نمی دونم همدیگرو قبول داریم یا نه ؟

[(محرک)]

خانواده ام چند باری دیدنش . از نظر اینا خوبه . چون شغلش خوبه . پسر سالمیه ، تحصیلاتش خوبه ، خیلی پاکه ، خلاصه از هر نظر به دل می شینه .
خودشم اصرار داره بیاد خواستگاری . یعنی اگه امروز بگم فردا میان. اینو مطمئنم که میگم. اصلا شک ندارم رو این قضیه .
بابا ، من خانواده خاصی دارم. به اصطلاح زود جو زده میشن. همین که می بینن طرف یه کمی موقعیتش خوبه ، همین که سیگار نکشه و کار داشته باشه میگن عااالیه . می شناسمشون دیگه. سر قضیه خواهرام هم اینطور بود. سر هر خواستگار خواهرم ، مامانم یه بار رفت زیر سرم. چون اصرار داشت خوبه و خواهرم مخالفت می کرد و آخر دعوا می شد.
این رو که دو بار بیرون دیدن دارن منو خفه می کنن که خوبه . چرا قبول نمی کنی. دیگه مگه چی می خوای . دختر شاه پریون که نیستی
این اخلاقیات رو هم مطرح می کنم میگن تو حساس شدی. این جوریاا هم نیست. اول زندگی همه مردا می ترسن و اینطورین. بعد دو سال همه زندگیا خوب میشه و همه اخلاقا با هم جور در میاد.
می دونم اگه بیاد چون خودمم شک دارم و چون حرف بقیه هم اثرش داره روم تا حدی قبول می کنم. در حالی که هنوز شک دارم .
فقط من می خوام یکی بشینه با من حرف بزنه ، من بگم ببینم من حساس شدم یا ایشون بدبینه . همین به خدا
آقای Sci ، مدیر همدردی و بقیه خواهش می کنم کمکم کنید که تصمیم اشتباهی نگیرم.

خواهر گلم ما که گفتنیها رو گفتیم دیگه تصمیم با خودت.
میدونی چرا اینجا بهتر از مشاوره رفتنه؟چون همه تجربه کردن سردی و بی وفایی دنیا رو چشیدن.باور کن نظر تک تک دوستان بهتر از نظریات مشاوران میباشد.حالا خودت بشین از اول تا آخر تاپیکت رو بخون و سبک و سنگینش کن.
والا ما دیگه کاری از دستمون برنمیاد
نظر شخصی بنده اینه که سر یک سال نشده به جدایی فکر میکنید. باور کن