6 ماه از طلاقم میگذره ولی

[دلپذیراد]

دوست عزیزم

خودتو سرگرم کن، به کلاس هایی که دوست داری برو، مخصوصا کلاس های ورزشی

از خاطرات گذشته ات، مخصوصا اون خاطراتی که با شوهرت خوش بودید رو فراموش کن و ازش فاصله بگیر

آخه چرا می خوای چنین مردی به سوی تو برگرده ؟ دوست داری شرایط قبلی تکرار بشه ؟ فکر می کنی شوهرت دیگه دهن بین نیست ؟ تا می تونی ذهن خودتو مشغول کن، با دوستانت، با خانواده ات رفت و آمد کن و اعتماد به نفست رو افزایش بده

موفق باشی

- - - Updated - - -

دوست عزیزم

خودتو سرگرم کن، به کلاس هایی که دوست داری برو، مخصوصا کلاس های ورزشی

از خاطرات گذشته ات، مخصوصا اون خاطراتی که با شوهرت خوش بودید رو فراموش کن و ازش فاصله بگیر

آخه چرا می خوای چنین مردی به سوی تو برگرده ؟ دوست داری شرایط قبلی تکرار بشه ؟ فکر می کنی شوهرت دیگه دهن بین نیست ؟ تا می تونی ذهن خودتو مشغول کن، با دوستانت، با خانواده ات رفت و آمد کن و اعتماد به نفست رو افزایش بده

موفق باشی

[barani]

دلپذیراد عزیزم اگه بدونی وقتی نوشته ات رو خوندم چه حالی شدم
آخه چرا می خوای چنین مردی به سوی تو برگرده ؟ دوست داری شرایط قبلی تکرار بشه ؟ فکر می کنی شوهرت دیگه دهن بین نیست ؟
من واقعا نمیدونم چه مرگمه . نمیدونم چرا باید دلتنگ اون زندگی باشم. واقعا خیلی درموندم.
باور کن وقتم پره .سرگرمم . 2 شیفت سر کار میرم .از دی ماه کلاس یوگا میرم ولی همه چیز منو یاد اون میندازه .

من سر کارم اصلا عنوان نکردم که مطلقه هستم ولی اینم منوخیلی میترسونه که اگه یه روز تو محیط کارم اینو بفهمن چی میشه . خیلی ساده و دخترونه میرم سر کار و نقش یه دختر ترشیده که تا حالا ازدواج نکرده رو بازی میکنم حتی بین همکار های خانمم
البته اینم باید اضافه کنم که من تا قبل از ازدواج با هیچ پسری نه دوست بودم نه اصلا حرف میزدم . آلان تو محیط کار یا بیرون یا هر جایی که آقایون رو میبینم فقط اونا رو با شوهر سابقم مقایسه میکنم و به خودم میگم نه هیچیشون مثل (م) نیست . یا به خودم میگم دیگه هیچ مردی وجود نداره که بخوادبه عنوان همسرم با من باشه و کلا از زندگی ناامید میشم

بارها با خودم تصمیم گرفتم فراموشش کنم و بهش فکر نکنم ولی نمیشه آخه اگه به اون فکر نکنم قلبم خالی میشه مگه میشه آدم تو قلبش کسی رو دوست نداشته باشه من همچنان به اون فکر میکنم و تو خیالاتم یه زندگی خوب و ایده ال با اون رو تصور میکنم.

نمیدونم چه دلیلی برای حال و روز آلانم پیدا کنم . انگار که فقط یه مرد رو کره زمین برای من وجود داره . و زوری میخوام بهش تکیه کنم به کسی که اصلا تکیه گاه محکمی برام نبود.

ازش هیچ خبری ندارم . مادرش تو این 6 سال بارها و بارها بهم میگفت من میدونم (م) از وقتی تو رو گرفته بد بخت شده (م) بیچاره شده . خیلی دلم میخواد بدونم آلان خوشبخته ؟
مادرش از هیچ تلاشی برای بهم ریختن زندگیمون کوتاهی نکرد . به من میگفت از وقتی تو زنش شدی من حسرت مونده تو دلم پیش پسرم بخوابم . آخه پسر 36 ساله که ازدواج کرده مادرش باید بره پیشش بخوابه؟ بارها به من میگفت تو تفرقه میندازی و پادشاهی میکنی تو پسرم رو ازم دزدیدی. ای خدا زخم زبوناش یادم نمیره

لطفا دوستانی که تجربه مشابه دارن هم بهم کمک کنن از همگی ممنون

[نیلا]

بارانی عزیزم
بسیار متاسفم شدم از خواندن سرگذشتتون و شنیدن آنچه بر شما گذشته
سال های سختی را گذروندید واقعا
با توجه به این که من خودم طلاق را تجربه کردم باید بگم طلاق فقط نکته ای نیست که میری دادگاه و محضر، طلاق یک پروسه هست که گاهی دو یا سه سال طول می کشه، با این اوصاف اگر شوهر سابقتون از شش ماه اول مایل به جدایی بودند 6 سالی که شما تجربه کردین تجربه زندگی نبوده، بلکه یک پروسه طولانی جدایی و طلاق بوده و متاسفانه این پروسه هر چقدر طول و عمق بیشتری داشته باشه همونقدر به روح و روان ما آسیب می رسونه.
البته یه مسئله ای هم مطرح هست که ما چرا این پروسه را انقدر طولانی می کنیم؟ مثلا چرا بارانی وقتی که شوهرش زد پرده گوشش را پاره کرد همون جا ازش جدا نشد؟ عوامل بازدارنده چی بودند؟
به نظر من عشق و علاقه به کسی که آزارمون میده درواقع عشق به آزار دادن خودمون هست،ساده تر بگم یعنی خود آزاری مزمن
بارانی عزیزم
با توجه به گفته هاتون یه حسی به من میگه شما از کمبود عزت نفس رنج می برید، یه جورهایی خودتون را دوست ندارید و می خواید خودتون را آزار بدید. این احساس اضافه شده به چند تا احساس دیگه از جمله احساس تنهایی ( که باز ریشه ش در همون کمبود عزت نفس هست ) ، احساس ناتوانی و احساس طرد شدگی. شاید هم نگرانی از آینده. روی این احساس ها کار کنید. می تونید مشاوره برید و یا از صد ها مقاله و کتاب که در اینترنت هم موجود هستند و در دسترس استفاده کنید. بند های وابستگی را بگسلید و رها بشید. این یه پروسه طولانی و دردناک هست چرا که ماها در برابر تغییر مقاوم هستیم و بعضا به دردهای خود معتاد. ولی وقتی مثلا شش ماه روی خودتون و روح و روان آسیب دیده تون کار کردید و حالتون بهتر شد، برگردید و ببینید آیا دوباره همسرتون را می خواهید و یا این احساس عشق نبوده بلکه ملغمه ای از احساسات بد و وابستگی بوده...

- - - Updated - - -

ضمنا لزومی نداره ما همه چیز را به دیگران ( مثلا همکاران ) بگیم و لزومی هم نداره که نقش بازی کنیم. الان همه چیز مثل سابق نیست که دو نوع زندگی وجود داشته باشه : زندگی دختری در خانه پدر و زندگی متاهلی در خانه شوهر. الان خیلی ها هستند که شرایط ماها رو دارن و زندگی به عنوان یه مطلقه هم یه سبک زندگی هست. شما نباید از این مسئله خجالت بکشی . یه سری مسائل را باید در درون خودت حل کنی