از تنهایی ، چرا می ترسم از حرف مردم ، .....

بعد واقعا فکر کردم و دیدم خیلی از ترس هایم بی مورد بود ، جز چندتایی
اون هم ترس از اینکه ، " نکنه من همه تلاشم رو برای ساختن نکرده باشم ، و بدون فکر و بدون دیدم مثبت های زندگی ، زندگی زناشویی ام رو از دست داشته باشم "

بعد نشستم به شوهرم فکر کردم
به خوبی ها و بدی هایش
شاید بدی هایی داشت که اطرافیانم نمی پسندیدند ، اما من خودم را ملاک قرار دادم ، توانایی ها و تحمل خودم رو سنجیدم
در نهایت دیدم چه زندگی کنم و چه طلاق بگیرم ، لفظ " ماندن و یا رفتن " مهم نیست ، چگونه ماندن در زندگی و چگونه رفتن از زندگی خیلی مهم تر هست

تصمیم گرفتم بمانم و بسازم
از اون زمان 5 سال می گذر
5 سال پر از فراز و نشیب ، با کلی بالا و پایین ، حتی اخیرا بحران خیلی شدیدی رو هم پشت سر گذاشتم
جایی که الان هستم ، اگرچه ایده ال مطلق نیست ، اما من دوستش دارم ، و از موقعیت و زندگی که دارم ، رضایت دارم
تصمیم درست هم یعنی همین
یعنی سنجیدن مشکلات و موانع ، سنجیدن توانایی ها و قابلیت هامون ، و برقرار کردن تعادل و حس رضایت بین مشکلات و توانایی های حل اونها

ممنون بال های صداقت.ممنون که تجربه هاتون رو در اختیارم گذاشتین.من هم فکر میکردم شما همیشه خوشبخت بودین.وقتی میبینم کسی در چنین شرایطی بوده و الان به خوشبختی رسیده انگیزه میگیرم.
چشم.امامن نمیونم باید چیکارکنم.اوایل ازدواج مدت ها همسرم از رابطه زناشویی مون ناراضی بود که متاسفانه نه اون بلد بود چطور این نارضایتی وراهکارهارو به من گه و نه من بلد بودم چطور ماهرانه این نارضایتی رو برطرف کنم.و به خاطر این جریان لطمه های روحی شدیدی خوردم اما تمام تلاشم رو کردم والان تونستم رابطه خیلی خوبی رو ایجاد کنم.الان اونطور که خودش میگه از همه نظر ازم زضایت داره به جز وقتی که خیلی عصبی میشم(خودم میدونم اون موقع واقعا حال بدی دارم).
ولی من دیگه دلی برای این زندگی ندارم و چون علاقم نسبت بهش خیلی کم شده نمیتونم از بدیهاش چشم پوشی کنم.دست خودم نیست.

ولی الان میخوام همونطور که شما گفتین لااقل برای اخرین بار تمام تلاشم رو کنم.اما نمیدونم چیکار باید کنم دیگه؟؟هرکار بگین حتما انجام میدم.؟؟

[toojih]

جایی که الان هستم ، اگرچه ایده ال مطلق نیست ، اما من دوستش دارم ، و از موقعیت و زندگی که دارم ، رضایت دارم
تصمیم درست هم یعنی همین
یعنی سنجیدن مشکلات و موانع ، سنجیدن توانایی ها و قابلیت هامون ، و برقرار کردن تعادل و حس رضایت بین مشکلات و توانایی های حل اونها

بالهای صداقت عزیز، حرفهات خیلی رنگ شعار داره. به نظر میرسه هنوز بعد از 5 سال توی همون دوره ماندن و ساختن هستی و این جملاتت هم تلاشی برای

ادامه همون مسیری است که شروع کردی. اینها رو نوشتم فقط برای کمک به خودم که باور نمیکنم واقعا اینطوری باشه و بشه این قبیل زندگیهای شکست خورده رو

درست کرد. فقط شاید بشه از طلاق گذشت و از حالت آزاردهنده رابطه رو خارج کرد. بعید میدونم بشه به یک رابطه دوست داشتنی رسید.

