مخالفت خانواده ها

[mina1234]

سلام مینا عزیز

بهت حق میدم که نتونی تصمیم بگیری و کاملا شرایطتت را درک میکنم بهترین اقدام از نظر من اینه به احساساتت مسلط بشی...

سعی کن از دور و جدا از احساسات به این رابطه نگاه کنی...

اگه کمی آزادانه و منطقی به این رابطه فکر کنی عقل قانعت میکنه که هر چه زودتر فاصله بگیری!!!

امیدوارم بهترین تصمیم گیری را انجام دهی دوست عزیز

ویدای عزیز مشکل همین جاست که نمیتونم تصمیم منطقی بگیرم
پیش خودم میگم اگر دوسش دارم باید پا به پاش باشم تا بتونیم شزایطمون رو واسه ازدواج اماده کنیم.. میگم اگر الان بزارم و راحت برم خوب اونم میگه علاقه اش همین بود و ختی نخواست صبر کنه تا من یا خودش شرایط رو درست کنیم
موندم با همه ی این فکرا و احساسها

[mina1234]

رابطه ات رو تموم کن،باید بیان نازت رو بکشند،انقد باید بیان خواستگاری تا جونشون در بیاد مگه چی کم داری که خودت رو انقد پایین میدونی
این رابطه به وصال هم برسه به درد نمیخوره

واقعا چیزی از این اقا کمتر ندارم . من امسال مهر ارشدم رو شروع میکنم اما این اقا هنوز لیسانسن... و من مطمئنن تا بالاتر هم میرم چون همیشه هدفم درس خوندن بوده... از نظر ظاهر و شخصیت برابریم
از نظر فرهنگی و اقتصادی و جایگاه خونوادگی برابریم .شاید یک پله بالا یا پایین.
در کل واقعا از این اقا کمتر نیستم اما اعتماد به نفسی که اایشون و خونوادشون دارن خیلی بالاس. در صورتی که من ادم ساده ایم و هیچ وقت سعی نمیکنم خودمو ببرم بالا.. و اعتماد به نفس کمی دارم

[saram]

سلام
ببین عزیزم کسی که همون اول بگه اگه مامانم راضی نشه باید جداشیم،مطمئن باش اخرش میاد بهت میگه مامانم راضی نشد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
منم کاری نمیتونم کنم،(چیزیه که واسه منم پیش اومده) اونوقت تو میمونیو یه دنیا وابستگی ...
منم یجورایی شرایط تو رو دارم،بهش گفتم اگه واقعا دوسم داری باخانوادت اقدام کن،اگه هم نه دیگه هیچ پیامی بهم نده،
باور کن دارم زجر میکشم از دوریش،ولی مطمئنم کاردرستو کردم
میتونی به تایپیکی که من باز کردم بری و نظر دوستانو بخونی راهنمایی های خوبی کردند
عنوان تایپیک:مامانش به دلیل اختلاف سنیمون راضی به ازدواجمون نیست

[mina1234]

سلام
ببین عزیزم کسی که همون اول بگه اگه مامانم راضی نشه باید جداشیم،مطمئن باش اخرش میاد بهت میگه مامانم راضی نشد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
منم کاری نمیتونم کنم،(چیزیه که واسه منم پیش اومده) اونوقت تو میمونیو یه دنیا وابستگی ...
منم یجورایی شرایط تو رو دارم،بهش گفتم اگه واقعا دوسم داری باخانوادت اقدام کن،اگه هم نه دیگه هیچ پیامی بهم نده،
باور کن دارم زجر میکشم از دوریش،ولی مطمئنم کاردرستو کردم
میتونی به تایپیکی که من باز کردم بری و نظر دوستانو بخونی راهنمایی های خوبی کردند
عنوان تایپیک:مامانش به دلیل اختلاف سنیمون راضی به ازدواجمون نیست

یعنی واقعا نمیتونم هیچ امیدی داشته باشم که شایدم مامانش راضی بشه؟

[saram]

طرف من چند دفعه با مامانش صحبت کرد ولی راضی نمیشه،فقط حرف خودشو میزنه که زن شکسته میشه...
ولی بنظر خودم اگه اون اقا واقعا دوسم داشت راضیشون میکرد،من با قطع کردنم هم به اون فرصت دادم هم خودم،که درست فکرامونو کنیم
اگه تو مدام پیشش باشی،اونم خیالش راحت میشه که تو هستی و هیچ تلاشی واسه رسیدن بهت انجام نمیده
اگه خواستی میتونم بیشتر در مورد حرفاش و... باهات خصوصی حرف بزنم
نمیخوام توهم به مرحله ای که من رسیدم برسی:)

[Sinéad]

حواستون باشه این حرف ها که مامانم راضی نمیشه و ... بیشتر بهونه است تا واقعیت. ازش بخواید شما رو به خانوادش معرفی کنه، بگذاره مامانش راضی نشه.

