هر دوره ای انگار به یک قشر خاصی از جامعه باید یک رفتارهای زشتی نسبت داده بشه دایم هم بهش دامن زده بشه... یک زمانی به نیروی انتظامی همه چیز نسبت می دادن که اهل فلانن و ال و بل... حالا نوبت اساتید دانشگاه هست فردا هم نوبت کی باشه خدا داند... یک زمانی طرف به علمش، به کمالاتش، به دانشش به شخصیتش به شعور اجتماعیش وقتی سرآمد میشد، وقتی دستش پر بود و جون کنده بود برای تکیه زدن بر جای بزرگان بهش افتخار اسم استادی دانشگاه می دادن. این دوره زمونه از مربی، مربی کاراموزی، سرباز هیئت علمی، طرح هیئت علمی، کارشناس مسئول آزمایشگاه گرفته تا استادیار و دانشیار و اون بنده خدایی که استاد تمام هست را همه استاد صدا میزنن... در صورتی که از این خبرا که نیست که!!!! اونی که لیاقت اسم استاد را داره یک آدم با کمالات، متین، دانشمند، فرهیخته و مومن و محترم هست که مثل هر انسان سالمی خانواده داره، تفریح سالم داره، عشق داره!!!! یکی مثل دکتر حسابی یعنی استاد، یکی مثل استاد مطهری یعنی استاد!!! هیچ وقت نمیاد یک عمر تلاشش و تفکرش را بذاره زیر پا و به دیدی جز دید دانشجو به دانشجو نگاه کنه!!! نمیاد حریم زندگی خانوادگیشو زیر پا بذاره، استاد بودن یه شأنی داره، هر کسی توی دانشگاه درس میده لیاقت اسم استادی نداره ها... چون اگر داشته باشه می دونه رفتارش، منشش، فکرش، نگاهش، حتی زندگی خانوادگیش سرمشق هست برای دانشجو ها.
دانشجوها هم یه زمانی کسانی بودند که قدرت تغییر حکومت کشورها را داشتند!!!! امروز اکثرشون نه همه یه مشت آدم پروانه ای هستن که نهایت آرزوشون من نمی دونم توی چی خلاصه میشه و حواسی که باید صرف تفکر و تولید علم بشه جمع چی میشه!!! یه جماعت جوان که پا میذاری توی کلاسشون اول بوی بد کلاس می خوره زیر دماغت!!!! حتی بلد نیستن بهداشت شخصیشونو رعایت کنن ولی از هر کدومشون بپرسی ید طولایی توی عاشقی دارن... جای اینکه با علم دانششون استاد را هم به چالش بکشن که تا ذره آخر دانشش را یادشون بده به همه چی فکر می کنن جز هدفی که به خاطرش اومدن دانشگاه یعنی کسب علم و معرفت.
از ماست که بر ماست...
پاورقی: به مناسبت اول مهر و آغاز سال تحصیلی 92-93
علاقه مندی ها (Bookmarks)