نوشته اصلی توسط ehsan1988
رابطه ای اشتباه با یک سری آدم احساسی و به لحاظ اعتقادی بی قید و بند (وگرنه به اینجا کشیده نمیشد)
پسر و دختر و مادر مثلث یک رابطه رو تشکیل میدهند که اعضای اون یکی از یکی احساسی ترند. در هیچ یک از سه سر این رابطه هیچ تعهدی احساس نمیشه.
مادر به دختر و دوست پسر دخترش تعهدی حس نمیکنه و ابایی نداره که رقیب عشقی دخترش بشه.
پسر دلش متمایل هست به سمت مادر (که چنین سوالی در این تاپیک پرسیده میشه) و نیز این درخواست مادر تا حدی حاصل نوع ارتباطات بی بندو بارانه ای است که اینها با هم داشته اند.
دختر پنج سال است که خود را در اختیار یک رابطه دوستی محض قرار داده.
هر کدام از این سه نفر سهمی در بوجود آوردن این ماجرا داشته اند. و هیچکدام بی تقصیر نیستند. و هر کدام با تمام کردن این رابطه مطمئنا زیان کمتری می بینند و گرنه هزینه ادامه این ارتباط را هر سه نفر خواهند پرداخت!
شکل پرسیدن سوال در پست اول این تاپیک هم بسیار احساسی است.
اصلا این تاکیدی که روی عشق مادر به این پسر میشود برای چیست؟ که یعنی این مطمئن بودن از عشق، آن خواسته را توجیه میکند؟
هر آنچه در این ارتباط میگذرد احساس است و احساس وقتی عنان امور را بدست میگیرد نتیجه ای هم جز این بدست نمیدهد که بگویی: وقتی کسی رو نمیشه حذف کنی باید باهاش کنار بیایی.
چرا نمیشه حذف کنی؟ کل این رابطه از پایه و اساس ایراد دارد. این آقا میخواهد این رابطه را به کجا برساند؟ قرار است چکار کند با این مادر و دختر؟
حتی اگر پای این مادر هم در میان نبود (که الان هست و رابطه را بسیار پر خطر کرده) به آقا گفته میشد هدفش از این رابطه چیست؟ آیا قرار است چند صباحی با هم خوش باشند یا اینکه قرار است ازدواج کنند؟ اگر قرار است ازدواج کنند چرا پنج سال این رابطه طول پیدا کرده؟
چطور میتوانند مطمئن شوند که وابستگی که در طی پنج سال دوستی اتفاق افتاده میتواند دید درستی برای شناخت صحیح یکدیگر به آنها بدهد؟
و کلی اما و اگر دیگر!
آیا این آقا قرار است به اسم دلسوزی برای دختر، سر خودش را کلاه بگذارد و تبدیل بشود به دوست مشترک مادر و دختر؟ یا چه؟
اصلا شما چه کاره این آقا هستی؟ خودشی؟ دوستشی؟ کس و کارشی؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)