خانم بالهای صداقت، لطفا اگه امکانش هست لطف کنین برام واضح تر توضیح بدین.

[ava.f]

بال های صداقت ُفرشته مهربانُ مدیر همدردی!!!
خواهش میکنم به من بگید چیکار کنم ؟ به خدا دیگه مغزم خسته و افسرده شده هیچ راهی به ذهنم نمیرسه.

[الهام20]

لفظ " ماندن و یا رفتن " مهم نیست ، چگونه ماندن در زندگی و چگونه رفتن از زندگی خیلی مهم تر هست

arc.f جون این جمله رو هزابار بخون و با خودت تکرارش کن.
فک کنم یه کمک بزرگ تو این شرایطت همین جمله باشه.

- - - Updated - - -

عزیزم تو تاپیکم خوندم که نوشته بودی:
خوش به حالت که هنوز دوسش داری و دلت واسش تنگ میشه.

ببین اصن اینجوری که تو فک میکنی نیس.
منم مثل تو بودم.الانم خیلی وقتا میشم.
واقعا خیلی روزا که تنها میمیونم میشینم یاد کاراش میوفتم واقعا ازش بدم میاد.احساس میکنم دوس داشتن ادمی که این بلاهارو سرم اورده و باخونوادم این رفتارارو میکنه (خیلی ببخشید) خریته.

درست وقتی تاپیک "میخوام بتونم به طلاق فک کنم" رو داشتم دیدم طلاقم اره یه گزینه س.
اما خیلی تو این تالار گشتم.دیدم اوووووووووووووو.هنوز چه همه کار هست که نکردم.
چه همه خلاقیت عاشقانه.چه همه سیاست های زنونه.چه همه از خودگذشتگی.چه همه صصصصبررر.
خیلی خانوما که میگفتن قدر خونه و زندگیتونو بدونین.با همه این مشکلات.واسه ترمیمش تلاش کنین.

الان روحیه م خییلییی بهتره.
چون از طلاق نمیترسم.
ازادامه زندگی هم نمیترسم.

من باخودم به این نتیجه رسیدم:
طلاق یه گزینه س.هروقت بخوام میتونم انتخابش کنم.
اما میخوام یه وقتی انتخابش کنم که همه گزینه های دیگه رو انتخاب کرده باشم.که اگه برگشتم به پشت سر به خودم افتخار کنم.
که هیچ وقت حسرت زندگیم به دلم نمونه.که کاش شوهرم بود و فلان کارو واسش میکردم.
هنوز 20سالمه.فک کنم وقت واسه خیلی کارا دارم.

- - - Updated - - -

عزیزم.
چرا دس روی دس گذاشتی داری اب شدن رابطه تونو و تحلیل رفتن خودتو نیگاه میکنی؟؟

این که بشینی بدیهاشو یادت بیاری چی میشه؟؟

ببین من فک میکنم تو اصن نمیخوای به خودت زحمت بدی.نشستی منتظر یه معجزه ای که شوهرتو درس کنه.
دوربین رو گرفتی سمت اون.یه دیو ازش ساختی.
خودتم شدیدا یه ادم بیچاره و شکست خورده میبینی.
داری هرروز اونو دیوتر میبینی و خودتو ضعیف تر.

جون من برو تو این تاپیک: http://www.hamdardi.net/thread-12049.html
من از وقتی این تاپیکو خوندم کلی روحیه گرفتم.

- - - Updated - - -

بین کسی اینجا بهت نمیگه طلاق نگیر.
فقط میگن عجله نکن

انقدر هم منتظر نباش فرشته مهربون یا....
بیا کمکت.تو این تالار پر از تاپیکهای مشابه هست.
بگرد پیدا کن.خودت به خودت کمک کن.