سلام باور کنید خودم هم میدانم که تماس گرفتن والتماس کار درستی نیست اما دست خودم نبود چون وقتی به طلاق فکر تمیکنم انگار قلبمفشردهمیشود
گاهی وقتییاد کتکها و بی محلی ها و خساست هایش میافتم با خودم فکر میکنم طلاق بهترینراه چاره است اما از تنهایی بعد از طلاق و نگاه و حرف مردم ویا حتیدلسوزی های فامیل خیلی میترسم


- - - Updated - - -

راستش خیلی الان گیجم از یک طرف میدانم که ادامه این زندگی به نفعم نیست او هم دیکر مرا نمیخواهد و مادرش اجازه نخواهد داد که ما به این زندکی ادامه دهیم و رفتارش را حتی کمی اصلاح کند و پیش روانشناس یا مشاور بیاید (وقتی میگفتم باید به مشاور برویم میگفت پسر من دیگر پولش را پای این چیزها نمیدهد و وقتی میگفتم نباید مرا بزند میگفت این چیزها که زدن نیست با اینکه من پزشکی قانونی داشتم و حتی پرده گوشم پاره شده بود بیا ببین همسایه ما چجوری زنش را میزند و او چیزی نمیگوید و تو چقدر پررو هستی که پزشکی قانونی رفته ای و با این حرفها پسرش را تشویق به زدن من میکرد ) نمیدانم چکار باید بکنم ار یک طرف از طلاق خیلی میترسم از طرف دیگر دایما خورم را سرزنش میکنم که اگر با سیاست تر رفتار میکردم و او را مجبور به آمدن پیش روانشناس میکردم به جای دعوا شاید الان وضع اینطوری نبود و ما هم میتوانستیم زندگی آزام و خوبی داشته باشیم