دوست عزیز تو قرآن هم اومده که خدا به هیچ کسی بیشتر ازتواناییش تکلیف نمی کنه . مطمئن باشید خداوند توانایی مقابله با درد از دست دادن پدر رو به اون میده .
مشکل شما اینه که خودتون رو در نقش یه ناجی و یه حامی برای اون دختر می بینید. در حالی که این طور نیست . یه کمی دور بشید از این واقعه و نگاه کنید . نقش شما برای اون دختر ، نقش دوستی خاله خرسه ست . از نظر خودتون دارید بهش کمک می کنید . در حالی که دارید به اون ضرر می زنید. دارید بهش آسیب می زنید. اگر واقعا قصد کمک کردن به اون دختر رو دارید رهاش کنید. بذارید روی پاهای خودش بایسته . شما خدا نیستید که حامی اون باشید. همه ما آدمها مستقل هستیم . و تنها با کمک خدا می تونیم زندگی مستقلی رو تشکیل بدیم . اما شما به اون دختر نزدیک شدید و اونو وابسته خودتون کردید . طوری که اون فکر می کنه بدون شما نمی تونه زندگی کنه . خودتون رو ازش دور کنید تا ببینه که بدون شما هم زندگی جریان داره .
اتفاقا الان بهترین لحظه دور شدن شماست . چون درد از دست دادن پدرش اون قدر براش بزرگ هست که درد از دست دادن شما رو احساس نکنه . ضمن اینکه اگر الان که پدرش فوت شده ، بازهم ادای اون حامی و اون دایه رو براش دربیارید وابستگی اون شدیدتر میشه . بذارید تصویر نه چندان خوبی ازتون براش به جا بمونه تا بتونه راحت تر فراموشتون کنه . باور کنید این بزرگترین کمک شما به اون دختره . شما دارید با این محبت ظلم بزرگی در حق اون می کنید.
ضمن اینکه این ظلم فقط در حق این دختر نیست . در حق همسرتون هم هست . کسی که این طور عاشقانه به پای شما ایستاده . دوستان در موردش صحبت کردن و من بیشتر از این توضیح نمیدم . فقط من هم مثل دوست عزیزم تاکید می کنم که شما فقط و فقط مسئول خودتون و همسرتون هستید.
لطفا این بازی رو همین جا به پایان برسونید . این دلسوزی بیجای شما داره به ضرر دو دختر تموم میشه .
موفق باشید
علاقه مندی ها (Bookmarks)