نيلا جان
مشاورهايي كه من رفتم راهكار خوبي ارائه ندادن. حتي به نظرم خوب دركم نمي كردن. اول از همه كه سعي در حفظ اين زندگي داشتن.در حاليكه بايد سعي در يافتن بهترين راه مي كردن. حالا ممكن بود بهترين راه تغيير ديدگاه من باشه يا تغيير روش زندگيم و ..يا جدايي.
ولي هيچ كدوم به دلم ننشست. يكي هم كه از همه رك تر بود بهم گفت اول برو و بين ادامه دادن يا طلاق انتخاب كن و بعد بيا تا در مورد هريك كمكت كنم. من خودم ميدونستم كه بايد يكي از اين ها رو انجام بدم ولي اگه توان انتخاب صحيح داشتم كه موقع ازدواجم انتخاب درست كرده بودم.و الان هم نياز به مشاور نداشتم.
در مورد داروها، داروهايي كه دكتر اول بهم داد فقط منو بي خيال مي كرد. به نظرتون اين شيوه صحيح برخورد با مشكله؟؟
داروي دكتر آخري رو مصرف كردم.هراز مدتي بهم فقط يه نوع قرص ميداد كه فقط به خالي كردنه ذهنم كمك مي كرد و خوشبختانه اثر بي خيالي نداشت. الان هم باهاش در ارتباطم و گفته فعلا دارويي مصرف نكنم و فقط هرهفته در جلسات گروه درمانيش شركت مي كنم.
ولي من هنوز شك و ترديدهام بعد از 15 ماه عقد از بين نرفته. حالا دارم حسرت اينو مي خورم كه اي كاش همون سال قبل قاطعانه تصميم گرفته بودم و جدا شده بودم. هم وابسته نبوديم و هم شناسنامه جديد بهمون مي دادن.از بس توي زمان حال نميتونم زندگي كنم مرتب چوبش رو مي خورم.پارسال همش در حسرت گذشته و دوران نامزدي و بهم نزدنش بودم. و حالا در حسرت پارسال و زود جدا نشدن. نميدونين چقدر خسته ام. چند روز با شنيدن مشكلات بقيه خوب ميشم و لي دووم نمياره و باز بهم ميريزم. مثلا من هنوز كامل ظاهر شوهرم به دلم ننشسته. حالا يه موقع هايي كه آشفته تر هم باشه كلو تا بهش نگاه ميكنم بهم ميريزم و از خودم بدم مياد. ديدن فيلم مراسم عقدمون منو كلن بهم ميريزه.يادم مياد كه چطوري در طول اون مراسم زوركي مي خنديدم و از درون داغون بودم. ميدونم كه درك اينا واستون شايد سخت باشه. آخه آدم انقدر منفعل؟؟؟
مهمترين دليلش هم مدام در گذشته زيستنم و حسرت گذشته خوردنمه.اينكه هميشه فكر ميگنم دير شده و بايد قبلا كاري مي كردم. هفته دوم نامزدي حسرت هفته اول ميخوردم.هفته سوم حسرت هفته دوم.بعد از عقد حسرت قبل از عقد. حالا حسرت سال اول بعد از عقد............درمونده شدم.اگه الان نسبت به سال قبل حالم بهتره فقط و فقط به خاطر خوندن كتابهاي اميد بخشه. هرچند با اين حال گاهي آرزوي مردن دارم...