ویدای عزیز مشکل همین جاست که نمیتونم تصمیم منطقی بگیرم
پیش خودم میگم اگر دوسش دارم باید پا به پاش باشم تا بتونیم شزایطمون رو واسه ازدواج اماده کنیم.. میگم اگر الان بزارم و راحت برم خوب اونم میگه علاقه اش همین بود و ختی نخواست صبر کنه تا من یا خودش شرایط رو درست کنیم
موندم با همه ی این فکرا و احساسها

این پیش فرض های شما کاملا اشتباه هستند. کی گفته باید اگه به کسی علاقه دارید پا به پاش بایستید و اکثر فرصت های مناسبتون رو از دست بدید تا شاید بشه و شاید نشه. شما شرایطتون آماده است برای ازدواج و ایشون آماده نیست، یا ایشون خودش رو آماده کنه یا حداقل تضمینی به شما بده (که معنیش گفت و گوی خانواده ها و موافقت های اولیه و متعهد شدن به همدیگه است) و یا شما باید این رابطه رو پایان بدید.

اگه شما نهایتا تصمیم بگیرید که رابطه تون با ایشون رو پایان بدید، نباید اینکه ایشون درباره شما چه فکری می کنه کوچکترین اهمیتی براتون داشته باشه. بگذارید بگه همه علاقه شما همین بود، بگذارید عصبانی بشه، بگذارید هرچیزی که دلش می خواد درباره شما فکر کنه. این مشکل شما نیست و شما هم مسئول اینکه دیگران درباره تصمیمات مهم زندگی شما چه فکری خواهند کرد نیستید و اصلا نباید بهش اهمیت بدید.

[mina1234]

حواستون باشه این حرف ها که مامانم راضی نمیشه و ... بیشتر بهونه است تا واقعیت. ازش بخواید شما رو به خانوادش معرفی کنه، بگذاره مامانش راضی نشه.



این پیش فرض های شما کاملا اشتباه هستند. کی گفته باید اگه به کسی علاقه دارید پا به پاش بایستید و اکثر فرصت های مناسبتون رو از دست بدید تا شاید بشه و شاید نشه. شما شرایطتون آماده است برای ازدواج و ایشون آماده نیست، یا ایشون خودش رو آماده کنه یا حداقل تضمینی به شما بده (که معنیش گفت و گوی خانواده ها و موافقت های اولیه و متعهد شدن به همدیگه است) و یا شما باید این رابطه رو پایان بدید.

اگه شما نهایتا تصمیم بگیرید که رابطه تون با ایشون رو پایان بدید، نباید اینکه ایشون درباره شما چه فکری می کنه کوچکترین اهمیتی براتون داشته باشه. بگذارید بگه همه علاقه شما همین بود، بگذارید عصبانی بشه، بگذارید هرچیزی که دلش می خواد درباره شما فکر کنه. این مشکل شما نیست و شما هم مسئول اینکه دیگران درباره تصمیمات مهم زندگی شما چه فکری خواهند کرد نیستید و اصلا نباید بهش اهمیت بدید.

پس علاقه ای که این وسط هست جی؟
اون الان چون کار نداره میگه نمیتونه بگه. ایا من باید حتما ازش بخوام که الان به خونوادش بگه؟ که مسلما اونا با این شرایط الان پسرشونم میگن نه. چه برسه بخوان رو من تمرکز کنن

واقعا هیچ راه دیگه ای نیست تا ایشون به من تضمین بده؟

[Sinéad]

پس علاقه ای که این وسط هست جی؟
اون الان چون کار نداره میگه نمیتونه بگه. ایا من باید حتما ازش بخوام که الان به خونوادش بگه؟ که مسلما اونا با این شرایط الان پسرشونم میگن نه. چه برسه بخوان رو من تمرکز کنن

واقعا هیچ راه دیگه ای نیست تا ایشون به من تضمین بده؟

علاقه به وجود میاد و از بین میره. صرفا علاقه آینده شما رو تضمین نمی کنه.

