سلام
فکر کنم کمی بد برداشت شده.
من دارم از بین افکارم همشو یکی یکی در میارم تا بدونم مشکل اصلی کجاست؟
من اصلااز اون پسرچیزی غیراز فکر همون16 سال پیش تو ذهنم نیست.الانم با راهنمایی هایی که شماها کردیدوموفقیتهایی که نسبت به اون زمان به دست آوردم اصلا به ازدواج الان با اون فکر نمیکنم چون خیلی خنده داره.
من بهتون گفتم همون زمان هم واسم یک آدم عادی بوداما وقتی به یک دختر16 ساله حرف از ازدواج میزنن فکرش تو ذهنش پروبال میگیره.من اون زمان فکر میکردم شاید این بهترین ازدواجه.کما اینکه تا الان خواستگاری به پاکی اون نداشتم.
من همون یک ناه رو واسه پدرم نوشتم اما هیچوقت دیگه حرفی بهش نزدم.
اونم واسه این نوشتم چون اون زمان پدرم خیلی اذیتم میکرد ومیگفت تاکی میخوای توخونه من بمونی؟خواستم خیالشو راحت کنم که تو مقصر بودی وحالا خودت ناراحتی؟
پدرم به روح وجسم من ضربه های بدی وارد کرد.فکر میکنم کمی عذاب وجدان واسش بد نبود.
اما این از مهر من نسبت به اون کم نمیکنه.چون هنوزم دوستش دارم چون پدرمه.
یک پدر یا مادر عادی ضربه کمتری به فرزندشون وارد میکنن اما توخونه ما همیشه دعوا وفحش بین پدرو مادرم مرسوم بود.پدرم واسه نمره یا هر اشتباهی کتکمون میزد.اون از قبل ازدواجش با برادر وخواهرهاش هم همین رفتارو داشت.
شبا که اتفاقی از اتاق میرفتم بیرون میدیدم پدرم داره با خانومای دیگه دل میده وقلوه میگیره.
اون به قول خودش همه چیزو امتحان کرده بود اما تنهاچیزی که ازش نفرت داشت دود بود.
پدرم خوبیهایی هم داشت.یکیش اینکه خیلی مراقب مابود.مسافرت میبردمون.
نوپو عزیز من نمیخوام مجرد بمونم.واسه همین این تاپیکو نوشتم.
احساس جنسی من هم فقط در مورد خودمه نه کس دیگه.









علاقه مندی ها (Bookmarks)