افسردگی و احساس تنهایی

[rasa39]

سلام عزیزم.قلبم گرفت از قصه خوردنت.طاقت دیدن هر مشکلیو دارم جز این یکی .
از خودت گفتی اما اسمی از پدر و مادرت نبردی .ممکنه بگی اونا چه نقشی تو زندگیت دارن .تو اروم کردنت....انگیزه دادن بهت....نکنه کاری یا رفتاری کردن که باعث این موضوع شده .اصلا باهاشون درد دل میکنی وصمیمی هستی اینو پرسیدم چون خودم پسر 14 ساله دارم ....باور کن حاضرم بمیرم اما یه نوجوونو گرفته نبینم.
پسر نازنینم...هر نو جوونی تو سنی عاشق میشه بعد یه مدت فارق میشه و دوباره ...میخوام بگم این نمیتونه علت افسردگیت باشه .مطمئنا دلیل دیگه خانوادگی یا ارثی ویامحیطی.... میتونه داشته باشه.
اما مهم اینه که از این فکرها دور بشی .باید شرایطی پیش بیاد که توانمندیهات بهت ثابت بشه و باعث بشه اعتماد به نفست بالا بره.
ممکنه به جای تمرکز روی نقاط ضعفت بگی تو چی استعداد داری تو چی قوی هستی .همه مثل هم نیستن اما هر کسی توانایی هایی داره که فقط لازمه اول شناسایی بشه و بعد پرورش داده بشه .برای مثال در مورد خودم و پسرم میگم فقط برای اینکه ببینی همه چیز دست خودته بخواه تا عوض بشه وتو این راه یه کم تلاش....قبلا از طولانی شدن متن عذر میخوام.

من وقتی پسرم 8 سالش بود تا 3 سال سعی کردم استعدادهاشو به خودش نشون بدم خیلی وقت گذاشتم شده بودم ازانس خصوصیش ...کلاس زبان و بسکتبال شطرنج و شنا .فوتبال که خودش عاشقشه حتی معلم برای تمرین ارگ و کلاس سفال و ...خداییش خودش و من مونده بودیم که تو هر کاری یکی از بهترینها بوده و هست وقتی میخواست وارد مقطع راهنمایی بشه خودش خواست راحت باشه کلاس اضافی نره درسش عقب نیا فته من حرفی نداشتم چون من هیچ کدوم از این کلاسها رو برای پز و .... نبردم فقط برای اینکه رو هر دو نیمکره مغز ش کار کنه اینقد که این برام مهمه درساش نیست کاری که من براش کردم روی روحش بود که هیچ جا و جلوی کسی کم نمیاره ..پر از انرزیه و میدونه از پس خیلی کارا بر می اد .وبگم همه این کارا رو با متوسط ترین هزینه انجام داد کانون فرهنگی و...فرهنگسرا و ...
دقیقا مثل اینکه به یه کودک نوپا از هر غذایی یه ذره بزاری که مزه کنه تا وقتی بزرگتر شد طعمهارو بشناسه و ندونسته از غذاها بدش نیاد .حالا اون میدونه چی دوست داره و تو چی استعداد داره ...حالا با خودشه زندگیشو بسازه ما هم هستیم کمک.


حالا نگی دیره و خانواده چنین کاری برات نکردن ....من که نه مادرم برام این کارو کرد نه پدرم تا اینکه خودم به سنی رسیدم برای خودم قدمی بردارم...خانواده پر جمعیت من هم اصلا به فکر استعداد من نبودند که هرز میرفت .شرایط مالی هم اجازه نمیداد .به خاطر سهل انگاری اونا به جای اینکه با اونهمه استعدادی که تو هنر و نقاشی داشتم وهمه میدونستند برم هنرستان 4سال عمرم تو دبیرستان بدون علاقه رشته تجربی خوندم تا اینکه دانشگاه رفتم فوق گرافیک و لیسانس نقاشی خوندم و بگم معدل دبیرستان 14 معدل دانشگاه هر سال 18-19
زبانمو وقتی پسر کوچکم چند ماهه بود شروع کردم تا مراحل بالا رفتم وشنا ورانندگیو....اینارو برا این میگم که یه جا ادمو کمک میکنن یه جا خودتی که میخوای و میسازی...مهم اینه که زندگی ارزششو داره نشین ببینی دیگران کجا میرن چی میشن بلند شو تو حیفی تو باید جایی قرار بگیری که کاری و یا رشته ای وکه انجام میدی دوست داشته باشی اونوقت انگیزه میریزه از وجودت ....بدترین و غم انگیز ترین و بیانگیزه ترین روزهای عمر من اون 5-6سال دبیرستان و بعدش بود که کاری انجام میدادم که عشقی بهش نداشتم حتی افسرده هم شده بودم نمیخواستم صبح بشه یا بلند شم ...

قربون اشکات.کسی نمیتونه ادمو اذیت کنه مگر اینکه خودش بخواد و اجازه بده .تو خیلی قویتر از اونی هستی که فکر میکنی .نه شعار نیست .باور کن فقط توانمندیهاتو به کار ببند.حیفه زندگی به این قشنگی دیگه تکرار نمیشه .بلند شو ....فکر تو قدرت جوانی تو ابتکار و خلاقیت تو احساس تو همه درمان تو اند قدرت اینا از اون داروها خیلی بیشتره روزی که به قدرت خودت و نیروهای مثبت خودت پی ببری نیازی به دارو نخواهی داشت.
منو ببخش خیلی پر حرفی کردم
ارزو دارم از احساس های خوبت بگی .خیلی زوده برا نا امیدی خیلی جوونی و تازه اول راه و یادت باشه زندگی به این زیبایی ارزش تلاشو داره...
و باز عشق و دیگر هیچ