اینکه ایشون کار نداره، شرایطش مناسب نیست و ... دلیل نیست تا ایشون اصلا به خانواده اش نگه. ایشون می تونه همین الان به خانوادش بگه که برنامه اش برای ازدواج در سه سال آینده است و شما هم الان قصد دارید ادامه تحصیل بدید. خانواده ایشون که ربات نیستند هیچ چیزی رو درک نکنند. این حرف ها بیشتر و بیشتر بوی بهانه آوردن میده.

قضیه خیلی ساده است، ایشون بدون موافقت خانواده اش نمی تونه با شما ازدواج کنه و تنها تضمینی که برای موندن با شما و صبر کردن 3-4 ساله شما می تونه بده همین دخالت دادن خانواده ها در روابط شماست. شما باید بدونید خانواده ایشون تکلیفشون درباره شما چه هست قبل از اینکه صبر کنید. فرضا اگه خانواده حاضر نیستن به هیچ وجه با اختلاف سنی شما کنار بیان، 4 سال دیگه هم کنار نمیان ولی اگه مشکلشون تحصیلات شماست که شما دارید تحصیلاتتون رو ادامه می دید.

شما چیزی درباره خانواده خودتون نگفتید. موضع خانواده خودتون در این بین چی هست؟

[venus123]

مینا عزیز ادامه این رابطه با توجه به شرایط روحی شما(گفتید اضطراب دارید) اگر هیچ تضمینی از طرف ایشون نباشه به نفع شما نیست.
اولا شما فرصتای دیگه ازدواجو از خودتون میگیرید. ممکنه تو این مدت شما خواستگارا خوبی داشته باشید.
ثانیا اگه این رابطه به ازدواج ختم نشه با توجه به علاقه شما به ایشون ضربه ی روحیه سختی میخورید( خونواده ای که مدرک تحصیلیه عروسشون انقد واسشون اهمیت داره حتما به سن شما هم گیر خواهند داد)
با این شرایط فرضا دکتری گرفتید و خونواده ها رضایت دادن . میتونید با کسی انقد به مادرشون وابسته هست و درباره مهمترین و خصوصی ترین انتخاب زندگی حرف مادرشونو ملاک قرار میدن( البته اهمیت مشورت درباره ی این انتخاب مهم با دیگران مخصوصا پدر و مادر رو نادیده نمیگریم) و این احتمال وجود داره که این وابستگی ادامه داشته باشه. زندگی کنید؟؟؟؟؟؟؟؟
میتونید با این شرایط کنار بیاید؟؟؟؟
دکتری بگیرید شرایط شما پیجیده تر میشه. اگر ایشون مدرکشونو ارتقا ندن با این فاصله چه می کنید؟؟؟؟؟؟؟؟؟
درسته عشق و علاقه مهمه ولی ملاک کافی نیست. این اولین مرحله برای زندگیه مشترکه. همه ی شرایطو درنظر بگیرید.
عاقلانه تصمیم بگیرید...

[mina1234]

والا ایشون اینقدر منو از خونوادش ترسونده که واقعا شده واسن یه کابوس
من قبل از ایشون با پسری چند سال دوس بودم و خونواده نیدونستن . حتی چند باری هم اومدن خاستگاری اما خونواده من راضی نبودن .چون من اون موقع سنم کم بود. هنوز درسم تموم نشده بود و شرایط اون پسر هم انچنان واسه زندگی مشترک خوب نبود . حتی از نظر تحصیلی هم به هم نمیخوردیم.
من این دوستیو از همون اول به این اقا گفتم و ایشون قبول کردن. اما میگن اگر خونوادشون تحقیق کنن و از این موضوع باخبر شن واقعا دیگه نه به تحصیالات نگاه میکنن نه به سن و فقط میگن نه.
یعنی من به خاطر یه اشتباه تو گذشتم که نباید با کسی دوست میشدم انجام دادم الان باید اینجور تاوان پس بدم؟

خونواده من الان از دوستی ما خبر ندارن . اما با تفاوت سنی یک سال مشکل ندارن . اینو میدونم . اما واسشون خوب بودن خونواده این اقا و کار و وضعیت تحصیلی مهمه.. اما اونقدر کمال گرا نیستن که بگن حتما باید دکترا داشته باشه یا حتما باید خیلی پولدار باشه. به طور معمولی انتطار دارن که شرایط خوب باشه